روزهای با تو، در گلویم پرنده‌ای داشتم

روزهای با تو، در گلویم پرنده‌ای داشتم
که صدایش
حتی گل‌های روی پیراهنم را مست میکرد
و پروانه‌ها دور شانه‌هایم می‌چرخیدند.
پرنده‌ای داشتم که هر فصلِ آوازهایش عاشقانه بود ...
روزهای با تو، در گلویم سبزترین درخت دنیا بود،
خورشید بود، آب و دانه بود
و پرنده‌ای که در حنجره‌اش هزاران بوسه داشت!
اما
پرنده یک روز پرید!
و پرهایش توی دستهایم ریخت...
روزهای بی تو
به جای شعر و عشق و بوسه
میدانِ مین
در گلو دارم ..
روزهای بی تو
از لحظه‌های انفجار پُرم!