پارت۵۲

هر سه نفر با چشم های گرد شده به من نگاه کردن و دوباره آقای جئون
لب باز کرد:
میکشی؟ داری روی حقیقیتو نشون میدی پس کم کم با پدرشوهر آیندت غیررسمی حرف میزنی و خودتو به رخش
بدنبال این حرفش کمربند رو دوباره روی پهلوم فرود آورد و باعث شد تا از
شدت سوزش بخوام اشک بریزم.
-یا پدر و مادرت تا آخر این هفته برای یه مالقات خانوادگی میان اینجا و یا
انقدر با همین کمربند میزنمت که نتونی از جات بلند بشی؛ اهمیتی نمیدم
چطور پات به این خونه باز شده اما حاال که از این رسوایی, تمام دنیا خبر
دارن حتی به سرت هم نزنه که میتونی پسر منو ول کنی و بری. . . فهمیدی
یا یجور دیگه بفهمونم؟
قدمی به عقب گذاشتم و زمزمه کردم:
-نه. . . نه. . . فهمیدم. . . یه قرار مالقات با خانواده ها ترتیب میدم حتما
پدر جونگ کوک دو انگشتش رو به سمت چشم هاش گرفت و بعد به
سمت من
-هرکاری بکنی می بینمت. . . فکر فرار به سرت نزنه
این مرد دیوونه بود و داشت من رو هم مثل خودش دیوونه میکرد.
-خوبی؟
با نگاه نگران و پرسش خانم جئون, دوباره درد کمرم به سراغم اومد و ناله
ای کردم.
-فکر کنم پوست کمرم پر از زخم شده
-آآآی. . . آرومتر. . . آرومتر انجامش بده
کمرم رو نوازش کرد و لب زد:
-االن تموم میشه انقدر کولی بازی درنیار
اما برخورد پماد سرد با پوست زخمیم باعث شد فریاد بزنم:
-از همتون شکایت میکنیم. . . تک تکتون دارید شکنجم میکنید
دست از کار کشید و لب زد:
-بیبی ساکت میشی و میذاری کارمو بکنم یا برم؟
کثی کردم و بعد به سرعت سرم رو از روی بالش بلند کردم و سعی کردم
از داخل آینه کنارم به پسری که روی باسنم نشسته بود و داشت پوست
کمرم رو با پماد آغشته میکرد, نگاه کنم.
چون جواب نمیده￾بیبی؟ این اسم تخمی دیگه از کجا اومد. . . سعی نکن اینجوری اغوام کنی
لبهاش رو جمع کرد و ابرویی باال داد.
خودش رو روی پاهام عقب تر برد و اینبار باسنم رو بین دست هاش گرفت
و لب زد:
-با این بوت خوشگلت به بیبیا شباهت بیشتری داری؛ نکنه خشن دوست
داری. میخوای اسپنکت کنم؟ ها؟ ها؟
دهنم رو برای دادن فحشی باز کردم اما با باز شدن ناگهانی در و پریدن
جین و یرین به داخل اتاق, حرف تو دهنم ماسید.
-خدای من چی شده؟
جین با وحشت به سمتم اومد و پوست کمرم رو بررسی کرد.
-بهت گفتم باهاشون راه بیای نه اینکه دعوا کن
خودم رو تکون دادم و پسری که پشتم سوار شده بود رو کناری پرت کردم.
از جام بلند شدم و بی توجه به پایین رفتن پارچه ی تیشرتم و خوردنش به
پماد پوستم, به سمت جین برگشتم.
-منو ببر. . . همین حاال و همین امروز. . . دیگه نمیتونم اینجا بمونم
اما با نگاه درمونده اش, همه چیز دستگیرم شد.
من هیچ راه فراری نداشتم و این یعنی قرار بود به بدترین نحو ممکن توسط
این خانواده ی مجنون به فاک برم.
-فکر کنم با پدر و مادرت باید تماس بگیری
با صدایی که از عمق گلوم در می اومد گفتم:
-زده به سرت؟ تو نمیدونی اونا االن به خون من تشنن؟
تنها چیزی که باعث میشد به موجود فلک زده ای مثل جئون جونگ کوک
حسادت کنم, خانواده اش بود.
خانواده ای که همه جوره پشتش بودن و تحت هیچ شرایطی رهاش
نمیکردن.