خواهرم نوشته (پشمام ریخت)
خواهرم نوشته (پشمام ریخت)
پارت 1
#رقص‌ـ‌با‌ـ‌مرگ
﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋
سرمای شب‌های میلان به مغز استخوان آدم نفوذ می‌کرد، اما در عمارت آلبرتی، گرما از شدتِ تنش در هوا، به مرحله‌ی انفجار رسیده بود.
آترین آلبرتی، در حالی که پیراهن سفیدش را باز کرده بود و دود سیگار برگش در فضای اتاق می‌چرخید، پشت میز چوبی بزرگش نشسته بود. چشمانش، تیره و بی‌روح مثل دو قطعه سنگ مرمر سیاه، به نقشه‌ی روی میز خیره شده بود. او آرام بود، اما این آرامش، آرامشِ قبل از طوفان بود. دستش که روی میز بود، تکان نمی‌خورد، اما رگ‌های روی دستش نشان از خشمِ فروخورده‌ای داشت که هر لحظه ممکن بود منفجر شود.
«اون‌ها فکر کردن می‌تونن از قلمرو ما رد بشن و هیچ تبعاتی نداشته باشن؟» صدایش بم و خش‌دار بود، مثل صدای کشیده شدن تیغ روی سنگ.
در همین حال، در سمت دیگر شهر، در قصری که با دیوارهای بلند و نگهبانان مسلح محاصره شده بود، آتوسا کاستلو در مقابل آینه‌ی بزرگ اتاقش ایستاده بود. او لباس مشکیِ چرمی و کوتاهی به تن داشت که با استایلِ جسورانه و باکلاسش کاملاً همخوانی داشت. او داشت با بی‌تفاوتی، لبه‌ی تیزِ خنجری که روی میز بود را لمس می‌کرد.
آتوسا با خودش زمزمه کرد: «می‌خوان با این تهدیدهای احمقانه من رو بترسونن؟ اونا هنوز نمی‌دونن با کی طرفن.»
او با غروری که حتی در نگاهش هم دیده می‌شد، موهای مشکی و بلندش را پشت گوش زد. آتوسا می‌دانست که پدرش تصمیم گرفته او را به عنوان مهره‌ای در مذاکراتِ فردا با آلبرتی‌ها بفرستد. او از این نقش متنفر بود، اما از اینکه نشان دهد می‌ترسد، بیشتر متنفر بود.
ساعت ۱۱ شب - محل ملاقات: انبار متروکه‌ی بندرگاه
قرار بود معامله‌ی مواد و اسلحه انجام شود. هوای بندرگاه سنگین و نمور بود. آترین با چهار محافظ مسلح و نگاهی که انگار از دور کیلومترها آدم را می‌کشت، وارد فضای تاریک انبار شد. او اینجا بود تا نشان دهد قدرت آلبرتی‌ها لرزه بر اندام همه می‌اندازد.
همزمان، ماشین‌های سیاه خاندان کاستلو با صدای جیغ ترمز، وارد محوطه شدند. آتوسا از ماشین پیاده شد. با هر قدمی که روی زمین خیس برمی‌داشت، استایلِ مقتدر و نگاهِ سرکش او، فضای محیط را تغییر می‌داد. او نه مثل یک دختر، بلکه مثل یک ملکه در حال پیشروی در میدان جنگ بود.
ناگهان، چشم‌های آترین به چشم‌های آتوسا گره خورد.
آترین برای اولین بار در زندگی‌اش، چیزی جز خشم یا بی‌تفاوتی حس نکرد. او در نگاه آتوسا، چیزی دید که در هیچ‌کس دیگری ندیده بود: جنگ. او در چشم‌های این زن، نه ترس، بلکه یک چالشِ لعنتی می‌دید.
آتوسا هم مکث کرد. او از جثه‌ی بلند، شانه‌های پهن و آن نگاهِ سرد و وحشیِ مرد روبرویش، لرزشی خفیف در دلش حس کرد که بلافاصله با غرورش سرکوبش کرد. او با پوزخندی کنایه‌آمیز گفت:
«پس تو همون هیولای آلبرتی هستی که همه ازش حرف می‌زنن؟»
آترین یک قدم به جلو برداشت. فاصله بین آن‌ها به قدری کم شد که آتوسا می‌توانست بوی تلخ سیگار و عطر گران‌قیمتِ چوبی او را حس کند. آترین با صدایی که حالا آرام‌تر اما خطرناک‌تر شده بود، نزدیک گوش او زمزمه کرد:
«و تو همون دختربچه‌ای هستی که پدرش فرستاده تا جای اینکه خون بریزه، فقط ادای آدم‌های بزرگ رو دربیاره؟»
آتوسا چشمانش را از خشم ریز شد و دستش را به سمت خنجر در کمرش برد. «مواظب باش حرفت رو زیاد باز نکنی، آلبرتی. چون ممکنه اولین باری باشه که یه مرد، به جای بوسه، از خنجر من دریافت کنه.»
در همان لحظه، صدای شلیک اولین گلوله، سکوت مرگبار بندرگاه را در هم شکست...
***
پارت 1
#رقص‌ـ‌با‌ـ‌مرگ
﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋﹋
سرمای شب‌های میلان به مغز استخوان آدم نفوذ می‌کرد، اما در عمارت آلبرتی، گرما از شدتِ تنش در هوا، به مرحله‌ی انفجار رسیده بود.
آترین آلبرتی، در حالی که پیراهن سفیدش را باز کرده بود و دود سیگار برگش در فضای اتاق می‌چرخید، پشت میز چوبی بزرگش نشسته بود. چشمانش، تیره و بی‌روح مثل دو قطعه سنگ مرمر سیاه، به نقشه‌ی روی میز خیره شده بود. او آرام بود، اما این آرامش، آرامشِ قبل از طوفان بود. دستش که روی میز بود، تکان نمی‌خورد، اما رگ‌های روی دستش نشان از خشمِ فروخورده‌ای داشت که هر لحظه ممکن بود منفجر شود.
«اون‌ها فکر کردن می‌تونن از قلمرو ما رد بشن و هیچ تبعاتی نداشته باشن؟» صدایش بم و خش‌دار بود، مثل صدای کشیده شدن تیغ روی سنگ.
در همین حال، در سمت دیگر شهر، در قصری که با دیوارهای بلند و نگهبانان مسلح محاصره شده بود، آتوسا کاستلو در مقابل آینه‌ی بزرگ اتاقش ایستاده بود. او لباس مشکیِ چرمی و کوتاهی به تن داشت که با استایلِ جسورانه و باکلاسش کاملاً همخوانی داشت. او داشت با بی‌تفاوتی، لبه‌ی تیزِ خنجری که روی میز بود را لمس می‌کرد.
آتوسا با خودش زمزمه کرد: «می‌خوان با این تهدیدهای احمقانه من رو بترسونن؟ اونا هنوز نمی‌دونن با کی طرفن.»
او با غروری که حتی در نگاهش هم دیده می‌شد، موهای مشکی و بلندش را پشت گوش زد. آتوسا می‌دانست که پدرش تصمیم گرفته او را به عنوان مهره‌ای در مذاکراتِ فردا با آلبرتی‌ها بفرستد. او از این نقش متنفر بود، اما از اینکه نشان دهد می‌ترسد، بیشتر متنفر بود.
ساعت ۱۱ شب - محل ملاقات: انبار متروکه‌ی بندرگاه
قرار بود معامله‌ی مواد و اسلحه انجام شود. هوای بندرگاه سنگین و نمور بود. آترین با چهار محافظ مسلح و نگاهی که انگار از دور کیلومترها آدم را می‌کشت، وارد فضای تاریک انبار شد. او اینجا بود تا نشان دهد قدرت آلبرتی‌ها لرزه بر اندام همه می‌اندازد.
همزمان، ماشین‌های سیاه خاندان کاستلو با صدای جیغ ترمز، وارد محوطه شدند. آتوسا از ماشین پیاده شد. با هر قدمی که روی زمین خیس برمی‌داشت، استایلِ مقتدر و نگاهِ سرکش او، فضای محیط را تغییر می‌داد. او نه مثل یک دختر، بلکه مثل یک ملکه در حال پیشروی در میدان جنگ بود.
ناگهان، چشم‌های آترین به چشم‌های آتوسا گره خورد.
آترین برای اولین بار در زندگی‌اش، چیزی جز خشم یا بی‌تفاوتی حس نکرد. او در نگاه آتوسا، چیزی دید که در هیچ‌کس دیگری ندیده بود: جنگ. او در چشم‌های این زن، نه ترس، بلکه یک چالشِ لعنتی می‌دید.
آتوسا هم مکث کرد. او از جثه‌ی بلند، شانه‌های پهن و آن نگاهِ سرد و وحشیِ مرد روبرویش، لرزشی خفیف در دلش حس کرد که بلافاصله با غرورش سرکوبش کرد. او با پوزخندی کنایه‌آمیز گفت:
«پس تو همون هیولای آلبرتی هستی که همه ازش حرف می‌زنن؟»
آترین یک قدم به جلو برداشت. فاصله بین آن‌ها به قدری کم شد که آتوسا می‌توانست بوی تلخ سیگار و عطر گران‌قیمتِ چوبی او را حس کند. آترین با صدایی که حالا آرام‌تر اما خطرناک‌تر شده بود، نزدیک گوش او زمزمه کرد:
«و تو همون دختربچه‌ای هستی که پدرش فرستاده تا جای اینکه خون بریزه، فقط ادای آدم‌های بزرگ رو دربیاره؟»
آتوسا چشمانش را از خشم ریز شد و دستش را به سمت خنجر در کمرش برد. «مواظب باش حرفت رو زیاد باز نکنی، آلبرتی. چون ممکنه اولین باری باشه که یه مرد، به جای بوسه، از خنجر من دریافت کنه.»
در همان لحظه، صدای شلیک اولین گلوله، سکوت مرگبار بندرگاه را در هم شکست...
***
- ۱۱۷
- ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
