^فیک جونگکوک^(پارت۶۰)

____________

فضا حالا اونقدر سنگین و الکتریکی شده بود که انگار هوای آشپزخونه برای نفس کشیدن هر دومون کم بود.
طعم گس خون روی لبم، حس بی‌‌پروایی عجیبی بهم میداد؛ انگار تمام اون خجالت احمقانه‌ای که همیشه سد راهم بود، با یه گاز کوچیک، از بین رفته باشه.
نگاهش مثل یه شکارچی صبور، روی لبای من قفل شده بود.
دستش رو، که حالا دیگه لقمه‌ای توش نبود، آروم بالا آورد و نوک انگشت شستش رو روی همون گوشه‌ لبم که گاز گرفته بودم، کشید. پوست زبر و گرمش روی پوستم باعث شد مورمورم بشه.
دستم رو جلو بردم و لبه لباسش رو بین انگشتام گرفتم؛ با یه حرکت کوچیک، اون رو به سمت خودم کشیدم.
این بار دیگه قصد فرار نداشتم.
چون فرار چیزی نبود که دنبالش بودم.
تمام چیزی که الان میخواستم این بود که صدای نفساش توی گوشم بپیچه.
جونگکوک که انگار از جسارت ناگهانیم غافلگیر شده بود، مکث کرد.
نگاهش برای لحظه‌ای رنگ تعجب گرفت، اما بلافاصله جاش رو به یه برق سیاه و وحشی داد. دست آزادش رو گذاشت پشت کمرم و با شستش، پوستم رو نوازش کرد.
گرمای دستش درست روی ستون فقراتم میسوخت.
دیگه حتی نمیتونستم فکر کنم.
فقط به جلو خم شدم، تا جایی که نوک بینیم به بینیش برخورد کرد.
حتی اون لحظه هم تسلیم نشد و طوری که انگار داره طلسمی رو میخونه،زمزمه کرد:
"پس… منتظر چی هستی؟هوم؟"
جونگکوک، انگار که دیگه طاقت این بازی رو نداشته باشه،دستش رو از کمرم پایین‌تر برد و چنگی به باسنم زد.
بیشتر از این خودمو اذیت نکردم و اون فاصلهٔ ناچیز بینمون رو از بین بردم...
تا جایی که تنها چیزی که میشنیدم،صدای نفس‌هاش بود.
اولش یه بوسه‌ کوتاه بود، مثل یه هشدار… اما بلافاصله تبدیل شد به یه تهاجم عمیق و پر از ولع.
طعم قهوه‌ تلخ همیشگیش و اون حس تند و تیز عطری که همیشه از تنش بلند میشد، توی ذهنم پیچید. بوسش انگار همه‌ی شک‌ها، بحث‌های دیشب و حتی اون موضوع پدرش رو برای چند لحظه از خاطرم پاک کرد.
توی اون لحظه، تنها چیزی که وجود داشت، اون بود؛ و من که توی دنیای سیاه و سفید اون، داشتم رنگ میگرفتم و سعی میکردم جملهٔ کوتاهی که زمزمه میکنه رو نادیده بگیرم.
__________
ادامه دارد...
واقعا ناامیدم...
۱۰۰۰ نفریم ولی یه پارت به زور میشه ۱۰۰ تا لایک با اینکه شرط ۱۳۰ تا لایک بوده...
داریم به اخر این فیک نزدیک میشیم
پس حمایت کنید که بعدش میخوام چندشاتی بزارم🌸
کامنت هم بزارین واسم🌸