پارت چهل و دوم کجایی؟ فصل هفتم

با صدای زنگ خوردن از خواب بیدار شد.پتوی کشیده شده روی سرش را جدا کرد و دستش را برای گرفتن گوشی دراز کرد.
"الو؟"
چشم هایش هنوز بسته بود و صدایش به خاطر خواب الودگی، خش دار بیرون امد.
"کجایی تو؟...خوابیدی؟"
چشم هایش را مالید و خمیازه کشید.
"خونه ام.کجا باید باشم؟"
"به همین زودی یادت رفت؟دیشب با هم حرف زدیم."
"چه حرفی؟"
"برنامه ریز...مگه نگفتی به حقوقش نیاز داری؟"
ناگهان مثل کسی که روح دیده است روی تخت صاف شد و نشست.
"اره...مگه ساعت چنده؟"
گوشی را از روی گوشش کنار زد تا ساعت را ببیند.
"دیر کردی خانوم خانوما...رئیست الان زنگ زد بهش گفتم نیم ساعت دیگه اونجایی."
"ممنونم لی مین...ممنونم."
لی مین دوست پسر اونی، کارمند شرکتی بود که اسمش را برای کار ثبت کرده بود.وقتز از او درباره مهارت هایش سوال کرد تا شغلی متناسب با او را بیابد.او گفته بود:"انقدر بیکار بودم که دیگه برام فرقی نمیکنه چه کاری کنم."
ساعت نه و ربع بود و او باید راس ساعت هشت و نیم برای مصاحبه می رفت.پیراهن سفید و دامن ساتن را از کمد در اورد.به خودش لعنت فرستاد که دیشب لباس هایش را اتو نکشیده.بند چرمی ساعت را بست.موهایش را همزمان با اینکه داشت پاهایش را درون کفش های چرم پنج سانتی میکرد،گوجه ای بست.بند کیف اش را روی شانه انداخت و در را قفل کرد و به راه افتاد.
روی صندلی انوبوس نشسته بود و محتویات کیف را چک میکرد تا چیزی جانمانده باشد:چند برگ کاغذ و خودکار برای اینکه رئیسش هر چه گفت بنویسد.
از اتوبوس پیاده شد کمی هم پیاده رفت تا به خانه برسد.وقتی ساعت را دید که ده شده کیفش را سفت گرفت و شروع به دویدن کرد.بدجوری پایش درد گرفته بود احتمالا انگشت کوچکش را زخم کرده بود چون کفش اش را از اونی قرض گرفته بود و دو شماره کوچکتر بود.
"سلام "
نفسش را محکم بیرون داد و پیراهنش را صاف کرد.
"برای استخدام اومدم...کجا میتونم اقای..."
"دیر کردین، خانم.خودم هستم."
فکر میکرد رئیسش یک پیرمرد چاق و بداخلاق است اما روبه رویش مرد جوانی ایستاد.
"دنبالم بیاین لطفا"