چند پارتی از جیمین
چند پارتی «عشق در یک نگاه» 🎬
Part 9 📄
از اتفاقی که روز قبل افتاده بود، فقط چند ساعت میگذشت...(ادمینتون سانسور کرد🗿🤣)
اما برای ا/ت انگار همه چیز تغییر کرده بود.
هر بار که یادش میافتاد جیمین چطور با نگرانی نگاهش کرده بود، قلبش بیدلیل تندتر میزد.
جملهی جیمین مدام در ذهنش تکرار میشد:
«چون تو برای من... با بقیه فرق داری.»
ا/ت سعی میکرد خودش را مشغول کار نگه دارد.
لیوانها را مرتب میکرد، میزها را تمیز میکرد و سفارشها را تحویل میداد...
اما حواسش جای دیگری بود.
تا اینکه صدای باز شدن در ورودی آمد.
ا/ت ناخودآگاه سرش را بلند کرد.
و همان لحظه لبخند کوچکی روی لبش نشست.
جیمین بود.
مثل همیشه مرتب و آرام، با همان نگاه آشنایی که این روزها برای ا/ت معنای متفاوتی پیدا کرده بود.
جیمین چند قدم جلو آمد و وقتی نگاهشان به هم افتاد، لبخند زد.
_سلام.
+سلام...
صدای ا/ت کمی آرامتر از همیشه بود.
جیمین به اطراف نگاه کرد.
_امروز شلوغه؟
+نه، فعلاً نه.
جیمین نشست.
اما برخلاف همیشه چیزی سفارش نداد.
فقط نگاهش کرد.
ا/ت با تعجب پرسید:
+چیزی نمیخوای؟
_چرا.
+چی؟
جیمین کمی مکث کرد.
_میخواستم اول خودت رو ببینم.
ا/ت برای چند ثانیه ساکت ماند.
بعد برای اینکه خجالتش را پنهان کند، نگاهش را پایین انداخت.
+این حرفا رو نزن...
_چرا؟
+چون...
مکث کرد.
+چون من بلد نیستم جوابشون رو چی بدم.
لبخند جیمین کمی پررنگتر شد.
_پس لازم نیست چیزی بگی.
ا/ت سرش را بلند کرد.
جیمین ادامه داد:
_فقط همونطور که خودتی بمون.
قلب ا/ت دوباره لرزید.
---
چند ساعت بعد، وقتی شلوغی کمتر شد، جیمین هنوز آنجا بود.
ا/ت که متوجه ماندنش شده بود، بالاخره پرسید:
+تو چرا هنوز نرفتی؟
جیمین به ساعتش نگاه کرد.
_نمیدونم.
+یعنی چی نمیدونی؟
_فکر کنم...
لبخند کوتاهی زد.
_دلم نمیخواست برم.
ا/ت آرام پرسید:
+به خاطر من؟
جیمین این بار جواب را به تعویق نینداخت.
_آره.
سکوت بینشان نشست.
نه سنگین بود، نه عجیب.
فقط پر از حرفهایی بود که هنوز هیچکدام جرئت گفتنش را نداشتند.
ا/ت بعد از چند ثانیه گفت:
+جیمین...
_هوم؟
+اگه یه روز دیگه اینجا کار نکنم چی؟
جیمین برای اولین بار جدی شد.
_چرا؟
+شاید مجبور بشم یه جای دیگه کار کنم.
جیمین چند لحظه نگاهش کرد.
_پس من چطور پیدات کنم؟
ا/ت با تعجب خندید.
+چرا باید پیدام کنی؟
جیمین کمی جلوتر آمد.
_چون نمیخوام چیزی که تازه شروع شده، همینجا تموم بشه.
لبخند ا/ت آرامآرام محو شد.
قلبش دیگر نمیتوانست این همه حرف را نادیده بگیرد.
+تو واقعاً...
مکث کرد.
+واقعاً منو دوست داری؟
جیمین نگاهش را از او نگرفت.
این بار نه شوخی کرد، نه موضوع را عوض کرد.
فقط آرام گفت:
_فکر کنم خیلی وقته جوابش رو میدونم.
ا/ت نفسش را حبس کرد.
اما جیمین ادامه نداد.
فقط از جایش بلند شد و گفت:
_بقیهش رو... فردا بهت میگم.
+فردا؟
_آره.
+قول؟
جیمین لبخند زد.
_قول.
---
شب، وقتی ا/ت از محل کار بیرون آمد، جیمین را دید که کمی دورتر ایستاده.
همانجا منتظرش بود.
وقتی ا/ت نزدیک شد، جیمین گفت:
_بریم؟
+کجا؟
_تا خونهات.
+بازم میخوای همراهیم کنی؟
_آره.
+چرا؟
جیمین لبخند زد.
_چون امشب یه چیز مهم بهت گفتم.
+چی؟
_اینکه فردا جواب بعضی سؤالهات رو میدم.
ا/ت خندید.
+یعنی تا فردا باید صبر کنم؟
جیمین سرش را تکان داد.
_آره.
بعد چند قدم کنار هم راه افتادند.
هوا آرام بود و خیابان خلوتتر از همیشه.
اما هیچکدام نمیدانستند فردا...
قرار است تمام این تردیدها بالاخره تمام شوند.
جیمین در تمام مسیر به حرفی فکر میکرد که باید فردا میگفت.
و ا/ت هم برای اولین بار، ته دلش مطمئن بود...
فردا دیگر فقط یک مشتری و یک پیشخدمت روبهروی هم نخواهند بود.
فردا...
شاید آغاز واقعیِ داستانشان باشد.
خب اینم از این پارت که امیدوارم تا اینجا خیلی خوشتون اومده باشه و بخونید💖
و اینکه بچه ها حمایتتتت کنید من واقعا به حمایت هاتون نیاز دارم لاو هام💜💖
مرسیییییی💖
Part 9 📄
از اتفاقی که روز قبل افتاده بود، فقط چند ساعت میگذشت...(ادمینتون سانسور کرد🗿🤣)
اما برای ا/ت انگار همه چیز تغییر کرده بود.
هر بار که یادش میافتاد جیمین چطور با نگرانی نگاهش کرده بود، قلبش بیدلیل تندتر میزد.
جملهی جیمین مدام در ذهنش تکرار میشد:
«چون تو برای من... با بقیه فرق داری.»
ا/ت سعی میکرد خودش را مشغول کار نگه دارد.
لیوانها را مرتب میکرد، میزها را تمیز میکرد و سفارشها را تحویل میداد...
اما حواسش جای دیگری بود.
تا اینکه صدای باز شدن در ورودی آمد.
ا/ت ناخودآگاه سرش را بلند کرد.
و همان لحظه لبخند کوچکی روی لبش نشست.
جیمین بود.
مثل همیشه مرتب و آرام، با همان نگاه آشنایی که این روزها برای ا/ت معنای متفاوتی پیدا کرده بود.
جیمین چند قدم جلو آمد و وقتی نگاهشان به هم افتاد، لبخند زد.
_سلام.
+سلام...
صدای ا/ت کمی آرامتر از همیشه بود.
جیمین به اطراف نگاه کرد.
_امروز شلوغه؟
+نه، فعلاً نه.
جیمین نشست.
اما برخلاف همیشه چیزی سفارش نداد.
فقط نگاهش کرد.
ا/ت با تعجب پرسید:
+چیزی نمیخوای؟
_چرا.
+چی؟
جیمین کمی مکث کرد.
_میخواستم اول خودت رو ببینم.
ا/ت برای چند ثانیه ساکت ماند.
بعد برای اینکه خجالتش را پنهان کند، نگاهش را پایین انداخت.
+این حرفا رو نزن...
_چرا؟
+چون...
مکث کرد.
+چون من بلد نیستم جوابشون رو چی بدم.
لبخند جیمین کمی پررنگتر شد.
_پس لازم نیست چیزی بگی.
ا/ت سرش را بلند کرد.
جیمین ادامه داد:
_فقط همونطور که خودتی بمون.
قلب ا/ت دوباره لرزید.
---
چند ساعت بعد، وقتی شلوغی کمتر شد، جیمین هنوز آنجا بود.
ا/ت که متوجه ماندنش شده بود، بالاخره پرسید:
+تو چرا هنوز نرفتی؟
جیمین به ساعتش نگاه کرد.
_نمیدونم.
+یعنی چی نمیدونی؟
_فکر کنم...
لبخند کوتاهی زد.
_دلم نمیخواست برم.
ا/ت آرام پرسید:
+به خاطر من؟
جیمین این بار جواب را به تعویق نینداخت.
_آره.
سکوت بینشان نشست.
نه سنگین بود، نه عجیب.
فقط پر از حرفهایی بود که هنوز هیچکدام جرئت گفتنش را نداشتند.
ا/ت بعد از چند ثانیه گفت:
+جیمین...
_هوم؟
+اگه یه روز دیگه اینجا کار نکنم چی؟
جیمین برای اولین بار جدی شد.
_چرا؟
+شاید مجبور بشم یه جای دیگه کار کنم.
جیمین چند لحظه نگاهش کرد.
_پس من چطور پیدات کنم؟
ا/ت با تعجب خندید.
+چرا باید پیدام کنی؟
جیمین کمی جلوتر آمد.
_چون نمیخوام چیزی که تازه شروع شده، همینجا تموم بشه.
لبخند ا/ت آرامآرام محو شد.
قلبش دیگر نمیتوانست این همه حرف را نادیده بگیرد.
+تو واقعاً...
مکث کرد.
+واقعاً منو دوست داری؟
جیمین نگاهش را از او نگرفت.
این بار نه شوخی کرد، نه موضوع را عوض کرد.
فقط آرام گفت:
_فکر کنم خیلی وقته جوابش رو میدونم.
ا/ت نفسش را حبس کرد.
اما جیمین ادامه نداد.
فقط از جایش بلند شد و گفت:
_بقیهش رو... فردا بهت میگم.
+فردا؟
_آره.
+قول؟
جیمین لبخند زد.
_قول.
---
شب، وقتی ا/ت از محل کار بیرون آمد، جیمین را دید که کمی دورتر ایستاده.
همانجا منتظرش بود.
وقتی ا/ت نزدیک شد، جیمین گفت:
_بریم؟
+کجا؟
_تا خونهات.
+بازم میخوای همراهیم کنی؟
_آره.
+چرا؟
جیمین لبخند زد.
_چون امشب یه چیز مهم بهت گفتم.
+چی؟
_اینکه فردا جواب بعضی سؤالهات رو میدم.
ا/ت خندید.
+یعنی تا فردا باید صبر کنم؟
جیمین سرش را تکان داد.
_آره.
بعد چند قدم کنار هم راه افتادند.
هوا آرام بود و خیابان خلوتتر از همیشه.
اما هیچکدام نمیدانستند فردا...
قرار است تمام این تردیدها بالاخره تمام شوند.
جیمین در تمام مسیر به حرفی فکر میکرد که باید فردا میگفت.
و ا/ت هم برای اولین بار، ته دلش مطمئن بود...
فردا دیگر فقط یک مشتری و یک پیشخدمت روبهروی هم نخواهند بود.
فردا...
شاید آغاز واقعیِ داستانشان باشد.
خب اینم از این پارت که امیدوارم تا اینجا خیلی خوشتون اومده باشه و بخونید💖
و اینکه بچه ها حمایتتتت کنید من واقعا به حمایت هاتون نیاز دارم لاو هام💜💖
مرسیییییی💖
- ۸.۲k
- ۰۵ مهر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط