مهمونی پارت ۳۵

از زبان لونا 🖤
به زور تهیونگ رو تا بیرون سوله کشیدم.
نفس‌نفس می‌زدم.
تهیونگ دیگه به سختی راه می‌رفت.
خون از پهلوش روی زمین می‌چکید.
گفتم:
ـ فقط چند قدم دیگه...
ـ طاقت بیار...
همون لحظه...
تق!
یه گلوله به آسفالت کنار پام خورد.
از ترس خم شدم.
کای از درِ سوله بیرون اومد.
اسلحه‌ش هنوز سمتمون بود.
لبخند تلخی زد.
ـ فرار تموم شد.
خواستم اسلحه‌مو بالا بیارم...
اما خشاب خالی بود.
ـ لعنت...
کای آروم نزدیک‌تر شد.
ـ اول تهیونگ...
بعد تو.
درست وقتی انگشتش روی ماشه رفت...
ووووم! 🚘
صدای چند ماشین مشکی شب رو لرزوند.
چراغ‌های قوی، محوطه رو روشن کرد.
ماشین‌های افراد تهیونگ.
جونگکوک از یکی از ماشین‌ها بیرون پرید.
ـ آتیش بریزین!
تق! تق! تق! تق!
رگبار گلوله‌ها شروع شد.
کای با عصبانیت خودش رو پشت دیوار انداخت.
داد زد:
ـ عقب‌نشینی!
افرادش یکی‌یکی سوار ماشین‌ها شدن.
قبل از اینکه بره...
به تهیونگ نگاه کرد.
ـ این دفعه شانس آوردی...
ـ ولی دفعه بعد...
کارمون تموم می‌شه.
با صدای جیغ لاستیک‌ها...
ماشین‌ها توی تاریکی ناپدید شدن.
همه‌چیز ساکت شد.
برگشتم سمت تهیونگ.
دیگه روی پاهاش بند نبود.
آروم روی زانوهاش افتاد.
سریع بغلش کردم.
ـ تهیونگ!
چشم‌هاش نیمه‌باز بود.
لبخند کم‌رنگی زد.
ـ گفتم...
می‌رسم...
اشک روی گونه‌م سرازیر شد.
ـ تو دیوونه‌ای...
ـ با اون حال اومدی دنبالم...
تهیونگ با آخرین توانش...
دستم رو گرفت.
ـ ارزشش رو داشت...
همون لحظه...
چشم‌هاش بسته شد.
ـ تهیونگ؟...
ـ تهیونگ!
جونگکوک با عجله کنارمون زانو زد.
صورتش برای اولین بار پر از نگرانی بود.
ـ سریع!
ـ برسونینش بیمارستان!
ـ الان! 🚑🖤
اون انگشت نازت رو قِر بده رو لایک . دوست داشتی کامنت هم بذار🍭🙂