چند پارتی از جیمین
چند پارتی «عشق در یک نگاه» 🎬
Part 3 📄
ویو صبح روز بعد:
ا/ت مثل همیشه زودتر از بقیه به محل کارش رسیده بود.
موهایش را مرتب کرده بود، لباس فرم مشکیاش را پوشیده بود و مشغول آماده کردن سالن بود.
شب قبل هنوز از ذهنش بیرون نرفته بود.
مخصوصاً آن لحظهای که جیمین جلوی همه ایستاده بود و از او دفاع کرده بود.
ا/ت آهسته زیر لب گفت:
+ عجب آدم عجیبی...
دستش را روی مچ دستش کشید.
ناگهان متوجه چیزی شد.
دستبندش نبود.
چشمهایش گرد شد.
+ وای...
همان دستبندی که از مادرش به یادگار مانده بود.
احتمالاً دیشب هنگام افتادن سینی از دستش افتاده بود.
با عجله اطرافش را نگاه کرد.
اما خبری از آن نبود.
---
همان زمان...
یک ماشین مشکی مقابل ساختمان توقف کرد.
در باز شد.
جیمین پیاده شد.
کت مشکی سادهای پوشیده بود و برخلاف شب قبل، این بار خبری از مهمانی و لباس رسمی نبود.
یکی از کارکنان با دیدنش سریع جلو آمد.
«صبح بخیر آقای پارک. خوش اومدین.»
جیمین سرش را تکان داد.
_ «صبح بخیر.»
وارد سالن شد.
اما برخلاف چیزی که خودش بهانه کرده بود...
امروز برای جلسه نیامده بود.
حداقل نه فقط برای جلسه.
چشمهایش ناخودآگاه بین کارکنان میگشت.
دنبال یک نفر.
دختری که شب قبل حتی اسمش را هم نمیدانست.
و ناگهان...
پیدایش کرد.
ا/ت کنار یکی از میزها ایستاده بود.
سرش پایین بود و مشغول مرتب کردن لیوانها.
جیمین چند ثانیه همانجا ایستاد.
خودش هم نمیدانست چرا با دیدنش احساس عجیبی پیدا کرده.
یکی از کارکنان پرسید:
«آقای پارک؟»
جیمین سریع نگاهش را گرفت.
_ «بله؟»
«اتاق جلسه آمادهست.»
_ «باشه.»
اما قبل از رفتن، دوباره به ا/ت نگاه کرد.
این بار ا/ت هم متوجه حضورش شد.
چشمهایشان به هم افتاد.
ا/ت کمی جا خورد.
بعد سریع سرش را پایین انداخت.
جیمین اما...
لبخند خیلی کوچکی زد.
---
چند ساعت گذشت.
ا/ت مشغول بردن سفارش یکی از میزها بود که صدایی از پشت سرش آمد.
_ «ببخشید.»
ا/ت برگشت.
جیمین بود.
+ بله؟
جیمین چیزی در دستش داشت.
همان دستبند نقرهای.
چشمهای ا/ت با دیدنش باز شد.
+ این...
جیمین دستبند را به سمتش گرفت.
_ «فکر کنم مال تو باشه.»
ا/ت با عجله دستبند را گرفت.
چند ثانیه فقط به آن نگاه کرد.
بعد نفس راحتی کشید.
+ فکر کردم دیگه پیداش نمیکنم...
جیمین متوجه شد دستبند برایش مهم است.
_ «خیلی برات ارزش داره؟»
ا/ت لبخند محوی زد.
+ خیلی.
مکث کرد.
+ یادگار مادرم بود.
جیمین دیگر چیزی نپرسید.
فقط گفت:
_ «پس باید بیشتر مراقبش باشی.»
ا/ت سرش را تکان داد.
+ حتماً.
چند ثانیه سکوت بینشان شکل گرفت.
بعد ا/ت آرام گفت:
+ بابت دیشب هم...
جیمین نگاهش کرد.
+ ممنونم.
_ «لازم نیست تشکر کنی.»
+ ولی شما مجبور نبودین ازم دفاع کنین.
جیمین کمی مکث کرد.
_ «میدونم.»
ا/ت با تعجب نگاهش کرد.
_ «ولی دلم خواست.»
قلب ا/ت برای لحظهای تندتر زد.
نمیدانست چرا این جمله اینقدر برایش عجیب بود.
قبل از اینکه چیزی بگوید، صدای یکی از کارکنان بلند شد:
«ا/ت! میز هفت سفارش داره.»
ا/ت سریع برگشت.
+ چشم!
بعد رو به جیمین گفت:
+ ببخشید.
و رفت.
جیمین چند ثانیه رفتنش را نگاه کرد.
اما این بار...
دیگر فقط کنجکاو نبود.
دلش میخواست بیشتر دربارهاش بداند.
---
نزدیک غروب...
ا/ت از کنار میز مخصوص مهمانهای ویژه رد میشد که ناگهان صدای یکی از کارکنان را شنید:
«ا/ت، این میز رو تو سرویس بده.»
ا/ت به میز نگاه کرد.
و همان لحظه خشکش زد.
جیمین آنجا نشسته بود.
تنها.
ا/ت سینی را برداشت و با قدمهای آرام به سمت میز رفت.
+ چیزی میل دارین؟
جیمین منو را بست.
_ «قهوه.»
+ چه نوعی؟
جیمین چند لحظه به او نگاه کرد.
_ «همونی که خودت پیشنهاد میدی.»
ا/ت با تعجب ابرو بالا انداخت.
+ من؟
_ «آره.»
برای اولین بار لبخند کوچکی روی صورت ا/ت نشست.
+ پس قهوهی تلخ.
جیمین لبخند زد.
_ «چرا تلخ؟»
+ چون فکر کنم به شما میاد.
جیمین برای لحظهای ساکت ماند.
بعد خندید.
_ «تو همیشه اینقدر رک حرف میزنی؟»
ا/ت تازه فهمید چه گفته.
+ ببخشید!
سریع برگشت.
اما صدای خندهی آرام جیمین پشت سرش بلند شد.
و برای اولین بار...
ا/ت هم بدون اینکه متوجه باشد، لبخند زد.
اما هیچکدامشان نمیدانستند...
این قهوهی ساده، قرار است شروع دیدارهای بیشتری بینشان باشد.
پایان پارت ۳ هست
حمایتاتون خبلی کم شده😢
اصن یدونه کامنت هم نمیبینم
Part 3 📄
ویو صبح روز بعد:
ا/ت مثل همیشه زودتر از بقیه به محل کارش رسیده بود.
موهایش را مرتب کرده بود، لباس فرم مشکیاش را پوشیده بود و مشغول آماده کردن سالن بود.
شب قبل هنوز از ذهنش بیرون نرفته بود.
مخصوصاً آن لحظهای که جیمین جلوی همه ایستاده بود و از او دفاع کرده بود.
ا/ت آهسته زیر لب گفت:
+ عجب آدم عجیبی...
دستش را روی مچ دستش کشید.
ناگهان متوجه چیزی شد.
دستبندش نبود.
چشمهایش گرد شد.
+ وای...
همان دستبندی که از مادرش به یادگار مانده بود.
احتمالاً دیشب هنگام افتادن سینی از دستش افتاده بود.
با عجله اطرافش را نگاه کرد.
اما خبری از آن نبود.
---
همان زمان...
یک ماشین مشکی مقابل ساختمان توقف کرد.
در باز شد.
جیمین پیاده شد.
کت مشکی سادهای پوشیده بود و برخلاف شب قبل، این بار خبری از مهمانی و لباس رسمی نبود.
یکی از کارکنان با دیدنش سریع جلو آمد.
«صبح بخیر آقای پارک. خوش اومدین.»
جیمین سرش را تکان داد.
_ «صبح بخیر.»
وارد سالن شد.
اما برخلاف چیزی که خودش بهانه کرده بود...
امروز برای جلسه نیامده بود.
حداقل نه فقط برای جلسه.
چشمهایش ناخودآگاه بین کارکنان میگشت.
دنبال یک نفر.
دختری که شب قبل حتی اسمش را هم نمیدانست.
و ناگهان...
پیدایش کرد.
ا/ت کنار یکی از میزها ایستاده بود.
سرش پایین بود و مشغول مرتب کردن لیوانها.
جیمین چند ثانیه همانجا ایستاد.
خودش هم نمیدانست چرا با دیدنش احساس عجیبی پیدا کرده.
یکی از کارکنان پرسید:
«آقای پارک؟»
جیمین سریع نگاهش را گرفت.
_ «بله؟»
«اتاق جلسه آمادهست.»
_ «باشه.»
اما قبل از رفتن، دوباره به ا/ت نگاه کرد.
این بار ا/ت هم متوجه حضورش شد.
چشمهایشان به هم افتاد.
ا/ت کمی جا خورد.
بعد سریع سرش را پایین انداخت.
جیمین اما...
لبخند خیلی کوچکی زد.
---
چند ساعت گذشت.
ا/ت مشغول بردن سفارش یکی از میزها بود که صدایی از پشت سرش آمد.
_ «ببخشید.»
ا/ت برگشت.
جیمین بود.
+ بله؟
جیمین چیزی در دستش داشت.
همان دستبند نقرهای.
چشمهای ا/ت با دیدنش باز شد.
+ این...
جیمین دستبند را به سمتش گرفت.
_ «فکر کنم مال تو باشه.»
ا/ت با عجله دستبند را گرفت.
چند ثانیه فقط به آن نگاه کرد.
بعد نفس راحتی کشید.
+ فکر کردم دیگه پیداش نمیکنم...
جیمین متوجه شد دستبند برایش مهم است.
_ «خیلی برات ارزش داره؟»
ا/ت لبخند محوی زد.
+ خیلی.
مکث کرد.
+ یادگار مادرم بود.
جیمین دیگر چیزی نپرسید.
فقط گفت:
_ «پس باید بیشتر مراقبش باشی.»
ا/ت سرش را تکان داد.
+ حتماً.
چند ثانیه سکوت بینشان شکل گرفت.
بعد ا/ت آرام گفت:
+ بابت دیشب هم...
جیمین نگاهش کرد.
+ ممنونم.
_ «لازم نیست تشکر کنی.»
+ ولی شما مجبور نبودین ازم دفاع کنین.
جیمین کمی مکث کرد.
_ «میدونم.»
ا/ت با تعجب نگاهش کرد.
_ «ولی دلم خواست.»
قلب ا/ت برای لحظهای تندتر زد.
نمیدانست چرا این جمله اینقدر برایش عجیب بود.
قبل از اینکه چیزی بگوید، صدای یکی از کارکنان بلند شد:
«ا/ت! میز هفت سفارش داره.»
ا/ت سریع برگشت.
+ چشم!
بعد رو به جیمین گفت:
+ ببخشید.
و رفت.
جیمین چند ثانیه رفتنش را نگاه کرد.
اما این بار...
دیگر فقط کنجکاو نبود.
دلش میخواست بیشتر دربارهاش بداند.
---
نزدیک غروب...
ا/ت از کنار میز مخصوص مهمانهای ویژه رد میشد که ناگهان صدای یکی از کارکنان را شنید:
«ا/ت، این میز رو تو سرویس بده.»
ا/ت به میز نگاه کرد.
و همان لحظه خشکش زد.
جیمین آنجا نشسته بود.
تنها.
ا/ت سینی را برداشت و با قدمهای آرام به سمت میز رفت.
+ چیزی میل دارین؟
جیمین منو را بست.
_ «قهوه.»
+ چه نوعی؟
جیمین چند لحظه به او نگاه کرد.
_ «همونی که خودت پیشنهاد میدی.»
ا/ت با تعجب ابرو بالا انداخت.
+ من؟
_ «آره.»
برای اولین بار لبخند کوچکی روی صورت ا/ت نشست.
+ پس قهوهی تلخ.
جیمین لبخند زد.
_ «چرا تلخ؟»
+ چون فکر کنم به شما میاد.
جیمین برای لحظهای ساکت ماند.
بعد خندید.
_ «تو همیشه اینقدر رک حرف میزنی؟»
ا/ت تازه فهمید چه گفته.
+ ببخشید!
سریع برگشت.
اما صدای خندهی آرام جیمین پشت سرش بلند شد.
و برای اولین بار...
ا/ت هم بدون اینکه متوجه باشد، لبخند زد.
اما هیچکدامشان نمیدانستند...
این قهوهی ساده، قرار است شروع دیدارهای بیشتری بینشان باشد.
پایان پارت ۳ هست
حمایتاتون خبلی کم شده😢
اصن یدونه کامنت هم نمیبینم
- ۸.۴k
- ۳۰ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط