when silence became a scream p18

او حتی به کسانی که در یک گروه با هم زندگی می‌کردند، اعتماد نمی‌کرد.بنگچان، در حالی که در فاصله‌ای کوتاه ایستاده بود و با نگاهی پُر از اشک و عجز به یونا خیره شده بود، حس کرد که میانِ آن‌ها یک دیوارِ عظیم از شیشه‌ی شکسته وجود دارد. آن‌ها حقیقت را می‌دانستند، اما حقیقت، باعثِ نزدیکیِ آن‌ها به یونا نشده بود؛ بلکه باعث شده بود بفهمند چقدر از او دور هستند.یونا، در حالی که با سختی، باند را دورِ شکمش می‌پیچید و سعی می‌کرد با فشارِ زیاد، خونریزی را متوقف کند، سرش را پایین انداخت. او با لرزشِ تمام، سعی می‌کرد خودش را جمع‌وجور کند تا دوباره همان یونایِ سرد و بی‌احساسِ سابق شود. اما دیگر دیر شده بود. لایه‌ی اولِ محافظتِ او شکسته بود، اما لایه‌هایِ بعدی، هنوز مثلِ زره‌هایِ فولادی، او را از آن‌ها جدا می‌کرد.سکوتِ سنگینِ راهرو، تنها با صدایِ نفس‌هایِ بریده‌بریده‌ی یونا و صدایِ گریه‌ی بی‌صدایِ فلیکس شکسته می‌شد. آن‌ها در آن شب، متوجه شدند که یونا نه تنها در برابرِ جوپ، بلکه در برابرِ تمامِ جهان، تنها یک سربازِ تنهاست که هیچ جبهه‌ای برای عقب‌نشینی ندارد.از سپیده‌دم تا آن لحظه، یونا حتی یک بار هم از اتاقش بیرون نیامده بود. خبری از صدایِ قدم‌هایش نبود، نه از صدایِ موسیقی که معمولاً برای تمرینِ رپ می‌گذاشت و نه از صدایِ درِ باز و بسته شدنِ اتاقش. این سکوت، برای اعضا، وحشتناک‌تر از هر فریادی بود.بنگچان، با چشمانی که زیرِ آن‌ها حلقه‌هایِ تیره از بی‌خوابی نشسته بود، با قاشقش در ظرفِ غذا بازی می‌کرد. او لیدر بود، اما در این لحظه، احساس می‌کرد در برابرِ دردِ یونا، کاملاً بی‌دفاع است. «نمی‌تونیم همین‌طوری بذاریم بمونه…» او زیرِ لب با خود زمزمه کرد.چانگبین با چهره‌ای درهم، گفت: «اون دیروز خودش زخم رو بست، اما… اون نگاهش… اون نگاهش مثلِ کسی نبود که فقط یه خراش داشته باشه.»هیونجین که از شدتِ نگرانی، آرامش خود را از دست داده بود، ناگهان بلند شد. «من نمی‌تونم این‌طوری بنشینم. باید حداقل ببینمش. شاید فقط نیاز به غذا داشته باشه.»هیونجین با سینیِ ناهار، که شاملِ سوپِ گرم و چند تکه نان بود، به سمتِ طبقه بالا حرکت کرد. قلبش به شدت می‌تپید. او از اینکه بیدار کردنِ یونا را باعثِ ناراحتی او می‌شود، می‌ترسید، اما بی‌تفاوتیِ خود را در موردِ اتفاقاتِ شب گذشته، به خاطرِ این نگرانی، کنار گذاشته بود.او با احتیاط درِ اتاق را باز کرد. اتاق در تاریکیِ مطلق فرو رفته بود؛ تنها نوری که از لایِ پرده‌هایِ ضخیم می‌گذست، به سختی به فضایِ اتاق می‌رسید.«یونا؟… من برات ناهار آوردم...»