وقتی برای انتقام میخوادت ولی عاشقت میشه (پارت 1)

باد خنکی از پنجره‌های بلند عمارت می‌وزید و پرده‌های حریر را به رقص درمی‌آورد. تو، تهیونگ، با چهره‌ای سنگی و چشمانی سرد، به دختری که در گوشه‌ای از سالن ایستاده بود خیره شده بودی. دریا... موهای بلند خرمایی‌اش که حالا ژولیده و پریشان به نظر می‌رسید، بر شانه‌های ظریفش ریخته بود. چشمان آبی درخشانش، که حالا اثری از آن برق سابق نداشت، نمناک و غمگین به زمین خیره شده بود.
"دریا!" صدایت در سکوت عمارت پژواک انداخت. صدایی که زمانی مهربان بود، حالا سرد و آمرانه شده بود.
دریا سرش را به آرامی بلند کرد. نگاهش که به چشمان تو افتاد، هاله‌ای از ترس و درماندگی در آن موج زد. چند هفته از آن روز شوم می‌گذشت، روزی که او را از خانه و زندگی‌اش جدا کرده بودی و به این عمارت آورده بودی. او، دختر زیبای خانواده‌ای که به خانواده‌ات ظلم کرده بودند، حالا اسیر انتقام تو بود.
"بله... ارباب؟" صدایش به قدری آهسته بود که گویی زمزمه‌ای بیش نبود.
"گفتم تمام باغ را تمیز کنی. چرا هنوز اینجایی؟" لحنت تند و بی‌رحم بود.
"ارباب... تمام روز کار کرده‌ام. فقط... فقط می‌خواستم برای دو دقیقه استراحت کنم. پاهایم... دیگر حس ندارند." دریا با صدایی لرزان گفت.
چشمانت از خشم تیره‌تر شد. "استراحت؟ تو اینجا نیستی که استراحت کنی. تو اینجایی که تاوان پس بدهی. تاوان گناهان خانواده‌ات را!"
به طرفش قدم برداشتی. دریا از ترس چند قدم به عقب رفت و به دیوار سرد چسبید. صورتش رنگ پریده بود و قطرات اشک بی‌صدا از گوشه چشمانش سرازیر می‌شد.
"التماس می‌کنم... من چه گناهی کرده‌ام؟ من فقط دختر آن‌ها هستم..." صدایش در گلو بغض کرد.
بی‌توجه به التماس‌هایش، دستش را گرفتی و او را به طرف زیرزمین تاریک و نمور کشاندی. دریا با هر قدم مقاومت می‌کرد و هق‌هق گریه‌اش بلندتر می‌شد.
"تو باید بفهمی که انتقام چه مزه‌ای دارد. باید درد بکشی، همان‌طور که خانواده من درد کشیدند."
در زیرزمین، او را به زنجیر کشیدی. دریا با ناباوری به دستانش که حالا با زنجیرهای سرد و سنگین بسته شده بود، نگاه کرد. ترس تمام وجودش را فراگرفته بود.
"تهیونگ... خواهش می‌کنم... این کار را نکن..."
صدای التماسش در فضای سرد و تاریک زیرزمین گم شد. تو، با قلبی که هنوز از خشم و کینه می‌تپید، از او دور شدی و در را پشت سرت بستی. صدای گریه‌های بی‌صدای دریا تا ساعت‌ها در گوشت می‌پیچید.