(لانه ی وسوسه) تام ریدل
بازی با آتیش: وقتی پروفسور شکار را در اتاقش به دام میندازه.
دربهای سنگین دفتر پروفسور ریدل با صدای خفهای بسته شدند و صدای قفل شدنشان، مثل آخرین زنجیری که دور گردنت بسته بشه، توی گوشت پیچید. بوی کاغذهای قدیمی، چرم و اون بوی تلخ و آشنای عطر تام، فضای اتاق رو سنگین کرده بود.
نور ملایم شمعها روی میز کار بزرگش میلرزید و سایههای بلند و ترسناکی رو روی دیوارها میانداخت. سعی کردی نگاهت رو به کتابی که توی دستت بود بدوزی، ولی سنگینی نگاهش رو روی پوستت حس میکردی...
_ "این بخش از نظریه جادوی سیاه رو هنوز کامل متوجه نشدی، مگه نه؟"
صداش بمتر و آرومتر از همیشه بود، اونقدر آروم که لرزه به تنت میانداخت. شنلت رو محکمتر چسبیدی و سعی کردی با صدای صافی بگی:
-"بله پروفسور، فقط... نیاز به کمی زمان برای مطالعه بیشتر دارم."
شنیدی که صندلی چرمیاش جابهجا شد. صدای قدمهایش روی کف چوبی اتاق، با هر قدم، فاصله بین شما رو کمتر میکرد. نیازی نبود برگردی؛ حضور سنگینش رو پشت سرت حس میکردی.
_"زمان؟"
دقیقاً پشت سرت ایستاد. حتی گرمای بدنش رو حس میکردی که از پشت بهت میخورد. "تو زمان رو برای من تلف میکنی، اما من هیچ زمانی رو برای دیدنت از دست نمیدم."
قبل اینکه بتونی واکنشی نشون بدی، دستش روی میز نشست و تو رو بین بازوهاش و میز محصور کرد. خم شد، اونقدر نزدیک که عطرش تمام ریههایت رو پر کرد.
_ "کتابت رو بذار زمین."
دستت لرزید و کتاب با صدای ملایمی روی میز افتاد. میخواستی عقب بکشی، ولی پشتت به سینه سفت و گرمش برخورد کرد. انگشتهای بلند و سردش آروم از روی شونهات پایین اومد و لبهی شنلت رو لمس کرد.
- "پروفسور... این کار... ما توی مدرسه هستیم..." با صدای لرزون گفتی، در حالی که سعی میکردی نفس بکشی...
_ "تو مدرسه، من فقط یک معلم هستم."
خم شد، لبهاش نزدیک گوشت بود، نفس گرمش پوست گردنت رو میسوزوند. "اما اینجا، توی این اتاق، من فقط مردی هستم که داره دنبال چیزی میگرده که متعلق به اونه."
دستش به آرومی از پهلوت بالا اومد و مچ دستت رو گرفت. فشارش زیاد نبود، ولی حس میکردی اگه بخوای مقاومت کنی، اون دست مثل زنجیر تو رو به خودش میچسبونه.
_ "بهم نگاه کن."
مجبور شدی بچرخی. چشمهای تیره و عمیقش، مثل دو تا سیاهچاله، داشتند تو رو میبلعیدند. اون نگاهی که همزمان هم پر از میل بود و هم پر از یک نوع خطرِ بیرحمانه.
- "داری با من بازی میکنی تام..." با صدایی که بیشتر شبیه هقهق بود گفتی..
لبخند کجی روی لبهاش نشست؛ همون لبخندی که میدونستی نشونهی شروع یک طوفانه.
- "من بازی نمیکنم، پرنسس. من فقط دارم چیزی رو که از قبل مال خودم بوده، پس میگیرم."
دستش بالا اومد و با دقت، با اون لمسِ ظریفی که همیشه همراه با یک تهدید پنهان بود، شقیقهت رو نوازش کرد.
_"هر بار که توی کلاس به بقیه نگاه میکنی، هر بار که سعی میکنی از چشمهای من فرار کنی... فقط دارم منتظر میمونم تا دوباره تو رو به اینجا بکشم."
چشمات از ترس و هیجانِ همزمان برق زد:
- "تو مریضی..."
خم شد و پیشونیش رو به پیشونیت تکیه داد. نگاهش تاریک شد، اونطوری که همیشه میشد وقتی میخواست کنترل اوضاع رو کاملاً به دست بگیره.
_"و تو هم خیلی زیبایی که این حقیقت رو فراموش میکنی."
قبل از اینکه بتونی حرفی بزنی، دستش پشت گردنت قفل شد و تو رو به سمت خودش کشید. لبهاش روی لبت نشست؛ خشن، مالکانه و عمیق، انگار میخواست تمام اعتراضهای تو رو توی همون اولین بوسه خفه کنه. تمام دنیات دور سرت چرخید و تنها چیزی که باقی موند، سنگینیِ حضور اون و این واقعیت بود که حتی وقتی ازش میترسی، جات درست در آغوشِ اونه....
دربهای سنگین دفتر پروفسور ریدل با صدای خفهای بسته شدند و صدای قفل شدنشان، مثل آخرین زنجیری که دور گردنت بسته بشه، توی گوشت پیچید. بوی کاغذهای قدیمی، چرم و اون بوی تلخ و آشنای عطر تام، فضای اتاق رو سنگین کرده بود.
نور ملایم شمعها روی میز کار بزرگش میلرزید و سایههای بلند و ترسناکی رو روی دیوارها میانداخت. سعی کردی نگاهت رو به کتابی که توی دستت بود بدوزی، ولی سنگینی نگاهش رو روی پوستت حس میکردی...
_ "این بخش از نظریه جادوی سیاه رو هنوز کامل متوجه نشدی، مگه نه؟"
صداش بمتر و آرومتر از همیشه بود، اونقدر آروم که لرزه به تنت میانداخت. شنلت رو محکمتر چسبیدی و سعی کردی با صدای صافی بگی:
-"بله پروفسور، فقط... نیاز به کمی زمان برای مطالعه بیشتر دارم."
شنیدی که صندلی چرمیاش جابهجا شد. صدای قدمهایش روی کف چوبی اتاق، با هر قدم، فاصله بین شما رو کمتر میکرد. نیازی نبود برگردی؛ حضور سنگینش رو پشت سرت حس میکردی.
_"زمان؟"
دقیقاً پشت سرت ایستاد. حتی گرمای بدنش رو حس میکردی که از پشت بهت میخورد. "تو زمان رو برای من تلف میکنی، اما من هیچ زمانی رو برای دیدنت از دست نمیدم."
قبل اینکه بتونی واکنشی نشون بدی، دستش روی میز نشست و تو رو بین بازوهاش و میز محصور کرد. خم شد، اونقدر نزدیک که عطرش تمام ریههایت رو پر کرد.
_ "کتابت رو بذار زمین."
دستت لرزید و کتاب با صدای ملایمی روی میز افتاد. میخواستی عقب بکشی، ولی پشتت به سینه سفت و گرمش برخورد کرد. انگشتهای بلند و سردش آروم از روی شونهات پایین اومد و لبهی شنلت رو لمس کرد.
- "پروفسور... این کار... ما توی مدرسه هستیم..." با صدای لرزون گفتی، در حالی که سعی میکردی نفس بکشی...
_ "تو مدرسه، من فقط یک معلم هستم."
خم شد، لبهاش نزدیک گوشت بود، نفس گرمش پوست گردنت رو میسوزوند. "اما اینجا، توی این اتاق، من فقط مردی هستم که داره دنبال چیزی میگرده که متعلق به اونه."
دستش به آرومی از پهلوت بالا اومد و مچ دستت رو گرفت. فشارش زیاد نبود، ولی حس میکردی اگه بخوای مقاومت کنی، اون دست مثل زنجیر تو رو به خودش میچسبونه.
_ "بهم نگاه کن."
مجبور شدی بچرخی. چشمهای تیره و عمیقش، مثل دو تا سیاهچاله، داشتند تو رو میبلعیدند. اون نگاهی که همزمان هم پر از میل بود و هم پر از یک نوع خطرِ بیرحمانه.
- "داری با من بازی میکنی تام..." با صدایی که بیشتر شبیه هقهق بود گفتی..
لبخند کجی روی لبهاش نشست؛ همون لبخندی که میدونستی نشونهی شروع یک طوفانه.
- "من بازی نمیکنم، پرنسس. من فقط دارم چیزی رو که از قبل مال خودم بوده، پس میگیرم."
دستش بالا اومد و با دقت، با اون لمسِ ظریفی که همیشه همراه با یک تهدید پنهان بود، شقیقهت رو نوازش کرد.
_"هر بار که توی کلاس به بقیه نگاه میکنی، هر بار که سعی میکنی از چشمهای من فرار کنی... فقط دارم منتظر میمونم تا دوباره تو رو به اینجا بکشم."
چشمات از ترس و هیجانِ همزمان برق زد:
- "تو مریضی..."
خم شد و پیشونیش رو به پیشونیت تکیه داد. نگاهش تاریک شد، اونطوری که همیشه میشد وقتی میخواست کنترل اوضاع رو کاملاً به دست بگیره.
_"و تو هم خیلی زیبایی که این حقیقت رو فراموش میکنی."
قبل از اینکه بتونی حرفی بزنی، دستش پشت گردنت قفل شد و تو رو به سمت خودش کشید. لبهاش روی لبت نشست؛ خشن، مالکانه و عمیق، انگار میخواست تمام اعتراضهای تو رو توی همون اولین بوسه خفه کنه. تمام دنیات دور سرت چرخید و تنها چیزی که باقی موند، سنگینیِ حضور اون و این واقعیت بود که حتی وقتی ازش میترسی، جات درست در آغوشِ اونه....
- ۲۳.۷k
- ۰۱ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط