رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد
فصل شصتم : شروع دوباره
چند ساعت بعد، ملیسا چشمهایش را باز کرد.
مادرش فوراً به سمتش خم شد.
ـ عزیزم؟ بیدار شدی؟
ملیسا با صدای خشداری گفت:
ـ مامان... آب میخوام.
مادرش به او آب داد و بعد بالش را مرتب کرد.
ملیسا نگاهی به اطراف انداخت.
ـ آرون کجاست؟
ـ رفته یه چیزی برات بیاره. همین الان برمیگرده.
ملیسا کمی مکث کرد و بعد کایزن را دید که کنار پنجره ایستاده بود.
ـ تو هنوز اینجایی؟
کایزن برگشت.
ـ آره.
ـ مگه قرار نبود برگردی پیش بقیه؟
ـ بهشون خبر دادم که فعلاً نمیام.
ملیسا آرام لبخند زد.
ـ ممنون.
کایزن به سمت صندلی برگشت.
ـ چند بار میخوای تشکر کنی؟
ـ نمیدونم. شاید تا وقتی که دیگه نتونم چیزی برای تشکر کردن پیدا کنم.
ـ پس بهتره زودتر تمومش کنی.
ملیسا خندهی آرامی کرد، اما بعد نگاهش به تلفن روی میز افتاد.
ـ مامان، کسی زنگ زده؟
مادرش لحظهای مکث کرد.
ـ ریو زنگ زد. پرسید میتونه بیاد ملاقاتت یا نه.
ملیسا نگاهش را به پنجره دوخت.
ـ چی گفتی؟
ـ گفتم باید از خودت بپرسم.
ملیسا مدتی سکوت کرد.
زمانی بود که شنیدن اسم ریو میتوانست تمام روزش را عوض کند. زمانی که اگر یکی از پسرعموهایش برایش پیام میفرستاد، بارها آن را میخواند و تا شب لبخند میزد.
حالا فقط احساس خستگی میکرد.
ـ اگه دوباره زنگ زد، بگو فعلاً نمیخوام کسی رو ببینم.
مادرش دست او را نوازش کرد.
ـ حتماً عزیزم.
ملیسا چشمهایش را بست.
ـ مامان؟
ـ جانم؟
ـ من آدم بدی نیستم، مگه نه؟
مادرش برای لحظهای نفسش بند آمد.
بعد خم شد و پیشانی دخترش را بوسید.
ـ نه، عزیزم. تو هیچوقت برای دوستداشتنی بودن مجبور نبودی چیزی رو ثابت کنی.
چشمهای ملیسا پر از اشک شد.
ـ پس چرا همیشه حس میکردم باید بیشتر تلاش کنم؟
مادرش نتوانست فوراً جواب بدهد. فقط دخترش را در آغوش گرفت و اجازه داد گریه کند.
کایزن بیصدا از اتاق بیرون رفت تا آن دو تنها باشند.
***
وقتی آرون برگشت، ملیسا آرامتر شده بود.
او یک کیسهی کوچک روی میز گذاشت و با لبخند گفت:
ـ برات خوراکی آوردم. البته دکتر باید اجازه بده، پس فعلاً فقط میتونی نگاشون کنی!
ملیسا خندید.
ـ آرون، تو واقعاً غیرقابلتحملی.
ـ میدونم. ولی خوشبختانه من برادرتم و نمیتونی عوضم کنی.
ملیسا دستش را دراز کرد و آرون دست او را گرفت.
چند لحظه هر دو ساکت ماندند.
بعد ملیسا آرام گفت:
ـ آرون، اگه یه روز دیگه نخواستم با عموها و عمهها رفتوآمد کنم، ازم ناراحت میشی؟
لبخند آرون محو شد.
ـ نه.
ـ حتی اگه دیگه نخواستم به مهمونیهاشون برم؟
ـ نه.
ـ حتی اگه دیگه دلم نخواد مثل قبل با ریو حرف بزنم؟
آرون دستش را محکمتر گرفت.
ـ ملیسا، تو لازم نیست برای محافظت از احساسات بقیه، خودت رو مجبور به کاری کنی که اذیتت میکنه.
ملیسا اشکی را که گوشهی چشمش جمع شده بود پاک کرد.
ـ من دیگه نمیخوام منتظر بمونم تا یه روز بهم محبت کنن.
آرون به آرامی سرش را تکان داد.
ـ پس منتظر نمون. ما اینجاییم.
ملیسا به برادرش تکیه داد.
این بار، وقتی اشک ریخت، سعی نکرد لبخند بزند تا کسی نگرانش نشود.
و برای اولین بار، لازم نبود از کسی بخواهد که کنارش بماند.
***
آن شب، ریو دوباره به تلفن پدر ملیسا زنگ زد.
پدرش همان پاسخ قبلی را داد:
ـ فعلاً نمیخواد کسی رو ببینه.
ریو چیزی نگفت.
وقتی تماس تمام شد، کنت از او پرسید:
ـ چی شد؟
ریو به صفحهی خاموش تلفنش خیره ماند.
ـ نمیخواد ما رو ببینه.
کنت آهسته گفت:
ـ حقشه.
ریو سرش را پایین انداخت.
اما در خانهی ملیسا، هیچکس منتظر تماس بعدی نبود.
نه ملیسا، نه آرون و نه پدر و مادرش.
آنها هنوز نمیدانستند که فامیلشان روزی تغییر خواهد کرد یا نه.
و برای اولین بار، دیگر لازم نبود بدانند.
چون زندگی ملیسا قرار نبود تا ابد دور این سؤال بچرخد که چه زمانی بالاخره کسی او را انتخاب میکند.
**این بار، ملیسا خودش را انتخاب کرده بود.**
چند ساعت بعد، ملیسا چشمهایش را باز کرد.
مادرش فوراً به سمتش خم شد.
ـ عزیزم؟ بیدار شدی؟
ملیسا با صدای خشداری گفت:
ـ مامان... آب میخوام.
مادرش به او آب داد و بعد بالش را مرتب کرد.
ملیسا نگاهی به اطراف انداخت.
ـ آرون کجاست؟
ـ رفته یه چیزی برات بیاره. همین الان برمیگرده.
ملیسا کمی مکث کرد و بعد کایزن را دید که کنار پنجره ایستاده بود.
ـ تو هنوز اینجایی؟
کایزن برگشت.
ـ آره.
ـ مگه قرار نبود برگردی پیش بقیه؟
ـ بهشون خبر دادم که فعلاً نمیام.
ملیسا آرام لبخند زد.
ـ ممنون.
کایزن به سمت صندلی برگشت.
ـ چند بار میخوای تشکر کنی؟
ـ نمیدونم. شاید تا وقتی که دیگه نتونم چیزی برای تشکر کردن پیدا کنم.
ـ پس بهتره زودتر تمومش کنی.
ملیسا خندهی آرامی کرد، اما بعد نگاهش به تلفن روی میز افتاد.
ـ مامان، کسی زنگ زده؟
مادرش لحظهای مکث کرد.
ـ ریو زنگ زد. پرسید میتونه بیاد ملاقاتت یا نه.
ملیسا نگاهش را به پنجره دوخت.
ـ چی گفتی؟
ـ گفتم باید از خودت بپرسم.
ملیسا مدتی سکوت کرد.
زمانی بود که شنیدن اسم ریو میتوانست تمام روزش را عوض کند. زمانی که اگر یکی از پسرعموهایش برایش پیام میفرستاد، بارها آن را میخواند و تا شب لبخند میزد.
حالا فقط احساس خستگی میکرد.
ـ اگه دوباره زنگ زد، بگو فعلاً نمیخوام کسی رو ببینم.
مادرش دست او را نوازش کرد.
ـ حتماً عزیزم.
ملیسا چشمهایش را بست.
ـ مامان؟
ـ جانم؟
ـ من آدم بدی نیستم، مگه نه؟
مادرش برای لحظهای نفسش بند آمد.
بعد خم شد و پیشانی دخترش را بوسید.
ـ نه، عزیزم. تو هیچوقت برای دوستداشتنی بودن مجبور نبودی چیزی رو ثابت کنی.
چشمهای ملیسا پر از اشک شد.
ـ پس چرا همیشه حس میکردم باید بیشتر تلاش کنم؟
مادرش نتوانست فوراً جواب بدهد. فقط دخترش را در آغوش گرفت و اجازه داد گریه کند.
کایزن بیصدا از اتاق بیرون رفت تا آن دو تنها باشند.
***
وقتی آرون برگشت، ملیسا آرامتر شده بود.
او یک کیسهی کوچک روی میز گذاشت و با لبخند گفت:
ـ برات خوراکی آوردم. البته دکتر باید اجازه بده، پس فعلاً فقط میتونی نگاشون کنی!
ملیسا خندید.
ـ آرون، تو واقعاً غیرقابلتحملی.
ـ میدونم. ولی خوشبختانه من برادرتم و نمیتونی عوضم کنی.
ملیسا دستش را دراز کرد و آرون دست او را گرفت.
چند لحظه هر دو ساکت ماندند.
بعد ملیسا آرام گفت:
ـ آرون، اگه یه روز دیگه نخواستم با عموها و عمهها رفتوآمد کنم، ازم ناراحت میشی؟
لبخند آرون محو شد.
ـ نه.
ـ حتی اگه دیگه نخواستم به مهمونیهاشون برم؟
ـ نه.
ـ حتی اگه دیگه دلم نخواد مثل قبل با ریو حرف بزنم؟
آرون دستش را محکمتر گرفت.
ـ ملیسا، تو لازم نیست برای محافظت از احساسات بقیه، خودت رو مجبور به کاری کنی که اذیتت میکنه.
ملیسا اشکی را که گوشهی چشمش جمع شده بود پاک کرد.
ـ من دیگه نمیخوام منتظر بمونم تا یه روز بهم محبت کنن.
آرون به آرامی سرش را تکان داد.
ـ پس منتظر نمون. ما اینجاییم.
ملیسا به برادرش تکیه داد.
این بار، وقتی اشک ریخت، سعی نکرد لبخند بزند تا کسی نگرانش نشود.
و برای اولین بار، لازم نبود از کسی بخواهد که کنارش بماند.
***
آن شب، ریو دوباره به تلفن پدر ملیسا زنگ زد.
پدرش همان پاسخ قبلی را داد:
ـ فعلاً نمیخواد کسی رو ببینه.
ریو چیزی نگفت.
وقتی تماس تمام شد، کنت از او پرسید:
ـ چی شد؟
ریو به صفحهی خاموش تلفنش خیره ماند.
ـ نمیخواد ما رو ببینه.
کنت آهسته گفت:
ـ حقشه.
ریو سرش را پایین انداخت.
اما در خانهی ملیسا، هیچکس منتظر تماس بعدی نبود.
نه ملیسا، نه آرون و نه پدر و مادرش.
آنها هنوز نمیدانستند که فامیلشان روزی تغییر خواهد کرد یا نه.
و برای اولین بار، دیگر لازم نبود بدانند.
چون زندگی ملیسا قرار نبود تا ابد دور این سؤال بچرخد که چه زمانی بالاخره کسی او را انتخاب میکند.
**این بار، ملیسا خودش را انتخاب کرده بود.**
- ۲۱۳
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط