آشتی روی استیج

#تک_پارتی
#جونگین


چند روز بود با آی.ان قهر کرده بودی. یه بحث ساده باعث شده بود هر دو لجبازی کنید و سکوت بینتون سنگین بشه. با این حال، به عنوان همسرش، دلت نمی‌کشید کنسرت مهمش رو از دست بدی. همون‌جا، ردیف جلو، بین صدای جیغ فن‌ها نشسته بودی.

وقتی روی استیج اومد، پرانرژی‌تر از همیشه بود، ولی تو خوب می‌دونستی پشت اون لبخند خسته و لجوج، هنوز دلخور بود. تمام مدت به جمعیت نگاه می‌کرد، نه به تو.

اما سر یکی از بخش‌ها، مجبور شد سمت همون گوشه‌ی استیج بیاد… درست جایی که تو نشسته بودی. صدات بین جیغ جمعیت گم شده بود، ولی نگاهت پیدا شد. چشماش برای چند ثانیه روی تو قفل شد. همون نگاه، هم پر از قهر بود، هم دلتنگی.

خیلی آهسته به لبات اشاره کردی. یه حرکت کوچیک، اما برای اون معنای بزرگی داشت: «دیگه قهر نکن… برگرد پیشم.»

آی.ان سعی کرد جدی بمونه، ولی گوشه‌ی لبش بالا رفت. فن‌ها فکر کردن یه فن‌سرویسه و بیشتر جیغ کشیدن. اما تو دیدی نگاهش نرم شد. دستشو کوتاه تکون داد، انگار فقط برای تو.

بعد از اجرا، وقتی همه به بک‌استیج برگشتن، اون هنوز عرق‌ریزان بود. مستقیم اومد سمتت. چند ثانیه فقط بهت نگاه کرد. بعد صدای گرفته و آرومش رو شنیدی:
— «خیلی اذیتت کردم… ببخش.»

قلبت تند می‌زد. جلو رفتی، لبخند زدی و آهسته گفتی:
— «منم لجبازی کردم… دلم برات تنگ شده بود.»

اون لحظه بدون هیچ حرف دیگه‌ای بغلت کرد. بغلش محکم بود، انگار نمی‌خواست رها کنه. صدای جمعیت بیرون، خنده‌ی اعضا، همه محو شدن. فقط نفس‌های داغ و تندش روی گردنت بود که نشون می‌داد چقدر دلش برات تنگ شده.

چشماش رو بستی و گذاشتی گرمای وجودش همه‌ی دلخوری‌ها رو آب کنه. اون هم توی گوشت زمزمه کرد:
— «دیگه قهر نکنیم… نمی‌کشم دوری‌تو.»

بغلت رو محکم‌تر کرد، طوری که مطمئن بشی هیچ چیز دیگه‌ای بینتون نمی‌تونه فاصله بندازه.
*پایان*