رز سرخ
part 27
بقیه با تعجب به مو های سرخ دختر خیره بودند، مادرش دستانش لرزید.
_امکان نداره...
صدایش به سختی از زمزمه بالا تر بود
گویا چیزی را میدانست که هیچکس نمیدانست.
مردی نزدیک شد و شنلی سیاه بر دست داشت.
شنل را به دختر داد و سپس بدون کلمه ای رفت.
دختر شنل را پوشید و موهای سرخش را در کلاه شنل پنهان کرد.
در های سالن باز شد ، سالنی که لوستر مانند تاج یاقوت های سرخ بر سرش آویزان بود.
ماه سرخ نور قرمزش را میتاباند و از قسمت کوچکی از سقف که برای وسط سالن بود و شیشه ای بود روی زمین سالن نور سرخش را پهن میکرد.
مردی در حالی که پایش را روی آن یکی پایش انداخته بود و صورتش را به دستش تکیه داده بود روی تخت پادشاهی نشسته بود. تاجی پادشاهی از یاقوت سرخ و الماس سیاه بر سرش زینت بخشیده بود.
سایه ای تاریک رویش افتاده بود و صورتش معلوم نبود اما چشمان سرخش میدرخشید ، چشمانی انقدر سرخ و زیبا که رنگش هرگز به دست انسانی ساخته نمیشود.
صدای بمش که قدرت و اقتدار از آن میچکید به سربازانش دستور داد
_«بیارینش.»
سر دختر پایین بود . با آن شنل سیاه و سری که پایین بود تا چهره اش معلوم نشود و چهره ای را نبیند فرقی با روحی سیاه نداشت.
سرباز ها امدند و دختر را گرفتند و جلوی پادشاهشان به زانو در اوردند.
مرد بالاخره بلند شد و از زیر سایه ای که رویش افتاده بود بیرون امد.
موهایی کوتاه و زیبا به سیاهی شبی که نه ماهی در ان بر پرواز است نه ستاره ای .
چشمانی به سرخی و درخشانی ماه سرخی که در اسمان بود.
صورتی خوش تراش و جذاب، زیبایی ای که هیچ مردی نداشت ، زیبایی ای که هر کسی را درجا مجذوب خود میکرد.
لباسی سیاه و سلطنتی بر تن داشت.
شمشیرش را از غلاف بیرون اورد و زیر چانه دختر گرفت و به خانواده دختر که جلوی در سالن ایستاده بودند نگاه کرد.
_«به جز اون زن بیچاره بقیه اشک نمیریزین؟!»
پدر بزرگ دختر روی زمین نشست و سرش به زمین چسباند و تعظیمی کرد.
بقیه با تعجب به مو های سرخ دختر خیره بودند، مادرش دستانش لرزید.
_امکان نداره...
صدایش به سختی از زمزمه بالا تر بود
گویا چیزی را میدانست که هیچکس نمیدانست.
مردی نزدیک شد و شنلی سیاه بر دست داشت.
شنل را به دختر داد و سپس بدون کلمه ای رفت.
دختر شنل را پوشید و موهای سرخش را در کلاه شنل پنهان کرد.
در های سالن باز شد ، سالنی که لوستر مانند تاج یاقوت های سرخ بر سرش آویزان بود.
ماه سرخ نور قرمزش را میتاباند و از قسمت کوچکی از سقف که برای وسط سالن بود و شیشه ای بود روی زمین سالن نور سرخش را پهن میکرد.
مردی در حالی که پایش را روی آن یکی پایش انداخته بود و صورتش را به دستش تکیه داده بود روی تخت پادشاهی نشسته بود. تاجی پادشاهی از یاقوت سرخ و الماس سیاه بر سرش زینت بخشیده بود.
سایه ای تاریک رویش افتاده بود و صورتش معلوم نبود اما چشمان سرخش میدرخشید ، چشمانی انقدر سرخ و زیبا که رنگش هرگز به دست انسانی ساخته نمیشود.
صدای بمش که قدرت و اقتدار از آن میچکید به سربازانش دستور داد
_«بیارینش.»
سر دختر پایین بود . با آن شنل سیاه و سری که پایین بود تا چهره اش معلوم نشود و چهره ای را نبیند فرقی با روحی سیاه نداشت.
سرباز ها امدند و دختر را گرفتند و جلوی پادشاهشان به زانو در اوردند.
مرد بالاخره بلند شد و از زیر سایه ای که رویش افتاده بود بیرون امد.
موهایی کوتاه و زیبا به سیاهی شبی که نه ماهی در ان بر پرواز است نه ستاره ای .
چشمانی به سرخی و درخشانی ماه سرخی که در اسمان بود.
صورتی خوش تراش و جذاب، زیبایی ای که هیچ مردی نداشت ، زیبایی ای که هر کسی را درجا مجذوب خود میکرد.
لباسی سیاه و سلطنتی بر تن داشت.
شمشیرش را از غلاف بیرون اورد و زیر چانه دختر گرفت و به خانواده دختر که جلوی در سالن ایستاده بودند نگاه کرد.
_«به جز اون زن بیچاره بقیه اشک نمیریزین؟!»
پدر بزرگ دختر روی زمین نشست و سرش به زمین چسباند و تعظیمی کرد.
- ۷.۴k
- ۲۱ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط