مرد سایه ها ۲۵

شب سرد و بارانی سئول، فضای داخل ماشین را متشنج‌تر کرده بود. نور چراغ‌های خیابان به سرعت از روی صورت برافروخته‌ی تو و چهره‌ی سنگی جونگ‌کوک رد می‌شدند. صدای باران با صدای بلند جروبحث شما در هم آمیخته بود.

تو (با بغض و فریاد):
«فقط یک ساعته جونگ‌کوک! فقط می‌خوام برم سر خاکشون، این حق منه! چرا همیشه باید همه چیز طبق خواسته‌ی تو باشه؟»

جونگ‌کوک (در حالی که فرمان را محکم فشار می‌داد):
«گفتم نه! الان نه! کل کشور دارن درباره ما حرف می‌زنن، خبرنگارها همه جا هستن. نمی‌ذارم توی این وضعیت بری اونجا که ازت عکس بگیرن و داستان درست کنن!»

تو (لجبازانه):
«برام مهم نیست! تو فقط به فکر وجهه‌ی خودتی. من دلم براشون تنگ شده، می‌فهمی؟ همین الان دور بزن!»

جونگ‌کوک (با فریادی که رگ‌های گردنش را برجسته کرد):
«بسه دیگه! تمومش کن!»

او از شدت عصبانیت پایش را روی پدال گاز فشرد. عقربه‌ی کیلومترشمار به سرعت بالا می‌رفت. ماشین با سرعت سرسام‌آوری در اتوبان خیس می‌پیچید. تو از ترس دستت را به دستگیره گرفتی، اما همچنان با لجبازی ادامه دادی: «اگه دور نزنی، خودم رو از ماشین پرت می‌کنم پایین!»

جونگ‌کوک سرش را به سمت تو چرخاند تا چیزی بگوید، اما در همان لحظه چرخ‌های ماشین روی آسفالت لغزنده لیز خورد. صدای جیغ لاستیک‌ها بلند شد. جونگ‌کوک سعی کرد ماشین را کنترل کند، اما دیگر دیر شده بود. با شدتی هولناک، جلوی ماشین به نیوجرسی‌های بتنی کنار خیابان برخورد کرد.

صدای خرد شدن آهن و شکستن شیشه‌ها در فضا پیچید. کیسه‌های هوا باز شدند و دود غلیظی همه جا را گرفت.

چند لحظه سکوت مطلق برقرار شد. سرت به داشبورد خورده بود و گیج بودی. به آرامی چشم‌هایت را باز کردی؛ خون گرمی از پیشانی‌ات روی چشمت می‌ریخت. با سختی سرت را چرخاندی تا جونگ‌کوک را ببینی.

او روی فرمان افتاده بود. شیشه‌های خرده شده روی لباسش پاشیده بود. از پیشانی‌اش خون جاری بود و بدتر از همه، تکه شیشه‌ای بزرگ به کنار گردنش آسیب زده بود و خون با هر ضربان قلبش بیرون می‌جهید.

تو (با صدایی لرزان و ضعیف):
«جونگ... کوک؟ صدای منو می‌شنوی؟»

او به سختی چشمانش را نیمه‌باز کرد. با دیدن صورت خونی تو، با وجود دردی که داشت، دست لرزانش را به سمتت دراز کرد.
جونگ‌کوک (با صدایی بریده و خش‌دار):
«ت... تو... سالمی؟ متاسفم... همه‌اش تقصیر... من بود...»

دستش قبل از اینکه به صورتت برسد، روی صندلی افتاد و چشمانش دوباره بسته شد. صدای آژیر آمبولانس از دور شنیده می‌شد، اما تنها چیزی که حس می‌کردی، ترس از دست دادن مردی بود که لحظاتی پیش با او می‌جنگیدی.

شرط : ۴۰ لایک و ۱۵ بازنشر ❤️💐🌷
دیدگاه ها (۱۹)

𝐌𝐲 𝐄𝐭𝐞𝐫𝐧𝐚𝐥 | جاودانه‌ی من𝐏𝐚𝐫𝐭:𝟔ناگهان احساس کرد چیزی روی گرد...

『 #Dark Fantasy Romance 』The Scarlet Cure━━━━━━⊱ ⚔ ⊰━━━━━━پا...

بریم برای پارت ۳!---# 🔥 𝐁𝐀𝐙𝐈-𝐄 𝐀𝐓𝐀𝐒𝐇 🔥### ━━━━ ﴾ بازی آتش ﴿ ...

چند پارتیپارت۳ا.ت به سرعت درِ شیشه‌ایِ سوپرمارکت را قفل کرد ...

چند پارتی

« فقط پیش تو »بعد از شام، ا.ت ظرف‌ها رو جمع کرد و به آشپزخون...

#قلب_اهنین:{پارت_²}سردی لوله‌ی اسلحه روی پیشانی‌ات، تمام دنی...

## «ماه، بوی باران می‌دهد»### پارت هشتم: فرار از عمارتصدای ب...

Heir of Light and Darknesspart : 24رئیس به زنجیرهای درخشان ا...

## «ماه، بوی باران می‌دهد»### پارت دوم: پناهگاه تاریکبوی عود...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط