.. هَمــ آغوشـــ🤍🪐🫀 .. ←پارت۳۵۷→
وقتی توآغوشش بودم،یه آرامش عجیب تمام وجودم ودربرگرفته بود!...آرامشی که واسم تازگی داشت...آرامشی که تابه حال هیچ کجا تجربه اش نکرده بودم...یه آرامش عجیب وخاص!...آرامشی که باعث می شد دلم نخواد هیچ وقت از آغوشش دل بکنم...
نمی دونم چقدر گذشت ومن چقدر توآغوش آرامش بخشش غرق بودم ولی بلاخره ارسلان من واز آغوشش بیرون کشید...
مجبورشدم که سرم وازروی سینه اش بردارم...سرکه بلند کردم،نگاهم خورد به پیرهن مردونه ارسلان...روی سینه اش از اشکای من خیس شده بود!...
نگاهم بالاتر رفت ورسید به صورتش...روی اجزای صورتش چرخیدوخیره شد به چشماش!
لبخندی تحویلم داد....دستش وبه سمت صورتم برد واشکام وپاک کرد...
خیره شد توچشمام وگفت:دیگه دلم نمی خواداشک بریزی...هیچ وقت!...هیچ وقت گریه نکن دیانا...بدون یه قطرهاشکت دلم وبه آتیش می کشونه...وقتی گریه می کنی،دیوونه میشم!...
حرفش دلم ولرزوند...یه جوری شدم!...احساسی ولمس کردم که برای خودمم عجیب بود!
به زور لبخند محوی روی لبم نشوندم...نگاه خیره اش معذبم می کرد!نگاهم وازش گرفتم وسرم وبه زیر انداختم...
انگار از نگاهش خجالت می کشیدم...نگاه امشبش باهمه نگاه هاش فرق داشت...یه چیزی تواین نگاه بود که از بقیه نگاه ها متمایزش می کرد!چیزی که من نمی فهمیدم چیه...چیزی که برام گنگ وعجیب بود...
ارسلان که وضع واون طوری دید،گفت:بهتره بریم توماشین...هواسرده!
وبه سرفه افتاد...
دیگه شنیدن صدای سرفه هاش نگرانم نمی کرد...چون می دونستم که دلیل این سرفه هافقط یه سرماخوردگی کوچیکه!...چون می دونستم قرارنیست ازدستش بدم وتنهابشم!...
ارسلان به سمت ماشین رفت ومنم پشت سرش به راه افتادم...
به ماشین که رسیدیم،قفل درو باز کرد و سوارشد...منم سوار شدم وماشین به حرکت دراومد.
سرم وتکیه دادم به پشتی صندلی وروکردم به ارسلان...خیره خیره نگاهش می کردم...نگاهش به روبرو بود وحواسش جمع رانندگی...از فرصت استفاده کردم وتاجایی که می تونستم بهش خیره شدم!...
چقدر برام مهم شدی ارسلان...با دلم چیکار کردی که حتی فکر از دست دادنت داغونش می کنه؟با دلم چیکار کردی ارسلان؟!چشمات بدون اینکه خودم بفهمم معتادم کردن...حالا من معتادم!معتاد یه نگاه مشکی!...تقصیر نگاه توئه...تقصیر مهربونی های توئه...تقصیر لبخندته...تقصیر توئه که انقدر زود من وبه خودت وابسته کردی!...درست وقتی وارد زندگیم شدی که تنهاتر از همیشه بودم...توهمه تنهاییام وپرکردی...حالا برام اونقدر مهم شدی که با سرفه کردنت داغونم می کنی...برام مهم شدی ارسلان...خیلی مهم تر از اون چیزی که فکرش وبکنی!...هم مهم شدی هم عزیز!
لبخندی روی لبم نشسته بود...لبخندی از سرِآرامش!...دلم قرص بودکه ارسلان سالمه...همین تهِ دلم وگرم می کرد!...صدای سرفه هاش به گوشم می خورد ولی همین که می دونستم دلیل سرفه هاش با سرفه های پانیذ فرق می کنه آرومم می کرد...
نگاهم وازش گرفتم وخیره شدم به خیابون روبروم...
ارسلان بخاری رو روشن کرد...فضای ماشین بدجوری گرم شده بود!اونقدر گرم که پلک هام وسنگین می کرد...
نمی دونم چقدر گذشت ومن چقدر توآغوش آرامش بخشش غرق بودم ولی بلاخره ارسلان من واز آغوشش بیرون کشید...
مجبورشدم که سرم وازروی سینه اش بردارم...سرکه بلند کردم،نگاهم خورد به پیرهن مردونه ارسلان...روی سینه اش از اشکای من خیس شده بود!...
نگاهم بالاتر رفت ورسید به صورتش...روی اجزای صورتش چرخیدوخیره شد به چشماش!
لبخندی تحویلم داد....دستش وبه سمت صورتم برد واشکام وپاک کرد...
خیره شد توچشمام وگفت:دیگه دلم نمی خواداشک بریزی...هیچ وقت!...هیچ وقت گریه نکن دیانا...بدون یه قطرهاشکت دلم وبه آتیش می کشونه...وقتی گریه می کنی،دیوونه میشم!...
حرفش دلم ولرزوند...یه جوری شدم!...احساسی ولمس کردم که برای خودمم عجیب بود!
به زور لبخند محوی روی لبم نشوندم...نگاه خیره اش معذبم می کرد!نگاهم وازش گرفتم وسرم وبه زیر انداختم...
انگار از نگاهش خجالت می کشیدم...نگاه امشبش باهمه نگاه هاش فرق داشت...یه چیزی تواین نگاه بود که از بقیه نگاه ها متمایزش می کرد!چیزی که من نمی فهمیدم چیه...چیزی که برام گنگ وعجیب بود...
ارسلان که وضع واون طوری دید،گفت:بهتره بریم توماشین...هواسرده!
وبه سرفه افتاد...
دیگه شنیدن صدای سرفه هاش نگرانم نمی کرد...چون می دونستم که دلیل این سرفه هافقط یه سرماخوردگی کوچیکه!...چون می دونستم قرارنیست ازدستش بدم وتنهابشم!...
ارسلان به سمت ماشین رفت ومنم پشت سرش به راه افتادم...
به ماشین که رسیدیم،قفل درو باز کرد و سوارشد...منم سوار شدم وماشین به حرکت دراومد.
سرم وتکیه دادم به پشتی صندلی وروکردم به ارسلان...خیره خیره نگاهش می کردم...نگاهش به روبرو بود وحواسش جمع رانندگی...از فرصت استفاده کردم وتاجایی که می تونستم بهش خیره شدم!...
چقدر برام مهم شدی ارسلان...با دلم چیکار کردی که حتی فکر از دست دادنت داغونش می کنه؟با دلم چیکار کردی ارسلان؟!چشمات بدون اینکه خودم بفهمم معتادم کردن...حالا من معتادم!معتاد یه نگاه مشکی!...تقصیر نگاه توئه...تقصیر مهربونی های توئه...تقصیر لبخندته...تقصیر توئه که انقدر زود من وبه خودت وابسته کردی!...درست وقتی وارد زندگیم شدی که تنهاتر از همیشه بودم...توهمه تنهاییام وپرکردی...حالا برام اونقدر مهم شدی که با سرفه کردنت داغونم می کنی...برام مهم شدی ارسلان...خیلی مهم تر از اون چیزی که فکرش وبکنی!...هم مهم شدی هم عزیز!
لبخندی روی لبم نشسته بود...لبخندی از سرِآرامش!...دلم قرص بودکه ارسلان سالمه...همین تهِ دلم وگرم می کرد!...صدای سرفه هاش به گوشم می خورد ولی همین که می دونستم دلیل سرفه هاش با سرفه های پانیذ فرق می کنه آرومم می کرد...
نگاهم وازش گرفتم وخیره شدم به خیابون روبروم...
ارسلان بخاری رو روشن کرد...فضای ماشین بدجوری گرم شده بود!اونقدر گرم که پلک هام وسنگین می کرد...
- ۵۶.۷k
- ۱۹ دی ۱۴۰۱
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
