چندشاتی جونگکوک(پارت۳)

سرشو نزدیک تر برد و اروم بیخ گوش ا/ت زمزمه کرد:

جونگکوک:«تا کجا بهم اجازه میدی؟»

ا/ت:«منظورت چ-»

جونگکوک حرفشو ناقص گذاشت و لبشو اروم به لب ا/ت
رسوند.

اما نه برای بوسه کامل، فقط لمس کوتاه، مثل یه اعتراف نرم و خاموش.

برخلاف لباش،پرسینگ لبش سرد بود که همین تضاد باعث میشد ا/ت بیشتر کنترلشو از دست بده...

ا/ت چشم‌هاشو کمی بست و نفسی کشید،
و همین لمس کوچیک باعث شد هر دو دلشون تندتر بزنه،
مثل صدای قلب‌هایی که با هم هماهنگ می‌شن.

دست جونگکوک هنوز روی دست ا/ت بود.
دستشو اروم برداشت و به پای ا/ت رسوند.

و هر دو حس می‌کردن که فاصله‌ها کم شدن،
نه فقط فیزیکی، بلکه همه‌ی فاصله‌های دنیا هم انگار کوچیک شده بودن.

یه لحظه طولانی گذشت،
فقط با نگاه‌ها و لبخندای کمرنگ،
و موزیک بی‌کلام مثل یه پرده‌ی نرم، همه‌ی صداهای دیگه رو پشتش پنهون کرده بود.

دستش هنوز روی پای ا/ت مونده بود.

جونگکوک:«ا/ت...»

ا/ت:«جانم؟»

جونگکوک:«دوسش داشتی؟»

ا/ت:«بیشتر از چیزی که فکرشو بکنی.»