بیا به هم قول انگشتی بدهیم که فراموش نکنیم آبی ِ بی لک ِ

بیا به هم قول انگشتی بدهیم که فراموش نکنیم آبی ِ بی لک ِ آسمان را ، سپیدی ِ برف را ، رنگ چشم های همدیگر را .. بیا به هم قول انگشتی بدهیم که فراموش نکنیم آواز ِ گنجشک های صبح ِ بهار را ، نُت های عاشقانه را ، خنده های بی محابا را ، صدای تپش قلب همدیگر را .. بیا به هم قول انگشتی بدهیم که فراموش نکنیم بوی نان تازه را ، بوی کتاب های نوی دبستان را ، عطر تن همدیگر را .. بیا به هم قول انگشتی بدهیم که فراموش نکنیم عظمت خدا در نگاه معصوم کودک را ، وهم جنگل های بی انتها را ، شکوه عشق را .. بیا به هم قول انگشتی بدهیم که فراموش نکنیم مهر صدای مادر را ، ذوق کودک ِ آبنبات به دست را ، مهربانی ِ نگاه ِ همدیگر را .. بیا به هم قول انگشتی بدهیم که فراموش نکنیم سوسوی نور خورشید از لای شاخ و برگ ِ درختان را ، نور عاشقانه ی شمع را ، برق ِ بی قرار چشم های همدیگر را .. بیا به هم قول انگشتی بدهیم که فراموش نکنیم گرمای آتش را ، بخار فنجان قهوه در کافه ی دنج را ، حرارت ِ بی تاب ِ آغوش همدیگر را .. بیا به هم قول انگشتی بدهیم که فراموش نکنیم ظرافت ِ قاصدک ِ مسافر را ، نرمی ِ گونه ی نوزاد را ، هارمونی ِ لطیف ِ قفل انگشت هایمان را ..

بیا .. بیا به هم قول انگشتی بدهیم .. بیا به اندازه ی تمام قول های انگشتی ِ دنیا به هم قول بدهیم .. که به همه نشان دهیم عمر خوشی ها کوتاه نیستند .. احساس خوب تمامی ندارد .. بیا به همه نشان دهیم من و تو تا آخر دنیا ، تا تناسخ های بعد از ما ، تا آخر ِ یکی بود و یکی نبود ، فراموش نمی کنیم شیرینی ِ ناب ِ دوست داشتن را با یک فنجان چای در کنار دنیا ...