بالهای سرخ پارت ۹
صدای انفجارها کل خیابان را پر کرده بود.
ساختمان‌های اطراف آسیب دیده بودند و قهرمان‌ها و شرورها در نقاط مختلف شهر با هم درگیر بودند.
بالای یکی از ساختمان‌ها، باکوگو روبه‌روی دابی ایستاده بود.
دابی: «هنوز هم می‌خوای ادامه بدی؟»
باکوگو: «تا وقتی تو سرپایی، آره.»
دابی دستش را بالا آورد.
شعله‌ها بالا رفتند.
باکوگو خودش را به هوا پرتاب کرد و حمله کرد، اما دابی با یک حرکت او را عقب زد.
باکوگو تعادلش را از دست داد.
یک لحظه کافی بود.
دابی ضربه‌ی بعدی را زد و باکوگو از لبه‌ی ساختمان به پایین پرت شد.
باکوگو: «تچ...!»
ارتفاع زیادی بود.
اما قبل از اینکه پایین بیفتد، سایه‌ای از کنار ساختمان عبور کرد.
دو بال قرمز در هوا باز شدند.
آیرا خودش را به او رساند.
آیرا: «گرفتمت!»
باکوگو با تعجب نگاهش کرد.
آیرا او را کنترل‌شده روی زمین پایین‌تر گذاشت.
باکوگو: «تو اینجا چیکار می‌کنی؟!»
آیرا: «کمکت می‌کنم.»
باکوگو: «نگفتم بیای!»
آیرا بال‌هایش را باز کرد.
آیرا: «منم نگفتم اجازه می‌خوام.»
قبل از اینکه باکوگو جواب بدهد، دوباره به سمت بالای ساختمان پرواز کرد.
باکوگو چند لحظه به او خیره ماند.
باکوگو: «این دختر واقعاً دیوونه‌ست...»
اما صدای انفجار دوباره او را به خودش آورد.
---
بالای ساختمان، چند شرور دور آیرا جمع شده بودند.
آیرا بینشان حرکت می‌کرد و با سرعت بالا از حمله‌ها جاخالی می‌داد.
یکی نزدیک شد.
آیرا کنار رفت.
دیگری حمله کرد.
بالش را باز کرد و مسیرش را تغییر داد.
اما ناگهان...
توگا از نقطه‌ای بالاتر خودش را به آیرا رساند.
حرکتش آن‌قدر سریع بود که آیرا فرصت واکنش کامل نداشت.
یکی از بالهای آیرا آسیب دید.
آیرا تعادلش را از دست داد.
آیرا: «...!»
بدنش به سمت پایین رفت.
برای یک لحظه فقط آسمان و ساختمان‌ها جلوی چشمش بودند.
اما آیرا تسلیم نشد.
خنجرش را بیرون کشید و آن را به بخش محکمی از ساختمان گیر انداخت.
حرکتش متوقف شد.
نفسش سنگین شده بود.
بال آسیب‌دیده‌اش دیگر مثل قبل حرکت نمیکرد.
اما هنوز هوشیار بود.
هنوز می‌توانست ادامه بدهد.
آیرا با تکیه بر قدرت بدنی‌اش خودش را پایین کشید و به سطح ساختمان رسید.
باکوگو آنجا منتظرش بود.
همین که او را دید، صورتش تغییر کرد.
باکوگو: «آیرا!»
آیرا صاف ایستاد.
آیرا: «من خوبم.»
باکوگو به بال او نگاه کرد.
باکوگو: «تو خوب نیستی.»
آیرا: «هنوز می‌تونم بجنگم.»
باکوگو: «این مهم نیست!»
آیرا برای لحظه‌ای به او نگاه کرد.
آیرا: «برای من مهمه.»
باکوگو چیزی نگفت.
فقط جلو آمد.
باکوگو: «پس کنار من بمون.»
آیرا لبخند خسته‌ای زد.
آیرا: «همیشه.»
هر دو دوباره روبه‌روی دشمنان قرار گرفتند.
این بار شانه‌به‌شانه.
باکوگو حمله می‌کرد.
آیرا مسیرها را پوشش می‌داد.
او دیگر نمی‌توانست مثل قبل از هر دو بال استفاده کند، اما هنوز سرعت و قدرت بدنی‌اش را داشت.
باکوگو هر بار که آیرا کمی تلوتلو می‌خورد، نگاهش می‌کرد.
باکوگو: «آیرا، عقب برو.»
آیرا: «نه.»
باکوگو: «گفتم عقب برو!»
آیرا: «و من گفتم نه.»
باکوگو با عصبانیت نگاهش کرد.
اما پشت آن عصبانیت، چیزی دیگر بود.
ترس.
ترسی که خودش هم دوست نداشت اسمش را بگذارد.
---
ناگهان دابی از سمت دیگر ساختمان ظاهر شد.
باکوگو مشغول مقابله با چند حمله بود.
آیرا پشت سر او قرار داشت.
دابی دستش را بالا آورد.
شعله‌ای بزرگ شکل گرفت.
ساختمان‌های اطراف آسیب دیده بودند و قهرمان‌ها و شرورها در نقاط مختلف شهر با هم درگیر بودند.
بالای یکی از ساختمان‌ها، باکوگو روبه‌روی دابی ایستاده بود.
دابی: «هنوز هم می‌خوای ادامه بدی؟»
باکوگو: «تا وقتی تو سرپایی، آره.»
دابی دستش را بالا آورد.
شعله‌ها بالا رفتند.
باکوگو خودش را به هوا پرتاب کرد و حمله کرد، اما دابی با یک حرکت او را عقب زد.
باکوگو تعادلش را از دست داد.
یک لحظه کافی بود.
دابی ضربه‌ی بعدی را زد و باکوگو از لبه‌ی ساختمان به پایین پرت شد.
باکوگو: «تچ...!»
ارتفاع زیادی بود.
اما قبل از اینکه پایین بیفتد، سایه‌ای از کنار ساختمان عبور کرد.
دو بال قرمز در هوا باز شدند.
آیرا خودش را به او رساند.
آیرا: «گرفتمت!»
باکوگو با تعجب نگاهش کرد.
آیرا او را کنترل‌شده روی زمین پایین‌تر گذاشت.
باکوگو: «تو اینجا چیکار می‌کنی؟!»
آیرا: «کمکت می‌کنم.»
باکوگو: «نگفتم بیای!»
آیرا بال‌هایش را باز کرد.
آیرا: «منم نگفتم اجازه می‌خوام.»
قبل از اینکه باکوگو جواب بدهد، دوباره به سمت بالای ساختمان پرواز کرد.
باکوگو چند لحظه به او خیره ماند.
باکوگو: «این دختر واقعاً دیوونه‌ست...»
اما صدای انفجار دوباره او را به خودش آورد.
---
بالای ساختمان، چند شرور دور آیرا جمع شده بودند.
آیرا بینشان حرکت می‌کرد و با سرعت بالا از حمله‌ها جاخالی می‌داد.
یکی نزدیک شد.
آیرا کنار رفت.
دیگری حمله کرد.
بالش را باز کرد و مسیرش را تغییر داد.
اما ناگهان...
توگا از نقطه‌ای بالاتر خودش را به آیرا رساند.
حرکتش آن‌قدر سریع بود که آیرا فرصت واکنش کامل نداشت.
یکی از بالهای آیرا آسیب دید.
آیرا تعادلش را از دست داد.
آیرا: «...!»
بدنش به سمت پایین رفت.
برای یک لحظه فقط آسمان و ساختمان‌ها جلوی چشمش بودند.
اما آیرا تسلیم نشد.
خنجرش را بیرون کشید و آن را به بخش محکمی از ساختمان گیر انداخت.
حرکتش متوقف شد.
نفسش سنگین شده بود.
بال آسیب‌دیده‌اش دیگر مثل قبل حرکت نمیکرد.
اما هنوز هوشیار بود.
هنوز می‌توانست ادامه بدهد.
آیرا با تکیه بر قدرت بدنی‌اش خودش را پایین کشید و به سطح ساختمان رسید.
باکوگو آنجا منتظرش بود.
همین که او را دید، صورتش تغییر کرد.
باکوگو: «آیرا!»
آیرا صاف ایستاد.
آیرا: «من خوبم.»
باکوگو به بال او نگاه کرد.
باکوگو: «تو خوب نیستی.»
آیرا: «هنوز می‌تونم بجنگم.»
باکوگو: «این مهم نیست!»
آیرا برای لحظه‌ای به او نگاه کرد.
آیرا: «برای من مهمه.»
باکوگو چیزی نگفت.
فقط جلو آمد.
باکوگو: «پس کنار من بمون.»
آیرا لبخند خسته‌ای زد.
آیرا: «همیشه.»
هر دو دوباره روبه‌روی دشمنان قرار گرفتند.
این بار شانه‌به‌شانه.
باکوگو حمله می‌کرد.
آیرا مسیرها را پوشش می‌داد.
او دیگر نمی‌توانست مثل قبل از هر دو بال استفاده کند، اما هنوز سرعت و قدرت بدنی‌اش را داشت.
باکوگو هر بار که آیرا کمی تلوتلو می‌خورد، نگاهش می‌کرد.
باکوگو: «آیرا، عقب برو.»
آیرا: «نه.»
باکوگو: «گفتم عقب برو!»
آیرا: «و من گفتم نه.»
باکوگو با عصبانیت نگاهش کرد.
اما پشت آن عصبانیت، چیزی دیگر بود.
ترس.
ترسی که خودش هم دوست نداشت اسمش را بگذارد.
---
ناگهان دابی از سمت دیگر ساختمان ظاهر شد.
باکوگو مشغول مقابله با چند حمله بود.
آیرا پشت سر او قرار داشت.
دابی دستش را بالا آورد.
شعله‌ای بزرگ شکل گرفت.
- ۸.۱k
- ۲۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
