فن فیک از شیپ اما و دراکن
2 👑 «عروسِ صلح»
AU سلطنتی – Tokyo Revengers
شب قصر سانو بوی یاس سفید میداد. باغهای سلطنتی زیر نور ماه نقرهای شده بودند و فوارهها مثل زمزمهای آرام در سکوت میرقصیدند.
اِما روی تختش ننشسته بود. کنار پنجره ایستاده بود. لباس خواب ابریشمیِ صورتیرنگش در باد آرام تکان میخورد. انگشتهایش روی قاب چوبی پنجره میلرزیدند.
«من نمیخوام عروسِ صلح باشم…»
صدای آرام اما بم پشت سرش آمد:
«پس نباش.»
اِما با وحشت برگشت—
و دراکن آنجا ایستاده بود.
شنل مشکی سلطنتی روی شانههای پهنش افتاده بود. موهای بلندش با روبان چرمی بسته شده بود. زره نیمهسبکش نور ماه را بازتاب میداد. چشمانش، برخلاف همیشه، سرد و نظامی نبودند. میسوختند.
اِما نجوا کرد:
«دراکن… اگه بفهمن—»
«بذار بفهمن.»
او جلو آمد. فاصلهشان آنقدر کم شد که اِما میتوانست گرمای بدنش را حس کند.
«من سالها کنار ولیعهد ایستادم. قسم خوردم از خاندان سانو محافظت کنم. ولی هیچکس نگفت باید قلبمو قربانی کنم.»
نفس اِما لرزید.
«اما، اگه جنگ بشه ...؟»
دراکن دستش را بالا آورد… مکث کرد… بعد خیلی آهسته، انگشتهایش را دور دست ظریف اِما بست.
«من اجازه نمیدم بهت دست بزنن.»
لحظهای که انگشتهایشان قفل شد، انگار کل دنیا خاموش شد.
-----
آنها از دروازه پشتی خارج شدند. اسب سیاه دراکن در مه شب پیش میرفت. اِما پشت او نشسته بود، دستانش محکم دور کمرش حلقه شده.
باد موهایش را به صورت دراکن میزد.
دراکن پرسید.
«میترسی؟»
اِما سرش را به پشت او تکیه داد.
«نه… چون تو جلویی.»
قلب دراکن برای لحظهای تندتر زد.
اما در همان لحظه—
صدای شیپور از قصر بلند شد.
دراکن ایستاد. نگاهش به افق دوخته شد.
مشعلها.
حرکت نورها در تاریکی.
«خیلی سریع فهمیدن…»
#فن_فیک
#توکیو_ریونجر
#اِما_سانو
#دراکن
AU سلطنتی – Tokyo Revengers
شب قصر سانو بوی یاس سفید میداد. باغهای سلطنتی زیر نور ماه نقرهای شده بودند و فوارهها مثل زمزمهای آرام در سکوت میرقصیدند.
اِما روی تختش ننشسته بود. کنار پنجره ایستاده بود. لباس خواب ابریشمیِ صورتیرنگش در باد آرام تکان میخورد. انگشتهایش روی قاب چوبی پنجره میلرزیدند.
«من نمیخوام عروسِ صلح باشم…»
صدای آرام اما بم پشت سرش آمد:
«پس نباش.»
اِما با وحشت برگشت—
و دراکن آنجا ایستاده بود.
شنل مشکی سلطنتی روی شانههای پهنش افتاده بود. موهای بلندش با روبان چرمی بسته شده بود. زره نیمهسبکش نور ماه را بازتاب میداد. چشمانش، برخلاف همیشه، سرد و نظامی نبودند. میسوختند.
اِما نجوا کرد:
«دراکن… اگه بفهمن—»
«بذار بفهمن.»
او جلو آمد. فاصلهشان آنقدر کم شد که اِما میتوانست گرمای بدنش را حس کند.
«من سالها کنار ولیعهد ایستادم. قسم خوردم از خاندان سانو محافظت کنم. ولی هیچکس نگفت باید قلبمو قربانی کنم.»
نفس اِما لرزید.
«اما، اگه جنگ بشه ...؟»
دراکن دستش را بالا آورد… مکث کرد… بعد خیلی آهسته، انگشتهایش را دور دست ظریف اِما بست.
«من اجازه نمیدم بهت دست بزنن.»
لحظهای که انگشتهایشان قفل شد، انگار کل دنیا خاموش شد.
-----
آنها از دروازه پشتی خارج شدند. اسب سیاه دراکن در مه شب پیش میرفت. اِما پشت او نشسته بود، دستانش محکم دور کمرش حلقه شده.
باد موهایش را به صورت دراکن میزد.
دراکن پرسید.
«میترسی؟»
اِما سرش را به پشت او تکیه داد.
«نه… چون تو جلویی.»
قلب دراکن برای لحظهای تندتر زد.
اما در همان لحظه—
صدای شیپور از قصر بلند شد.
دراکن ایستاد. نگاهش به افق دوخته شد.
مشعلها.
حرکت نورها در تاریکی.
«خیلی سریع فهمیدن…»
#فن_فیک
#توکیو_ریونجر
#اِما_سانو
#دراکن
- ۲.۸k
- ۳۰ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط