رمان منیم گوزل سئوگیلیم نویسنده الهه پورعلی

پارت ۵۳


کایان دوباره با خستگی روی تخت دراز کشیده و درحالی که صدای قار و قور شکمش را می‌شنید گفت:
-sevgil Akşam yemeği neydi?
(سئوگیل شام چی بود؟)
سوگل لبخندی زده و در حالی که لبش را با زبان‌تر می‌کرد جواب داد:
- فکرت پیش شامه‌ها ! می‌دونم که گشنته انقدر خودتو اذیت نکن به حرف‌های بقیه‌ام فکر نکن یه چیزی میگن دیگه !
کایان مظلومانه نگاهش را به سوگل دوخته بود این دختر برخلاف اعضای خانواده‌اش چه‌قدر با محبت بود دقیقاً برعکس پدر و عمه و...
آب دهانش را قورت داده پرسید:
- Teyzemin yemeğinde Seogil başka bir şey söylemedi mi?
(سئوگیل سر شام عمه چیز دیگه‌ای نگفت؟)
سوگل که متوجه حرفش نشده بود ابروهایش را جمع کرده و چشمانش را ریز کرد و پرسید:
- چی ؟
کایان با تاکید گفت :
- Teyze Teyze!
(عمه عمه!)
خودش را نشان داده و ادامه داد:
- Benim hakkımda hiçbir şey söylemedi mi?
(درباره من چیزی نگفت؟)
سوگل درحالی که گیج شده بود شانه‌ای بالا انداخته و گفت:
- متوجه حرفت نمی‌شم! کاش فارسی بلد بودی!
کایان لبخند کجی زده و گفت:
- Ben öğrenirim!
(یاد می‌گیرم!)
سوگل درحالی که لبخند به لب داشت و همان‌طور که با تکه‌ای از موهایش بازی می‌کرد گفت:
- برای شام نمیری؟
کایان نوچی کرد که سوگل ادامه داد:
- شاید الان مامانت بیاد اتاقت چون سر شام همش حواسش به صندلی خالی تو بود.
کایان سرش را تکان داد، سوگل درحالی که از روی تخت بلند می‌شد گفت:
- من برم اتاقم.
همان موقع صدای در بلند شد، کایان به سختی از جایش بلند شده و در حالی که کش و قوسی به بدنش می‌داد با دست با سوگل خداحافظی کرد و سوگل از در بالکن بیرون رفت، همان‌طور تلو- تلو خوران در اتاقش را باز کرده و آسیه را پشت در دید، آسیه درحالی که لب‌هایش را جمع کرده و چشمانش را ریز کرده بود گفت:
- Ne kadar dinliyorsun oğlum?
(چه‌قدر تو حرف گوش کنی پسر.)
و سپس سینی پر از غذا را به سمت او گرفت کایان با دیدن سینی پر از غذا لبخند پت و پهنی زده و درحالی که به طرف آسیه خم می‌شد صورتش را با شیطنت بوسید آسیه گفت:
- Eğer sana akşam yemeğine hazır olmanı söylemediysem, kendini tatlı gösterme!
( خیلی خوب خود شیرینی نکن مگه نگفتم سر شام حاضر شو!)
کایان سرش را تکان داده و تکه‌ای از گوشت را از داخل بشقاب برداشت و درحالی که داخل دهان می‌گذاشت گفت:
- Yorgundum ve uykuya daldım
(خسته بودم یکم خوابیدم.)
آسیه که می‌دانست به‌خاطر حرف‌های عمه ناراحت بود گفت:
- Dediğim gibi başkalarının sözlerine aldırış etmeyin, burayı kendi evimiz gibi bilmeli ve şimdilik rahat yaşamalıyız
(بهت که گفتم به حرف‌های بقیه اعتنایی نکن این‌جا رو مثل خونه خودمون باید بدونیم و فعلاً به راحتی توش زندگی بکنیم.)
کایان سری تکان داده و سینی را از دست مادرش گرفته و داخل شد، شام را خورده و مشغول استراحت شد.
از سر صبح که بیدار شده بود مشغول جمع آوری مدارکش بود باید امروز حتماً به بیمارستان رفته و کارهای انتقالی‌اش را انجام می‌داد لباس‌هایش را تعویض کرده و درحالی که موهایش را با دست شانه می‌کرد هندزفری را داخل گوشش قرار داد و همان حین از اتاقش خارج شد ساعت ۶:۳۰ صبح بود در حال تکان دادن کمر و دست‌هایش با ریتم آهنگی که در حال پخش بود پله‌ها را یکی- یکی پایین رفته و همان لحظه با بکتاش روبرو شد بکتاش با دیدنش در آن وضعیت سری تکان داد و گفت:
- Sabah nasılsın oğlum? Oruçluyken dans ediyor musun?
(سر صبحی چه خبرته پسر! ناشتا داری می‌رقصی؟)
کایان لبخندی زده و گفت:
- Sana da günaydın
(صبح شما هم بخیر.)
بکتاش با این جوابش صبح بخیر گفته و بدون حرف دیگری از او گذشت و به سمت آشپزخانه حرکت کرد.
کایان که بی‌توجهی بکتاش را به خود دید ابرویی بالا برده و در حالی که چشمانش را ریز می‌کرد دهنش را کج کرده و ادای او را درآورد و به رقص خود ادامه داد تا این‌که وارد حیاط شده و پس از انتخاب یکی از ماشین‌ها سوارش شد از خانه که خارج شد در مسیرش جلوی یکی از فروشگاه‌ها ایستاد، یک عدد کیک با شیر کاکائو گرفته و داخل ماشین نشست در حالی که کیک را باز می‌کرد با خود گفت:
- Keşke transfer işini hiç yapmayıp İstanbul'a dönsem, burası gerçekten bunaltıcı!
(کاشکی اصلاً کارهای انتقالی رو انجام ندم و کلا برگردیم استانبول، این‌جا واقعاً خفگان آوره!)
محتویات پاکت را کاملاً خورده و به سطل زباله انداخت و درحالی که دنده را عوض می‌کرد گازش را گرفته و با سرعت هرچه تمام‌تر به سمت بیمارستان مورد نظر حرکت کرد.