رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد
فصل شصت و دوم : زیر نور ماه
کایزن پیش از خروج با پرستار صحبت کرد و اجازه گرفت که ملیسا را برای مدت کوتاهی به حیاط آرام بیمارستان ببرد؛ به شرط آنکه حالش خوب بماند و فوراً برگردند.
بعد او را بااحتیاط روی یک صندلی چرخدار نشاند و لباس گرم را دور شانههایش مرتب کرد.
ملیسا با اخم ساختگی گفت:
ـ بالاخره منو گذاشتی پایین!
کایزن دستههای صندلی را گرفت.
ـ اگه قول بدی آروم بمونی، شاید دفعهی بعد خودت راه بری.
ـ من از اول هم میتونستم راه برم!
ـ حتماً.
ـ کایزن!
او صندلی را به حرکت درآورد و بیآنکه چیزی بگوید، از اتاق بیرون رفت.
ملیسا زیر لب غر زد، اما لبخندش را نتوانست پنهان کند.
وقتی به حیاط رسیدند، نسیم خنکی صورتش را نوازش کرد. آسمان صافتر شده بود و ماه درست بالای درختان قرار داشت.
کایزن صندلی را در گوشهای آرام متوقف کرد؛ جایی که نور ساختمانها کمتر بود و ماه بهخوبی دیده میشد.
ملیسا سرش را بالا گرفت.
ـ وای...
برای چند لحظه تمام حرفهایش را فراموش کرد.
ماه میان آسمان میدرخشید و نورش روی برگهای درختان افتاده بود. صدای آرام آب از فوارهی کوچکی در گوشهی حیاط شنیده میشد.
ملیسا لبخند زد.
ـ واقعاً قشنگه.
کایزن کنار او ایستاد.
ـ ارزش بیرون اومدن رو داشت؟
ملیسا سرش را به طرفش چرخاند.
ـ آره. خیلی.
بعد کمی مکث کرد و آرامتر گفت:
ـ ممنون که یادت مونده بود.
کایزن به آسمان نگاه کرد.
ـ من قولی رو که بهت میدم، فراموش نمیکنم.
ملیسا دوباره به ماه خیره شد.
نمیدانست چرا این جملهی ساده، بیشتر از تمام حرفهایی که در آن روز شنیده بود، به دلش نشست.
شاید چون برای اولین بار، کسی لازم نبود از او بخواهد منتظر بماند.
کایزن خودش به یادش مانده بود.
و آن شب، زیر نور ماه، ملیسا احساس کرد شاید بعضی از قولها واقعاً ارزش منتظر ماندن را دارند.
کایزن پیش از خروج با پرستار صحبت کرد و اجازه گرفت که ملیسا را برای مدت کوتاهی به حیاط آرام بیمارستان ببرد؛ به شرط آنکه حالش خوب بماند و فوراً برگردند.
بعد او را بااحتیاط روی یک صندلی چرخدار نشاند و لباس گرم را دور شانههایش مرتب کرد.
ملیسا با اخم ساختگی گفت:
ـ بالاخره منو گذاشتی پایین!
کایزن دستههای صندلی را گرفت.
ـ اگه قول بدی آروم بمونی، شاید دفعهی بعد خودت راه بری.
ـ من از اول هم میتونستم راه برم!
ـ حتماً.
ـ کایزن!
او صندلی را به حرکت درآورد و بیآنکه چیزی بگوید، از اتاق بیرون رفت.
ملیسا زیر لب غر زد، اما لبخندش را نتوانست پنهان کند.
وقتی به حیاط رسیدند، نسیم خنکی صورتش را نوازش کرد. آسمان صافتر شده بود و ماه درست بالای درختان قرار داشت.
کایزن صندلی را در گوشهای آرام متوقف کرد؛ جایی که نور ساختمانها کمتر بود و ماه بهخوبی دیده میشد.
ملیسا سرش را بالا گرفت.
ـ وای...
برای چند لحظه تمام حرفهایش را فراموش کرد.
ماه میان آسمان میدرخشید و نورش روی برگهای درختان افتاده بود. صدای آرام آب از فوارهی کوچکی در گوشهی حیاط شنیده میشد.
ملیسا لبخند زد.
ـ واقعاً قشنگه.
کایزن کنار او ایستاد.
ـ ارزش بیرون اومدن رو داشت؟
ملیسا سرش را به طرفش چرخاند.
ـ آره. خیلی.
بعد کمی مکث کرد و آرامتر گفت:
ـ ممنون که یادت مونده بود.
کایزن به آسمان نگاه کرد.
ـ من قولی رو که بهت میدم، فراموش نمیکنم.
ملیسا دوباره به ماه خیره شد.
نمیدانست چرا این جملهی ساده، بیشتر از تمام حرفهایی که در آن روز شنیده بود، به دلش نشست.
شاید چون برای اولین بار، کسی لازم نبود از او بخواهد منتظر بماند.
کایزن خودش به یادش مانده بود.
و آن شب، زیر نور ماه، ملیسا احساس کرد شاید بعضی از قولها واقعاً ارزش منتظر ماندن را دارند.
- ۱۳۲
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط