درخواستی_تکپارتی از تهیونگ

تک‌پارتی جدید: (ژانرِ: رقابتی اما رمانتیک در مدرسه)
عنوان: نبردِ نمره‌ها

توی کلاسِ ادبیات، همه از کیم تهیونگ می‌ترسیدند. نه چون پسرِ بدی بود، بلکه چون همیشه رقیبِ سرسختِ تو برای کسبِ نمره‌ی اول بود. هر بار که استاد سؤالی می‌پرسید، شما دو نفر همزمان دستتان بالا می‌رفت.

امروز، بعد از امتحانِ نهایی، داشتی جزوه‌هایت را جمع می‌کردی که تهیونگ با یک لیوان قهوه به سمتِ میزت آمد. بدون اینکه نگاهت کند، لیوان را روی میزت گذاشت و روی لبه‌ی میزت نشست.

«امروز سؤلِ آخر رو سخت نوشتی، نه؟»
تو با تعجب به او نگاه کردی: «تو از کجا می‌دونی؟ مگه برگه‌ی من رو دیدی؟»«نه، ولی اون لبخندی که موقع جواب دادن زدی، کاملاً گویای همه چیز بود. مثل همیشه، یه لبخندِ ریز شیطنت‌آمیز که یعنی «امروز هم برد با منه!»» تهیونگ با لحنی که انگار داشت رمزگشایی می‌کرد، گفت و جرعه‌ای از قهوه‌اش را نوشید.

تو با حرص لب زدی: «تو همیشه همه‌چیز رو از چشم‌های من می‌خونی. یه روز باید یه جوری جوابت رو بدم که خودتم نفهمی چی شد!»

تهیونگ قهوه‌اش را روی میز گذاشت و خم شد تا صورتش به صورتت نزدیک‌تر شود. «وای، این چالشِ جذابی به نظر می‌رسه. حتماً ازش لذت می‌برم. ولی تا اون موقع، بهتره از همین الان بهت تبریک بگم. نمره‌ی امتحانِ امروز، حتماً مالِ منه!»

تو دست به سینه شدی: «خیلی خوش‌خیالی! باید منتظرِ نتیجه بمونی، آقایِ ادعا!»

«همیشه منتظرم. چون منتظرِ دیدنِ صورتِ تو بعد از دیدنِ نمره‌هات هستم. مخصوصاً اگه از من کمتر شده باشه.» تهیونگ با چشمکی گفت و از لبه‌ی میز بلند شد. «فعلاً. ببینم کی زودتر می‌تونه جوابِ این معما رو پیداکنه: کی اولین نفریه که اعتراف می‌کنه؟»

وقتی تهیونگ دور شد، تو موندی و یه عالمه احساسِ قاطی پاتی. هم حرصِ رقابت، هم یه حسِ عجیبِ هیجان، و شاید… شاید یه ذره علاقه به همین نبردِ شیرینِ نمره‌ها. لبخندی زدی. این بازی، تازه شروع شده بود.چند روز بعد، وقتی نتایج نهایی اعلام شد، دیدی که تهیونگ در هر دو درسِ ادبیات و تاریخ، نمره‌ی اول را کسب کرده. تو هم نمره‌ی دوم را آورده بودی. حسِ شکست تلخ بود، اما نه آن‌طور که انتظار داشتی.

بعد از کلاس، وقتی تهیونگ داشت جزوه‌هایش را جمع می‌کرد، تو به سمتش رفتی. این بار، خبری از لبخندِ شیطنت‌آمیز نبود، فقط آرامش بود.

«تهیونگ،» آرام گفتی. او سرش را بلند کرد و با تعجب به تو نگاه کرد. «تبریک می‌گم. واقعاً لیاقتت بود.»

تهیونگ کمی جا خورد، انگار انتظارِ این جمله را نداشت. «تو… تو خوبی؟»

تو لبخند زدی، لبخندی واقعی و آرام. «آره، خوبم. فکر کنم بالاخره فهمیدم که این رقابت، فقط برای نمره‌ها نبود. شاید… شاید یه چیزِ دیگه بود.»

تهیونگ به تو خیره شد، انگار داشت دنبالِ چیزی در چشم‌هایت می‌گشت. «یه چیزِ دیگه؟ منظورت چیه؟»

تو نفس عمیقی کشیدی و گفتی: «اینکه… اینکه این نبردِ نمره‌ها، باعث شد من بیشتر بخونم، بیشتر تلاش کنم، و بیشتر به خودم اهمیت بدم. و این، با ارزش‌ترین نمره‌ای بود که می‌تونستم بگیرم. نمره‌یارزش‌ترین نمره‌ای بود که می‌تونستم بگیرم. نمره‌ی قبولیِ خودم.»

یک سکوتِ کوتاه بینتان حاکم شد. سپس، تهیونگ لبخندی زد. این بار، لبخندش دیگر شیطنت‌آمیز نبود، بلکه گرم و صمیمی بود. «شاید حق با تو باشه. شاید این رقابت، شروعِ یه چیزِ بهتر بود.» او لیوانِ قهوه‌اش را روی میز گذاشت و این بار، نه روی لبه‌ی میز، بلکه کنارِ جزوه‌های تو نشست. «حالا که اینقدر خوب شدی، شاید وقتش باشه که نبردِ بعدی رو شروع کنیم؟ یه نبردِ دوستانه، بیرون از کلاسِ ادبیات.»

تو به چشمانش نگاه کردی و لبخندی زدی. «قبول. ولی این بار، قوانینش رو من تعیین می‌کنم.»

و این‌گونه بود که نبردِ نمره‌ها، به آغازِ داستانی رمانتیک و شیرین تبدیل شد، داستانی که در آن، هر دو نفر، برنده‌ی بزرگ بودند.


tׁׅhׁׅ֮ꫀׁׅܻ݊ ꫀׁׅܻ݊݊ꪀժׁׅ݊
خوب نوشتم؟