Chapter Seven, S², Part ⁴⁶
Chapter Seven, S², Part ⁴⁶
تهیونگ با کمری صاف، از دور در حال تماشای خرگوشک نازش بود. همون لبخندی که روی لب های جونگ کوک شکل گرفته بود حالا با دیدن چهره ی بوسیدنیش، رو لب های افسر عاشق پیشه هم شکل گرفته بود.
آروم، در سکوت، جوری که پاهاش باعث ایجاد صدایی نشه، روون رفت پشت پسرش و بعد از مکثی، چونه اش رو، روی شونه اش گذاشت.
با دیدن چهره متعجبش از کنار، لبخند بزرگی زد و سرش رو همونجا نگه داشت.
< چه کسی محو در خلق خالق شده؟ کسی که خود چشم میدزد؟
با دیدن چشم چرخوندنش به سمتی اون هم از سر خجالت، لبخندش پررنگ تر شد. دست هاش که به شکل قلابی پشتش قرار داشتن، باز شد و بی هیچ تردیدی دور کمر پسرک کوچیکتر حلقه شد. با کشیده شدنش تو آغوش افسری که پشتش قرار داشت، بیش از پیش لال شد.
سرش رو خم کرد تا بتونه از پهلو، صورت ماهگونیش رو ببینه.
بی هیچ کلمه ای فقط با همون لبخند خشک شده بر روی لب هاش، خیره مونده بود به صورت پسرش... ثانیه ها و دقیقه ها وقتی که صحبت از اون میشد دیگه هیچ معنی ای نداشتن...
< جانم اینطور از من خجالت میکشد؟ منی که هر زمان او به چشمم میخورد بدن خودم به من خیانت میکند و ناخواسته به زانو در میایم؟
نگاهش ذره ای تکون نمیخورد.. بعد از گذشتن چند ثانیه بالاخر رو چرخوند سمت صورتی که مات نگاهش بود.. فاصله ی کم باعث به تپش انداختن قلبش میشد.
تهیونگ بدون حس کردن خستگی ای که بتونه مجبورش کنه پاهاش رو جا به جا کنه، همچنان بهش نگاه میکرد.
بر این باور بود که چنین لحظه ای، نباید با یه تقه ی کوچیک که ممکنه باعث تار شدن دیدش شه و نزاره همون یک ثانیه واضح ببینتش، از دست بره...
< با چی توصیفت کنم؟ با چه چیزی میتونم توصیفت کنم؟ خودت بگو جئون، خودت بگو که مقصر این همه زیبایی ای... بگو که با چی دقیقا توصیفت کنم؟
نگاهش از چشم هاش به دیگر اجزای صورتش از جمله لب هاش رفت و دوباره به نقطه اول برگشت.
< نفس من؟ اگر تو نباشی منم نیستم. سنگ صبور من؟ اگر تو نباشی، هر کس دیگه ای که رو این زمین باشه رو یه تنه میکشم. نور من؟ اگر تو نباشی من درست مثل نابینایی که چشم داره اما محرومه از دیدن جهان، کور میشم. صدای من؟ کاش بودی، که اگر بودی، صدای خودم رو خفه میکردم تا فقط صدای تو از جونم بلند شه چرا که گوش نواز تر از نغمه ی هزاران دسته از پرندگانه. تابلو؟ نقاشی؟ هه... از میلیون ها نقاشیه خوابیده بر روی دیوار های سلطنتی خاص تر و پرستیدنی تری.. با چی توصیفت کنم؟ با چی باید توصیفت کنم؟ خیلی طول میکشه بخوام داستان وجودت رو بازگو کنم، اینکه بگم چیا درونت دیدم و خودت از دیدنشون محرومی.
لحظه ای مکث کرد و از شدت ناتوانی در ابراز احساساتش نفس عمیقی کشید.
< خیلی خلاصه بخوام بگم؟ تو مساوی ای با جون من، همین!
نگاهش خمار از عشقی بود که جز چهره پسرکش، دقایقی بود چیز دیگه ای ندیده بود.
جونگ کوک حالا برقی تازه تو چشماش افتاده بود. درست مثل افسر کیم خیره شده بود به صورتش و نگاهش رو ازش نمیگرفت.
چشم ها متصل بودن به هم...
< چقد خوبه که هیچ وقت این نگاهو ازم نگیری...
بعد از این حرفش آروم کمر صاف کرد و چرخید و مقابل پسر قرار گرفت. انگشت های کشیده اش صورت پسر رو قاب کردن و بهش نگاه کرد و بعد آروم بوسه زد بر روی پیشونیه پسرکش.
همونطور که لب هاش جا خشک کرده بودن لب زد.
< حاضرم بعد از فدا کردن تمامیه این دنیا برای یه تار موت، خودمم فدات شم.. فقط لب تر کن.. و اون موقع اس که خواهی دید چجوری در برابرت سجده میکنم، الماس من...
هر دو چشم بستن و تکیه کردن بر حسی که بینشون جریان داشت..
تهیونگ با کمری صاف، از دور در حال تماشای خرگوشک نازش بود. همون لبخندی که روی لب های جونگ کوک شکل گرفته بود حالا با دیدن چهره ی بوسیدنیش، رو لب های افسر عاشق پیشه هم شکل گرفته بود.
آروم، در سکوت، جوری که پاهاش باعث ایجاد صدایی نشه، روون رفت پشت پسرش و بعد از مکثی، چونه اش رو، روی شونه اش گذاشت.
با دیدن چهره متعجبش از کنار، لبخند بزرگی زد و سرش رو همونجا نگه داشت.
< چه کسی محو در خلق خالق شده؟ کسی که خود چشم میدزد؟
با دیدن چشم چرخوندنش به سمتی اون هم از سر خجالت، لبخندش پررنگ تر شد. دست هاش که به شکل قلابی پشتش قرار داشتن، باز شد و بی هیچ تردیدی دور کمر پسرک کوچیکتر حلقه شد. با کشیده شدنش تو آغوش افسری که پشتش قرار داشت، بیش از پیش لال شد.
سرش رو خم کرد تا بتونه از پهلو، صورت ماهگونیش رو ببینه.
بی هیچ کلمه ای فقط با همون لبخند خشک شده بر روی لب هاش، خیره مونده بود به صورت پسرش... ثانیه ها و دقیقه ها وقتی که صحبت از اون میشد دیگه هیچ معنی ای نداشتن...
< جانم اینطور از من خجالت میکشد؟ منی که هر زمان او به چشمم میخورد بدن خودم به من خیانت میکند و ناخواسته به زانو در میایم؟
نگاهش ذره ای تکون نمیخورد.. بعد از گذشتن چند ثانیه بالاخر رو چرخوند سمت صورتی که مات نگاهش بود.. فاصله ی کم باعث به تپش انداختن قلبش میشد.
تهیونگ بدون حس کردن خستگی ای که بتونه مجبورش کنه پاهاش رو جا به جا کنه، همچنان بهش نگاه میکرد.
بر این باور بود که چنین لحظه ای، نباید با یه تقه ی کوچیک که ممکنه باعث تار شدن دیدش شه و نزاره همون یک ثانیه واضح ببینتش، از دست بره...
< با چی توصیفت کنم؟ با چه چیزی میتونم توصیفت کنم؟ خودت بگو جئون، خودت بگو که مقصر این همه زیبایی ای... بگو که با چی دقیقا توصیفت کنم؟
نگاهش از چشم هاش به دیگر اجزای صورتش از جمله لب هاش رفت و دوباره به نقطه اول برگشت.
< نفس من؟ اگر تو نباشی منم نیستم. سنگ صبور من؟ اگر تو نباشی، هر کس دیگه ای که رو این زمین باشه رو یه تنه میکشم. نور من؟ اگر تو نباشی من درست مثل نابینایی که چشم داره اما محرومه از دیدن جهان، کور میشم. صدای من؟ کاش بودی، که اگر بودی، صدای خودم رو خفه میکردم تا فقط صدای تو از جونم بلند شه چرا که گوش نواز تر از نغمه ی هزاران دسته از پرندگانه. تابلو؟ نقاشی؟ هه... از میلیون ها نقاشیه خوابیده بر روی دیوار های سلطنتی خاص تر و پرستیدنی تری.. با چی توصیفت کنم؟ با چی باید توصیفت کنم؟ خیلی طول میکشه بخوام داستان وجودت رو بازگو کنم، اینکه بگم چیا درونت دیدم و خودت از دیدنشون محرومی.
لحظه ای مکث کرد و از شدت ناتوانی در ابراز احساساتش نفس عمیقی کشید.
< خیلی خلاصه بخوام بگم؟ تو مساوی ای با جون من، همین!
نگاهش خمار از عشقی بود که جز چهره پسرکش، دقایقی بود چیز دیگه ای ندیده بود.
جونگ کوک حالا برقی تازه تو چشماش افتاده بود. درست مثل افسر کیم خیره شده بود به صورتش و نگاهش رو ازش نمیگرفت.
چشم ها متصل بودن به هم...
< چقد خوبه که هیچ وقت این نگاهو ازم نگیری...
بعد از این حرفش آروم کمر صاف کرد و چرخید و مقابل پسر قرار گرفت. انگشت های کشیده اش صورت پسر رو قاب کردن و بهش نگاه کرد و بعد آروم بوسه زد بر روی پیشونیه پسرکش.
همونطور که لب هاش جا خشک کرده بودن لب زد.
< حاضرم بعد از فدا کردن تمامیه این دنیا برای یه تار موت، خودمم فدات شم.. فقط لب تر کن.. و اون موقع اس که خواهی دید چجوری در برابرت سجده میکنم، الماس من...
هر دو چشم بستن و تکیه کردن بر حسی که بینشون جریان داشت..
- ۱.۵k
- ۳۰ مهر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط