درخواستی چند پارتی از جونگین و لینو
پارت 4 (درخواستی رو توی پستی که برای درخواستی گذاشتم ببینید خیلی طولانیه)
اولش نفهمید. چند قدم تو کوچه گذاشته بود که حس کرد کسی پشت سرش هست. برگشت. هیچکس نبود. خیابون خلوت بود. فکر کرد شاید خیال میبینه. ادامه داد.
چند قدم بعد، سه تا مرد از توی سایهها بیرون زدن. جونگین جا خورد. خواست فرار کنه اما دیر شده بود. یکی از اونها دوید و جلوش رو گرفت.
"کجا پسربچه؟"
صداش مست بود. هر سه تا مست بودن. چشمهاشون قرمز بود، تنفسشون بوی الکل میداد.
"بذارین برم." جونگین سعی کرد صداش آروم باشه ولی میلرزید.
"بذاریم بره؟ میشنوید؟ میگه بذاریم بره!" مردها خندیدن.
یکی از اونا دست انداخت دور کمر جونگین و کشیدش سمت دیوار. جونگین تقلا کرد. خواست داد بزنه اما دستی خشن و زمخت اومد رو دهنش. دستی که بوی سیگار و الکل میداد.
"داد نزن پسر. داد نزن. ما فقط میخوایم خوش بگذرونیم."
جونگین میلرزید. تمام بدنش میلرزید. قلبش داشت از سینه بیرون میزد. اشک از چشماش سرازیر شد. جونگین:"نه... نه... لطفاً نه..."
مرد سوم که تا حالا پشت سرشون ایستاده بود، جلو اومد. توی دستش یه قرص بود. قرص ریز سفید.
"اینو بخور. خوش میگذره."
جونگین سرش رو تکون داد. نه. نه. نه.
اما دستش رو گرفتن. دهنش رو باز کردن به زور. قرص رو انداختن تو گلوش. جونگین سرفه کرد، خواست بالا بیاره، اما قرص رفته بود پایین. رفته بود تو خونش.
"آفرین. حالا چند دقیقه صبر کن. میبینی چه کیفی میده."
اشک از چشمای جونگین بیاختیار میاومد پایین. بدنش سست شده بود. نه از اثر قرص، از ترس. از وحشت. از اینکه میدونست چیزی بدی قراره بیفته.
به مادرش فکر کرد. به مادرش که تو بیمارستان بود و منتظرش. به جیسونگ که گفته بود نرو تنها. به لینو... چرا به لینو فکر میکرد؟ لینو کجا بود؟
اون لحظه، یه صدایی اومد.
صدای شلیک.
یکی از مردها جیغ کشید و افتاد روی زمین. خون از پاشنه پاش میاومد.
دو تا مرد دیگه جا خوردن. برگشتن. توی تاریکی، یکی داشت میاومد سمتشون. با یه اسلحه تو دست. با چشمانی که از خشم میسوخت.
لینو.
لینو بدون اینکه حرف بزنه، دو تا شلیک دیگه کرد. هر دو تا مرد افتادن. دقیق. بیرحمانه. مثل یه فیلم.
بعد لینو دوید سمت جونگین. جونگین روی زمین نشسته بود، به دیوار تکیه داده بود، میلرزید، گریه میکرد، بدنش داغ داغ شده بود.
قرص اثر کرده بود.
لینو:"جونگین... جونگین به من نگاه کن." لینو کنارش زانو زد. دستش رو گذاشت روی صورت جونگین. صورتش داغ بود. خیلی داغ.
جونگین نگاهش کرد. چشمهاش تار میدید.
جونگین:"لینو... لینو... کمکم کن..."
لینو:"باشه. باشه. کمک میکنم."
نگاهی به اطراف انداخت. سه تا مرد رو زمین افتاده بودن. خون همه جا پخش شده بود. اگه جونگین رو ببره بیمارستان، باید جواب بده. باید بگه چرا اون سه تا مرده بودن. باید بگه چرا اسلحه داشته. باید بگه چرا جونگین قرص خورده..
اولش نفهمید. چند قدم تو کوچه گذاشته بود که حس کرد کسی پشت سرش هست. برگشت. هیچکس نبود. خیابون خلوت بود. فکر کرد شاید خیال میبینه. ادامه داد.
چند قدم بعد، سه تا مرد از توی سایهها بیرون زدن. جونگین جا خورد. خواست فرار کنه اما دیر شده بود. یکی از اونها دوید و جلوش رو گرفت.
"کجا پسربچه؟"
صداش مست بود. هر سه تا مست بودن. چشمهاشون قرمز بود، تنفسشون بوی الکل میداد.
"بذارین برم." جونگین سعی کرد صداش آروم باشه ولی میلرزید.
"بذاریم بره؟ میشنوید؟ میگه بذاریم بره!" مردها خندیدن.
یکی از اونا دست انداخت دور کمر جونگین و کشیدش سمت دیوار. جونگین تقلا کرد. خواست داد بزنه اما دستی خشن و زمخت اومد رو دهنش. دستی که بوی سیگار و الکل میداد.
"داد نزن پسر. داد نزن. ما فقط میخوایم خوش بگذرونیم."
جونگین میلرزید. تمام بدنش میلرزید. قلبش داشت از سینه بیرون میزد. اشک از چشماش سرازیر شد. جونگین:"نه... نه... لطفاً نه..."
مرد سوم که تا حالا پشت سرشون ایستاده بود، جلو اومد. توی دستش یه قرص بود. قرص ریز سفید.
"اینو بخور. خوش میگذره."
جونگین سرش رو تکون داد. نه. نه. نه.
اما دستش رو گرفتن. دهنش رو باز کردن به زور. قرص رو انداختن تو گلوش. جونگین سرفه کرد، خواست بالا بیاره، اما قرص رفته بود پایین. رفته بود تو خونش.
"آفرین. حالا چند دقیقه صبر کن. میبینی چه کیفی میده."
اشک از چشمای جونگین بیاختیار میاومد پایین. بدنش سست شده بود. نه از اثر قرص، از ترس. از وحشت. از اینکه میدونست چیزی بدی قراره بیفته.
به مادرش فکر کرد. به مادرش که تو بیمارستان بود و منتظرش. به جیسونگ که گفته بود نرو تنها. به لینو... چرا به لینو فکر میکرد؟ لینو کجا بود؟
اون لحظه، یه صدایی اومد.
صدای شلیک.
یکی از مردها جیغ کشید و افتاد روی زمین. خون از پاشنه پاش میاومد.
دو تا مرد دیگه جا خوردن. برگشتن. توی تاریکی، یکی داشت میاومد سمتشون. با یه اسلحه تو دست. با چشمانی که از خشم میسوخت.
لینو.
لینو بدون اینکه حرف بزنه، دو تا شلیک دیگه کرد. هر دو تا مرد افتادن. دقیق. بیرحمانه. مثل یه فیلم.
بعد لینو دوید سمت جونگین. جونگین روی زمین نشسته بود، به دیوار تکیه داده بود، میلرزید، گریه میکرد، بدنش داغ داغ شده بود.
قرص اثر کرده بود.
لینو:"جونگین... جونگین به من نگاه کن." لینو کنارش زانو زد. دستش رو گذاشت روی صورت جونگین. صورتش داغ بود. خیلی داغ.
جونگین نگاهش کرد. چشمهاش تار میدید.
جونگین:"لینو... لینو... کمکم کن..."
لینو:"باشه. باشه. کمک میکنم."
نگاهی به اطراف انداخت. سه تا مرد رو زمین افتاده بودن. خون همه جا پخش شده بود. اگه جونگین رو ببره بیمارستان، باید جواب بده. باید بگه چرا اون سه تا مرده بودن. باید بگه چرا اسلحه داشته. باید بگه چرا جونگین قرص خورده..
- ۱۶.۷k
- ۰۴ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط