روشن‌ترین تکلیف ما همان تکلیف دبستان بود!
روشن‌ترین تکلیف ما همان تکلیف دبستان بود!
هر چه فکر می‌کنم، باقی عمر، تکلیفمان بلاتکلیفی بود و بس...!
در همان دوران دبستان هم وقتی با موضوع انشای «علم بهتر است یا ثروت» مواجه شدیم، یک نگاهی به هم‌میزی‌مان انداختیم که پدرش کارمند بود... زیپ کیفش را با نخ و سوزن دوخته بودند و سرِ زانوهایش وصله داشت.
یک نگاه هم انداختیم به آن پسرِ شکم‌گنده‌ی ته کلاس که مادرش با یک مدل ماشین می‌رساندش و پدرش با یک مدل ماشین دیگر می‌آمد دنبالش. خودش می‌گفت پدرم چهار کلاس سواد دارد، همیشه‌ی خدا هم دوستش را فلافل و سون‌آپ مهمان می‌کرد!
آن روزها اختلافات را می‌دیدیم و آخر نفهمیدیم علم بهتر است یا ثروت!؟ هرچند آقای معلم اصرار داشت علم، اما من چند باری وقتی ماشین قراضه‌اش روشن نمی‌شد، لب‌خوانی کرده بودم که با خودش تکرار می‌کرد: ثروت، ثروت!
و این‌گونه ما بلاتکلیف ماندیم که کدام بهتر است و سمت کدام برویم!؟
دبستان تمام شد و گفتند می‌روید راهنمایی تا راهنمایی‌تان کنند!
گران تمام شد این راهنمایی!
گران تمام شد وقتی معلم پرورشی آمد و روی تخته نوشت: «بچه چگونه به وجود می‌آید؟» مسئله را باز کرد و هاج‌وواج مانده بودیم... بعدش هم تا مدتی پدرمان را بد نگاه می‌کردیم و نمی‌توانستیم مادر را ببوسیم!
تازه یک دوستی داشتم در آن دوران که می‌گفت هر شب بین پدر و مادرم می‌خوابم و حواسم هست دست از پا خطا نکنند!
خلاصه راهنمایی‌مان نکردند که هیچ، بدتر چشم و گوشمان باز شد و خوردیم به دوران بلوغ و جلو و عقب کشیدن فیلم‌های خارجکی تا لحظه‌ی وصال... هیچ‌وقت هم وصال تمام و کمال صورت نمی‌گرفت و ما یک دست روی موس کامپیوتر و دست دیگر در جیب، بلاتکلیف می‌ماندیم!
با اولین نگاه معنادار جنس مخالف عاشق شدیم...!
عاشق شدیم و کی جرئت داشتیم ابراز کنیم؟ معشوقه رفت و بلاتکلیف ماندیم که چه شد، چه بر سر دل ما آمد؟!
کمی بزرگ‌تر شدیم و بحث ترس از آینده آمد وسط... انتخاب رشته و سرنوشت!
هر کس در هر صنفی بود، ما را به آن سمت می‌کشید! در همین بلاتکلیفی رشته‌ای را انتخاب کردیم که از هر زاویه‌ای نگاه می‌کردی، هیچ ربطی به ما نداشت!
بعد هم دانشجو شدیم که این نام، خودِ خودِ بلاتکلیفی است!
حتماً قرار است چند صباح دیگر به این دلیل که پدر و مادر دوست دارند نوه‌شان را ببینند، با لبخندی گشاد تن به ازدواج بدهیم و بعد هی سگ‌دو بزنیم که خانه بخریم، مدل ماشینمان را عوض کنیم، بچه بزرگ کنیم و از گرسنگی نمیریم!
ما کی قرار است خودمان را پیدا کنیم؟
نفس راحت بکشیم... نفس راحت، بدون ترس از آینده، بدون بلاتکلیفی!
باور کن...
روشن‌ترین تکلیف ما همان تکلیف و مشق شب دبستان بود!
👤 علی سلطانی
💯
هر چه فکر می‌کنم، باقی عمر، تکلیفمان بلاتکلیفی بود و بس...!
در همان دوران دبستان هم وقتی با موضوع انشای «علم بهتر است یا ثروت» مواجه شدیم، یک نگاهی به هم‌میزی‌مان انداختیم که پدرش کارمند بود... زیپ کیفش را با نخ و سوزن دوخته بودند و سرِ زانوهایش وصله داشت.
یک نگاه هم انداختیم به آن پسرِ شکم‌گنده‌ی ته کلاس که مادرش با یک مدل ماشین می‌رساندش و پدرش با یک مدل ماشین دیگر می‌آمد دنبالش. خودش می‌گفت پدرم چهار کلاس سواد دارد، همیشه‌ی خدا هم دوستش را فلافل و سون‌آپ مهمان می‌کرد!
آن روزها اختلافات را می‌دیدیم و آخر نفهمیدیم علم بهتر است یا ثروت!؟ هرچند آقای معلم اصرار داشت علم، اما من چند باری وقتی ماشین قراضه‌اش روشن نمی‌شد، لب‌خوانی کرده بودم که با خودش تکرار می‌کرد: ثروت، ثروت!
و این‌گونه ما بلاتکلیف ماندیم که کدام بهتر است و سمت کدام برویم!؟
دبستان تمام شد و گفتند می‌روید راهنمایی تا راهنمایی‌تان کنند!
گران تمام شد این راهنمایی!
گران تمام شد وقتی معلم پرورشی آمد و روی تخته نوشت: «بچه چگونه به وجود می‌آید؟» مسئله را باز کرد و هاج‌وواج مانده بودیم... بعدش هم تا مدتی پدرمان را بد نگاه می‌کردیم و نمی‌توانستیم مادر را ببوسیم!
تازه یک دوستی داشتم در آن دوران که می‌گفت هر شب بین پدر و مادرم می‌خوابم و حواسم هست دست از پا خطا نکنند!
خلاصه راهنمایی‌مان نکردند که هیچ، بدتر چشم و گوشمان باز شد و خوردیم به دوران بلوغ و جلو و عقب کشیدن فیلم‌های خارجکی تا لحظه‌ی وصال... هیچ‌وقت هم وصال تمام و کمال صورت نمی‌گرفت و ما یک دست روی موس کامپیوتر و دست دیگر در جیب، بلاتکلیف می‌ماندیم!
با اولین نگاه معنادار جنس مخالف عاشق شدیم...!
عاشق شدیم و کی جرئت داشتیم ابراز کنیم؟ معشوقه رفت و بلاتکلیف ماندیم که چه شد، چه بر سر دل ما آمد؟!
کمی بزرگ‌تر شدیم و بحث ترس از آینده آمد وسط... انتخاب رشته و سرنوشت!
هر کس در هر صنفی بود، ما را به آن سمت می‌کشید! در همین بلاتکلیفی رشته‌ای را انتخاب کردیم که از هر زاویه‌ای نگاه می‌کردی، هیچ ربطی به ما نداشت!
بعد هم دانشجو شدیم که این نام، خودِ خودِ بلاتکلیفی است!
حتماً قرار است چند صباح دیگر به این دلیل که پدر و مادر دوست دارند نوه‌شان را ببینند، با لبخندی گشاد تن به ازدواج بدهیم و بعد هی سگ‌دو بزنیم که خانه بخریم، مدل ماشینمان را عوض کنیم، بچه بزرگ کنیم و از گرسنگی نمیریم!
ما کی قرار است خودمان را پیدا کنیم؟
نفس راحت بکشیم... نفس راحت، بدون ترس از آینده، بدون بلاتکلیفی!
باور کن...
روشن‌ترین تکلیف ما همان تکلیف و مشق شب دبستان بود!
👤 علی سلطانی
💯
- ۴۹
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
