بالهای سرخ پارت ۵
شب شده بود.
بچه‌ها در سالن دور هم جمع شده بودند.
مینا یک بازی پیشنهاد داده بود.
بازی ساده بود.
هرکس باید یک سؤال درباره‌ی خودش جواب می‌داد.
وقتی نوبت آیرا رسید، کامیناری پرسید:
کامیناری: «سؤال مهم! بال‌هات چقدر قوی‌ان؟»
آیرا فکر کرد.
آیرا: «به اندازه‌ای که بتونم تو رو از زمین بلند کنم.»
کامیناری خندید.
کامیناری: «واقعاً؟»
آیرا: «آره.»
کامیناری بلند شد.
کامیناری: «خب امتحان کن.»
آیرا نگاهش کرد.
آیرا: «مطمئنی؟»
کامیناری: «کاملاً.»
آیرا پشت سرش رفت.
بال‌هایش را باز کرد.
کامیناری تازه فهمید شاید تصمیم خوبی نگرفته.
کامیناری: «صبر کن...»
یک لحظه بعد، آیرا با کمک بال‌هایش او را چند سانتی‌متر از زمین بلند کرد.
کامیناری: «واااااای!»
مینا از خنده خم شد.
مینا: «ولش کن!»
آیرا او را پایین گذاشت.
کامیناری روی زمین نشست.
کامیناری: «من رسماً پرواز کردم.»
از آن طرف اتاق، باکوگو گفت:
باکوگو: «سه سانت.»
کامیناری برگشت.
کامیناری: «چی؟»
باکوگو: «سه سانت از زمین فاصله گرفتی.»
کامیناری: «خب پرواز کردم!»
باکوگو: «اسمش پرواز نیست.»
آیرا خندید.
آیرا: «ولش کن. بذار خوشحال باشه.»
باکوگو نگاهش کرد.
باکوگو: «تو طرف اونی؟»
آیرا: «من طرف کسی نیستم.»
کامیناری: «آیرا طرف منه!»
آیرا: «نه، من فقط دلم به حالت سوخت.»
کامیناری: «خیلی بی‌رحمی.»
---
چند دقیقه بعد، نوبت باکوگو شد.
مینا فوراً گفت:
مینا: «من سؤال دارم.»
باکوگو: «نه.»
مینا: «هنوز نپرسیدم.»
باکوگو: «جوابش نه.»
مینا خندید.
مینا: «خب، سؤال اینه که از بین ما، با کی بهتر کنار میای؟»
باکوگو اخم کرد.
باکوگو: «هیچ‌کس.»
کامیناری دستش را بالا برد.
کامیناری: «من؟»
باکوگو: «نه.»
کیریشیما:
کیریشیما: «من؟»
باکوگو: «نه.»
مینا:
مینا: «آیرا؟»
سکوت.
آیرا که مشغول نوشیدن آب بود، آرام بطری را پایین آورد.
باکوگو نگاهش کرد.
بعد گفت:
باکوگو: «اون حداقل موقع تمرین کارش رو درست انجام می‌ده.»
آیرا ابرو بالا انداخت.
آیرا: «این تعریف بود؟»
باکوگو: «نه.»
آیرا: «پس چرا شبیه تعریف بود؟»
باکوگو: «چون تو زیادی سؤال می‌پرسی.»
مینا زیر لب خندید.
آیرا هم خندید.
اما این بار هیچ‌کدام متوجه نشدند که بقیه‌ی کلاس، برای چند ثانیه، نگاهشان می‌کردند.
---
روز بعد، تمرین دوباره شروع شد.
آیزاوا تیم‌ها را اعلام کرد.
این بار آیرا و باکوگو دوباره کنار هم افتادند.
کامیناری زیر لب گفت:
کامیناری: «این دیگه تصادفی نیست.»
کیریشیما:
کیریشیما: «لیست آیزاواست.»
کامیناری: «برای من فرقی نداره.»
آیرا بی‌توجه به آنها دستکش‌هایش را پوشید.
آیرا: «خب، برنامه چیه؟»
باکوگو به محوطه نگاه کرد.
باکوگو: «تو بالا.»
آیرا: «من بالا؟»
باکوگو: «آره. مسیر رو بررسی کن.»
آیرا سر تکان داد.
آیرا: «باشه.»
این بار حتی لازم نبود زیاد حرف بزنند.
آیرا از بالا مسیر را بررسی کرد.
باکوگو پایین حرکت کرد.
هر وقت آیرا علامت می‌داد، باکوگو مسیرش را عوض می‌کرد.
هر وقت باکوگو حمله می‌کرد، آیرا از بالا پوششش می‌داد.
تمرین تقریباً بدون نقص پیش رفت.
وقتی تمام شد، آیزاوا فقط گفت:
آیزاوا: «هماهنگی‌تون خوبه.»
آیرا به باکوگو نگاه کرد.
باکوگو هم نگاهش کرد.
آیرا: «بد نبود.»
باکوگو: «آره.»
چند ثانیه سکوت.
آیرا: «فکر کنم به درد هم‌تیمی بودن می‌خوریم.»
باکوگو: «فکر نکن عادت می‌کنم.»
آیرا لبخند زد.
آیرا: «منم همین‌طور.»
هر دو از کنار هم رد شدند.
و هیچ‌کدام نفهمیدند که این هماهنگی، کم‌کم داشت تبدیل به چیزی می‌شد که فراتر از یک همکاری ساده بود.
نه هنوز عشق.
نه حتی کراش.
فقط...
اعتماد.
و برای باکوگو، اعتماد کردن به یک نفر، چیز کوچکی نبود.
بچه‌ها در سالن دور هم جمع شده بودند.
مینا یک بازی پیشنهاد داده بود.
بازی ساده بود.
هرکس باید یک سؤال درباره‌ی خودش جواب می‌داد.
وقتی نوبت آیرا رسید، کامیناری پرسید:
کامیناری: «سؤال مهم! بال‌هات چقدر قوی‌ان؟»
آیرا فکر کرد.
آیرا: «به اندازه‌ای که بتونم تو رو از زمین بلند کنم.»
کامیناری خندید.
کامیناری: «واقعاً؟»
آیرا: «آره.»
کامیناری بلند شد.
کامیناری: «خب امتحان کن.»
آیرا نگاهش کرد.
آیرا: «مطمئنی؟»
کامیناری: «کاملاً.»
آیرا پشت سرش رفت.
بال‌هایش را باز کرد.
کامیناری تازه فهمید شاید تصمیم خوبی نگرفته.
کامیناری: «صبر کن...»
یک لحظه بعد، آیرا با کمک بال‌هایش او را چند سانتی‌متر از زمین بلند کرد.
کامیناری: «واااااای!»
مینا از خنده خم شد.
مینا: «ولش کن!»
آیرا او را پایین گذاشت.
کامیناری روی زمین نشست.
کامیناری: «من رسماً پرواز کردم.»
از آن طرف اتاق، باکوگو گفت:
باکوگو: «سه سانت.»
کامیناری برگشت.
کامیناری: «چی؟»
باکوگو: «سه سانت از زمین فاصله گرفتی.»
کامیناری: «خب پرواز کردم!»
باکوگو: «اسمش پرواز نیست.»
آیرا خندید.
آیرا: «ولش کن. بذار خوشحال باشه.»
باکوگو نگاهش کرد.
باکوگو: «تو طرف اونی؟»
آیرا: «من طرف کسی نیستم.»
کامیناری: «آیرا طرف منه!»
آیرا: «نه، من فقط دلم به حالت سوخت.»
کامیناری: «خیلی بی‌رحمی.»
---
چند دقیقه بعد، نوبت باکوگو شد.
مینا فوراً گفت:
مینا: «من سؤال دارم.»
باکوگو: «نه.»
مینا: «هنوز نپرسیدم.»
باکوگو: «جوابش نه.»
مینا خندید.
مینا: «خب، سؤال اینه که از بین ما، با کی بهتر کنار میای؟»
باکوگو اخم کرد.
باکوگو: «هیچ‌کس.»
کامیناری دستش را بالا برد.
کامیناری: «من؟»
باکوگو: «نه.»
کیریشیما:
کیریشیما: «من؟»
باکوگو: «نه.»
مینا:
مینا: «آیرا؟»
سکوت.
آیرا که مشغول نوشیدن آب بود، آرام بطری را پایین آورد.
باکوگو نگاهش کرد.
بعد گفت:
باکوگو: «اون حداقل موقع تمرین کارش رو درست انجام می‌ده.»
آیرا ابرو بالا انداخت.
آیرا: «این تعریف بود؟»
باکوگو: «نه.»
آیرا: «پس چرا شبیه تعریف بود؟»
باکوگو: «چون تو زیادی سؤال می‌پرسی.»
مینا زیر لب خندید.
آیرا هم خندید.
اما این بار هیچ‌کدام متوجه نشدند که بقیه‌ی کلاس، برای چند ثانیه، نگاهشان می‌کردند.
---
روز بعد، تمرین دوباره شروع شد.
آیزاوا تیم‌ها را اعلام کرد.
این بار آیرا و باکوگو دوباره کنار هم افتادند.
کامیناری زیر لب گفت:
کامیناری: «این دیگه تصادفی نیست.»
کیریشیما:
کیریشیما: «لیست آیزاواست.»
کامیناری: «برای من فرقی نداره.»
آیرا بی‌توجه به آنها دستکش‌هایش را پوشید.
آیرا: «خب، برنامه چیه؟»
باکوگو به محوطه نگاه کرد.
باکوگو: «تو بالا.»
آیرا: «من بالا؟»
باکوگو: «آره. مسیر رو بررسی کن.»
آیرا سر تکان داد.
آیرا: «باشه.»
این بار حتی لازم نبود زیاد حرف بزنند.
آیرا از بالا مسیر را بررسی کرد.
باکوگو پایین حرکت کرد.
هر وقت آیرا علامت می‌داد، باکوگو مسیرش را عوض می‌کرد.
هر وقت باکوگو حمله می‌کرد، آیرا از بالا پوششش می‌داد.
تمرین تقریباً بدون نقص پیش رفت.
وقتی تمام شد، آیزاوا فقط گفت:
آیزاوا: «هماهنگی‌تون خوبه.»
آیرا به باکوگو نگاه کرد.
باکوگو هم نگاهش کرد.
آیرا: «بد نبود.»
باکوگو: «آره.»
چند ثانیه سکوت.
آیرا: «فکر کنم به درد هم‌تیمی بودن می‌خوریم.»
باکوگو: «فکر نکن عادت می‌کنم.»
آیرا لبخند زد.
آیرا: «منم همین‌طور.»
هر دو از کنار هم رد شدند.
و هیچ‌کدام نفهمیدند که این هماهنگی، کم‌کم داشت تبدیل به چیزی می‌شد که فراتر از یک همکاری ساده بود.
نه هنوز عشق.
نه حتی کراش.
فقط...
اعتماد.
و برای باکوگو، اعتماد کردن به یک نفر، چیز کوچکی نبود.
- ۹.۹k
- ۲۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
