یک فرصت دوباره
🕰The second chance
یک فرصت دوباره💝
🌹چند پارتی🌹
☕پارت اول☕
صدای زنگ تلفنم سکوت اتاق رو شکست.
با بی‌حوصلگی دستم رو به سمت میز بردم و گوشی رو برداشتم. اسم سه نا روی صفحه افتاده بود.
×الو؟
+مینجو! کجایی؟قرار نبود امروز بیای شرکت؟
نگاهی به ساعت انداختم. ساعت نه و نیم بود.
+وای، نه! کاملاً یادم رفته بود!
سه نا خندید.
×تو یه روز بدون فراموش‌کاری نمی‌تونی زندگی کنی، نه؟
+خیلی بامزه‌ای. الان راه می‌افتم!
تماس رو قطع کردم و سریع از جام بلند شدم.
امروز اولین روز کاری من در یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های تبلیغاتی سئول بود. بعد از مدت‌ها تلاش، بالاخره تونسته بودم به چیزی که می‌خواستم برسم.
و قرار نبود چیزی خرابش کنه.
حداقل این چیزی بود که فکر می‌کردم...
.
.
.
×بالاخره تشریف آوردی خانم کانگ!
با دیدن سه نا که جلوی آسانسور ایستاده بود، لبخند زدم.
+به‌جای غر زدن، بیا کمک کن.
×اول باید بگم که امروز جلسه‌ی مهمی داریم.
+جلسه؟ با کی؟
سه نا پوشه‌ای رو به سمتم گرفت.
÷با مدیر جدید شرکت کلوین کلاین.ظاهرا قراره از امروز همکاری مشترکی با شرکت ما داشته باشن.
شونه‌ای بالا انداختم.
+خب که چی،حالا کی هستش؟
سه نا کمی مکث کرد.
×اسمش جئون جونگکوک عه.
لبخندم کم‌کم محو شد.
برای چند ثانیه صدای اطرافم محو شد و فقط یک اسم توی ذهنم تکرار می‌شد.
جونگکوک؟
نه... امکان نداشت.
اون قرار بود بخشی از گذشته باشه؛ گذشته‌ای که با تمام سختیاش پشت سر گذاشته بودم.
×مینجو؟ حالت خوبه؟
به خودم اومدم و پوشه رو از دستش گرفتم.
+آره. فقط یکم خسته‌ام.
اما خودم بهتر از هر کسی می‌دونستم که دلیل این حال عجیب، خستگی نبود.
.
.
.
در اتاق رو باز کردم و همراه سه نا وارد شدم.
چند نفر دور میز نشسته بودن. یکی از کارمندها مشغول توضیح پروژه بود که ناگهان صدای باز شدن در توجه همه رو جلب کرد.
-عذر می‌خوام بابت تأخیر.
صدایی آشنا...
بیش از حد آشنا.
سرمو بالا آوردم.
مردی با کت‌وشلوار مشکی وارد اتاق شد. موهای تیره‌اش مرتب بود و نگاه سردش روی افراد حاضر می‌چرخید.
تا اینکه چشمش به من افتاد.
برای یک لحظه کوتاه، قدماش متوقف شد.
خب حتما حدس زدین که جونگکوک بوده.
همون کسی که روزی فکر می‌کردم قراره تا آخر عمر کنارم بمونه.
همون کسی که رفت و حتی پشت سرش رو هم نگاه نکرد.
لبخند محوی روی لبش نشست؛ لبخندی که بیشتر شبیه تلاشی برای پنهان کردن تعجبش بود.
-سلام به همگی. جئون جونگکوک هستم.
نگاهش دوباره روی من ثابت موند.
-فکر نمی‌کردم دوباره اینجا ببینمت، کانگ مینجو.
تمام اعضای جلسه به من نگاه کردن.
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم آرامشمو حفظ کنم.
+دنیا خیلی کوچیکه، آقای جئون.
و حالا من برای اولین بار بعد از سال‌ها، روبه‌روی کسی نشسته بودم که زمانی تمام دنیام بود.
اما حالا حتی نمی‌دونستم باید باهاش مثل یک غریبه رفتار کنم یا کسی که تمام خاطراتم رو با خودش برده.
💥ادامه دارد...💥
#یک_فرصت_دوباره
#چند_پارتی
یک فرصت دوباره💝
🌹چند پارتی🌹
☕پارت اول☕
صدای زنگ تلفنم سکوت اتاق رو شکست.
با بی‌حوصلگی دستم رو به سمت میز بردم و گوشی رو برداشتم. اسم سه نا روی صفحه افتاده بود.
×الو؟
+مینجو! کجایی؟قرار نبود امروز بیای شرکت؟
نگاهی به ساعت انداختم. ساعت نه و نیم بود.
+وای، نه! کاملاً یادم رفته بود!
سه نا خندید.
×تو یه روز بدون فراموش‌کاری نمی‌تونی زندگی کنی، نه؟
+خیلی بامزه‌ای. الان راه می‌افتم!
تماس رو قطع کردم و سریع از جام بلند شدم.
امروز اولین روز کاری من در یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های تبلیغاتی سئول بود. بعد از مدت‌ها تلاش، بالاخره تونسته بودم به چیزی که می‌خواستم برسم.
و قرار نبود چیزی خرابش کنه.
حداقل این چیزی بود که فکر می‌کردم...
.
.
.
×بالاخره تشریف آوردی خانم کانگ!
با دیدن سه نا که جلوی آسانسور ایستاده بود، لبخند زدم.
+به‌جای غر زدن، بیا کمک کن.
×اول باید بگم که امروز جلسه‌ی مهمی داریم.
+جلسه؟ با کی؟
سه نا پوشه‌ای رو به سمتم گرفت.
÷با مدیر جدید شرکت کلوین کلاین.ظاهرا قراره از امروز همکاری مشترکی با شرکت ما داشته باشن.
شونه‌ای بالا انداختم.
+خب که چی،حالا کی هستش؟
سه نا کمی مکث کرد.
×اسمش جئون جونگکوک عه.
لبخندم کم‌کم محو شد.
برای چند ثانیه صدای اطرافم محو شد و فقط یک اسم توی ذهنم تکرار می‌شد.
جونگکوک؟
نه... امکان نداشت.
اون قرار بود بخشی از گذشته باشه؛ گذشته‌ای که با تمام سختیاش پشت سر گذاشته بودم.
×مینجو؟ حالت خوبه؟
به خودم اومدم و پوشه رو از دستش گرفتم.
+آره. فقط یکم خسته‌ام.
اما خودم بهتر از هر کسی می‌دونستم که دلیل این حال عجیب، خستگی نبود.
.
.
.
در اتاق رو باز کردم و همراه سه نا وارد شدم.
چند نفر دور میز نشسته بودن. یکی از کارمندها مشغول توضیح پروژه بود که ناگهان صدای باز شدن در توجه همه رو جلب کرد.
-عذر می‌خوام بابت تأخیر.
صدایی آشنا...
بیش از حد آشنا.
سرمو بالا آوردم.
مردی با کت‌وشلوار مشکی وارد اتاق شد. موهای تیره‌اش مرتب بود و نگاه سردش روی افراد حاضر می‌چرخید.
تا اینکه چشمش به من افتاد.
برای یک لحظه کوتاه، قدماش متوقف شد.
خب حتما حدس زدین که جونگکوک بوده.
همون کسی که روزی فکر می‌کردم قراره تا آخر عمر کنارم بمونه.
همون کسی که رفت و حتی پشت سرش رو هم نگاه نکرد.
لبخند محوی روی لبش نشست؛ لبخندی که بیشتر شبیه تلاشی برای پنهان کردن تعجبش بود.
-سلام به همگی. جئون جونگکوک هستم.
نگاهش دوباره روی من ثابت موند.
-فکر نمی‌کردم دوباره اینجا ببینمت، کانگ مینجو.
تمام اعضای جلسه به من نگاه کردن.
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم آرامشمو حفظ کنم.
+دنیا خیلی کوچیکه، آقای جئون.
و حالا من برای اولین بار بعد از سال‌ها، روبه‌روی کسی نشسته بودم که زمانی تمام دنیام بود.
اما حالا حتی نمی‌دونستم باید باهاش مثل یک غریبه رفتار کنم یا کسی که تمام خاطراتم رو با خودش برده.
💥ادامه دارد...💥
#یک_فرصت_دوباره
#چند_پارتی
- ۸۱
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
