مشخصات من

دختری احساسی مهربان و وحشی
کم خوراک و عاشق کیک کاکائویی و دلستر بلوبری
دارای چشمانی درشت و قهوه ای و موهایی پر کلاغی
عکس اول :
...از زبان آکوتاگاوا...
رییس به ما معموریت داده بود تا از کشتی قاچاقی کریستال ها و الماس ها را بدون اینکه سازمان دزد های خانه به دوش بفهمند برداریم تا اینکه دختری نقاب پوش را روی ارشه کشتی دختری نقاب دار روی نرده نشسته بود و به دریا نگاه میکرد...او یکی از رئیس های سازمان دزد های خانه به دوش بود! گارد گرفتیم اما او گفت :« دنبال الماس ها آمده اید...مگه نه؟» با همان سردی همیشگی جواب دادم :« از شما بعید نبود بفهمید » او با صدایی نازک و آهنگ وار گفت :« چون میدانستم می‌آیید برایتان چند بسته گذاشتم...آنجا...» ما بسته را نگاه کردیم و وقتی سرمان را برگردانیدیم...او نبود...
عکس دو :
...از زبان هیگوچی...
یک روز مثل بقیه روز ها...
تنها داشتم قدم میزدم و به گند کاری هایم فکر میکردم...
مافیا از داشتن نیرویی مثل من زجر میکشه...
و فکر نکنم آکوتاگاوا از من خوشش بیاید...
هوا بارانی بود و من داشتم کنار رودخانه قدم میزدم و آب رودخانه داشت بالا می‌آمد و ناگهان مردی من را به داخل رودخانه هل داد...
داشتم غرق میشدم...
راستش...غرق شدن حس خوبی دارد...وقتی آب داخل ریه هایت فرو میروند و طعم لژن و گل و لای را در دهانت حس میکنی...وقتی آب وارد زخم هایت میشوند...حسی را به وجود می‌آورند که باید تجربه کنید...حسی رضایت بخش که تورا به پایین فرا میخواند...
ناگهان من دستی را دورم احساس کردم که مرا بالا میکشاند و وقتی در ساحل به هوش آمدم فهمیدم دست چه کسی بود...رییس دزد ها! همان کسی که موری اوگای میگفت خطرناک است! اما...حالا که از نزدیک او را میبینم میفهمم که او دختری به نظر سیزده ساله است...او اصلا خطرناک به نظر نمیرسید...وقتی فهمید به هوش آمدم داشت نقابش را خشک میکرد و به من لبخندی زد...من شروع کردم به گریه کردن و او مرا در آغوش گرفت و گذاشت گریه کنم...وقتی از او جدا شدم و اشک هایم را پاک کردم...او رفته بود...
عکس سه :
...از زبان دازای...
صبح جدیدی شروع شد...
یعنی دردی جدید...
زخمم را پنهان میکنم...
زخمی که چند سال پیش خورده ام...
دوستم را از دست داده ام...
...اما همچنان میخندم...
درست است که خودکشی های پی در پی من همه بدون نتیجه و ناموفق هستند اما به من کمک میکنند کمی آرام شوم. تصمیم گرفتم از روی بلند ترین ساختمان شهر خودم را پرتاب کنم و تا بالا رفتم و دختری آشنا را دیدم که داشت نوشیدنی بلوبری و همبرگر میخورد. کمی طول کشید تا بشناسمش اما متوجه شدم او بزرگ ترین دزد تاریخ است. او مرا نگاه کرد و گفت :« سلام دازای اوسامو! تعجب نکن که میشناسمت...» لبخند زدم و گفتم :« تعجب نکردم خانم!» دوست داشتم به او درخواست خودکشی دهم اما حسی به من گفت این کار را نکن...کنارش نشستم و گفتم :« دزد بودن چه حسی دارد؟» لحظه ای درنگ کرد و گفت :« حس پس گرفتن چیزی که دیگران به طور نا خوشایندی ازت گرفتن » به او گفتم :« چیزی که از من گرفته اند را نمیشود دزدید...» دستش را روی شانه ام گذاشت و گفت :« ما فقط چیز های ضروری را که کسی متوجه نبودش نمیشود میدزدیم...برای ما مفید است اما برای دیگران خیر...» به حرفش کمی فکر کردم...شاید داشت به چیزی اشاره میکرد...فهمیدم که منظورش دوست بود...یا عاشق...شاید منظورش از حرفی که ما چیزی را میدزدیم که کسی نبودش را حس نمیکند قلب بود...انگار میخواست بگوید در زندگی ات کسی را پیدا کن که تو را دوست بدارد و به تو دلیل ببخشد...دلیل زندگی...اما...همین که خواستم به او بگویم...او رفته بود...