عاشقانه های شبنم
خیلی سال پیش، پدرم یک تفنگ برنو داشت. یک برنوی قدیمی که تاریخ ساخت و شناسنامهاش رویش حک شده بود. آن را به عنوان یک وسیلهی دکوری به دیوار زده بودیم. شکل و شمایلش من را یاد تیر و تفنگ میرزا کوچکخان و ستارخان و باقرخان می انداخت. از لمسکردن چوب قرصومحکم و فلز سردش خوشم میآمد و حتی دوست داشتم برای بازی قرض بگیرمش. اما هرچه امتحان میکردم، دستهای کوچکم زور بلندکردنش را نداشتند. برنو برایم بیاندازه سنگین بود و در عالم بچگی پیش خودم فکر میکردم کسی که بتواند آن را بلند کند و دستبگیرد، لابد باید مرد زورمندی باشد. پهلوانی قوی که بتواند تفنگ را موقع نشانهگیری و شلیک ثابت نگه دارد و بنگ! درست بزند به قلب هدف.
🔻 خیلی وقت بود برنو را فراموش کرده بودم. حتی دقیق یادم نیست چه شکلی بود و چه چیزهایی رویش نوشته بودند. نمیدانم اگر هنوز هم برنو را داشتیم، همانقدر سنگین بود یا نه. ولی وقتی این عکس را دیدم، توجهم جلب شد به اینکه این شیرزن، همان مرد قوی و پهلوانی است که میتواند یکدستی تفنگ را بالا نگه دارد! بعد فهمیدم این عکس متعلق به یک زن کرد است. تصور کردم شاید فرنگیس باشد. وقتی اسم کرد و کردستان میآید، یاد فرنگیس میافتم و مثل توی فیلمها، صحنهای سینمایی از شب تاریخیِ زندگی فرنگیس در ذهنم پخش میشود. تاریکی، رعب حضور دشمن، خون پاک پدر و برادر که روی زمین ریخته، یک دختر تنهای هجدهساله و دوتا از سربازان دشمن... بعد، دختر قصه قهرمان میشود. به جای قایمشدن، به جای فرار کردن یا از آن بدتر، تسلیمشدن، تبری دستش میگیرد و به تنهایی یکی از سربازان را از پا درمیآورد و نفر دیگر را هم اسیر میکند. فرنگیس یعنی زن کرد؛ همانطور که سردار مریم یعنی زن بختیاری. این زنانی که تفنگ به دست برای بیعت با رهبرشان آمدند، مترادف زن ایرانی بودند. زنهایی که دستهای ظریفشان نه فقط با دوختودوز و آشپزی، که با تفنگ و گلوله آشناست. زنهایی که سلاح را هرچقدر سنگین باشد، یکدستی مثل پر کاه بلند میکنند. زنهایی زلال و لطیف مثل آب دریاچهی زریوار و آبشار گویله، و محکم و استوار مثل کوههای آربابا و آوالان. زنهایی که با خودشان میخوانند:
با تیر، نشد تیغ، نشد چوب، نشد سنگ
با هرچه به دستم برسد آمدهام جنگ
🔻 خیلی وقت بود برنو را فراموش کرده بودم. حتی دقیق یادم نیست چه شکلی بود و چه چیزهایی رویش نوشته بودند. نمیدانم اگر هنوز هم برنو را داشتیم، همانقدر سنگین بود یا نه. ولی وقتی این عکس را دیدم، توجهم جلب شد به اینکه این شیرزن، همان مرد قوی و پهلوانی است که میتواند یکدستی تفنگ را بالا نگه دارد! بعد فهمیدم این عکس متعلق به یک زن کرد است. تصور کردم شاید فرنگیس باشد. وقتی اسم کرد و کردستان میآید، یاد فرنگیس میافتم و مثل توی فیلمها، صحنهای سینمایی از شب تاریخیِ زندگی فرنگیس در ذهنم پخش میشود. تاریکی، رعب حضور دشمن، خون پاک پدر و برادر که روی زمین ریخته، یک دختر تنهای هجدهساله و دوتا از سربازان دشمن... بعد، دختر قصه قهرمان میشود. به جای قایمشدن، به جای فرار کردن یا از آن بدتر، تسلیمشدن، تبری دستش میگیرد و به تنهایی یکی از سربازان را از پا درمیآورد و نفر دیگر را هم اسیر میکند. فرنگیس یعنی زن کرد؛ همانطور که سردار مریم یعنی زن بختیاری. این زنانی که تفنگ به دست برای بیعت با رهبرشان آمدند، مترادف زن ایرانی بودند. زنهایی که دستهای ظریفشان نه فقط با دوختودوز و آشپزی، که با تفنگ و گلوله آشناست. زنهایی که سلاح را هرچقدر سنگین باشد، یکدستی مثل پر کاه بلند میکنند. زنهایی زلال و لطیف مثل آب دریاچهی زریوار و آبشار گویله، و محکم و استوار مثل کوههای آربابا و آوالان. زنهایی که با خودشان میخوانند:
با تیر، نشد تیغ، نشد چوب، نشد سنگ
با هرچه به دستم برسد آمدهام جنگ
- ۱۸.۱k
- ۰۲ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط