p:1

p:1
👮🏻‍♀سایه ی سیاه خاطرات👣

بوی خون و لاستیک های سوخته توی فضا پیچیده بود.
جسد های بی جان روی زمین نشان از ناتوانی نیروی پلیس در برابر مافیای سئول داشتن.
ا.ت در کنار ماشین های سوخته با پهلویی پاره زانو زده بود و با دستش جلوی خونریزی بیشتر میگرفت.
تا یک روز پیش در کنارشون میخندید و تمرین میکرد حالا همه بی جان روی زمین افتاده بودن.
ا.ت با  توان کمی که براش مونده بود اسلحه رو از روی زمین برداشت  در حالی که بدنش رو روی زمین میکشید .
حالا فقط یک هدف داشت،اون هدف تنها کشتن رییس باند مافیا بود.
مرد با استایلی تمام سیاه جلوش ایستاد.
در حالی که ماسکی روی صورتش بود ا.ت از موهاش گرفت و کشید بالا،اسلحه از دستش افتاد
ا.ت آدمی نبود که التماس کنه،حتی وقتی که جونش در خطر.
ا.ت:مافیای بزرگ انقدر ترسو که ماسک میزنه؟
پوزخند زد.
این حرف ها روی اون تاثیری نداشت.
ا.ت روی زمین ول کرد.درد توی کل بدنش پیچید.
مردی که معلوم بود یکی از زیر دست هاست پرسید:
مرد:قربان میخواید بکشیدش؟
اسلحه رو روی پیشونی ا.ت گذاشت.انگشتش روی ماشه لیز خورد.
ا.ت چشماش بست.
مرد یک پوزخند زد و اسلحه رو آورد پایین
مافیا:ارزشش نداره...نمیخوام تیری رو بخاطرش حدر بدم
گاهی کلمات میتونن خیلی دردناک باشن.
درد این حرف بیشتر از درد پهلوش اون عذاب میداد.
مافیا اسلحه رو توی جیب شلوارش گذاشت و در حالی که از ا.ت دور میشد،ا.ت هنوز سنگینی و سردی حضور اون رو خودش حس میکرد.

ا.ت در لحظات آخر صدای آژیر پلیس و آمبولانش شنیده شد.

ادامه دارد....