رمان بیدل و دلبر نویسنده نازنین کاوسی مقدم

در میانه‌ی گفت‌وگو با فرامرز بود که ناگهان دختری با چادرِ سفیدِ گل‌دار از کنارش گذشت.
سبک. تند.
چنان که انگار نسیمی یک‌باره از برابرش عبور کرده باشد.

صدای فرامرز در گوشش فرو نشست.
تمام حواسش دنبال همان حاشیه‌ی سفید رفت که بر شانه‌ی دختر لغزیده بود.
سر چرخاند.
نگاهش به او افتاد.
و درست در همان لحظه، نگاه خیره‌ی دخترک را گرفت.

چشم‌هایش درشت و سیاه بود.
ابروهایش کشیده و آرام.
و موهایش آن‌قدر بلند که رشته‌ای از آن، از زیر چادر بیرون زده بود.

چیزی در درونش لرزید.
انگار زمین، زیر پایش، برای یک دم خالی شد.
نمی‌توانست همان‌جا بماند و فقط نگاه کند.
میان او و آن دخترِ محجوب، فاصله‌ای بود که از جنسِ دیوار نبود؛ از جنسِ نرسیدن بود.
و همین، دلش را بی‌قرارتر می‌کرد.
نفس‌هایش تند شده بود و هیچ نمی‌پذیرفت که به نظم برگردد.

امان از این دل و جان که برای او می‌تپید.
و از این پاها که در بندِ عقل و رسم، به زمین می‌ماندند.

چادر از سر دختر افتاد.
برای لحظه‌ای کوتاه، خودش را در موجِ بلندِ موهای سیاه و شکن‌دار او گم کرد.
اما دختر بی‌درنگ چادر را بر سر کشید و به داخل دوید.

او هنوز به درگاه چشم دوخته بود.
هنوز جای خالی‌اش را دنبال می‌کرد.
که صدای فرامرز، ناگهان، او را به خود آورد:

- حواست اینجاست؟

نگاهش را از آن‌جا گرفت و به فرامرز داد.
آهسته گفت:

- بله... چی فرمودین؟

لینک کانال اصلی نویسنده در روبیکا 👇🏻
@roman_kade_nazanin