پارت ۴۸

در ماشین، تهیونگ از صندلی عقب کمی خم شد جلو و گفت:
«جونگ‌کوک... یه لحظه. جا کمه، بگیرش تو بغلت تا من بیام جلو بشینم.»

جونگ‌کوک نیم‌نگاهی به ات انداخت. ات حالا دیگه واضحاً مست بود. زیرلب آهنگ‌های بچه‌گونه زمزمه می‌کرد و چشم‌هاش قرمز بود.
بدون هیچ واکنشی از طرف ات، بلندش کرد و گذاشتش رو پاش. ات بی‌هیچ مقاومتی نشست، به در تکیه داد و یه پاش رو انداخت روی ترمز دستی.

تهیونگ از فرصت استفاده کرد، در رو باز کرد و اومد جلو نشست. بعدشم کت جونگ‌کوک رو که روی صندلی بود، برداشت و آروم انداخت روی پای لخت ات.
جونگ‌کوک بهش خیره شد، اما تهیونگ فقط شونه بالا انداخت و برگشت سمت جاده.

ات در حالی که سرش کمی خم شده بود، با انگشتش روی ترقوه‌ی جونگ‌کوک ضرب می‌گرفت، ریتم می‌زد، انگار که هیچ‌کس دیگه‌ای تو ماشین نیست.
بعد با لحنی کودکانه و صدایی نیمه‌گرفته گفت:
«آقای جئون... برام آهنگ بخون.»

چهار نفر عقب تقریباً خشکشون زده بود. جیمین با ناباوری به ات نگاه می‌کرد، یونا لب‌هاش رو فشار داده بود تا چیزی نگه، و جونگ‌سو با دهان نیمه‌باز نگاه می‌کرد و سعی می‌کرد نخنده.

جونگ‌کوک لحظه‌ای به ات نگاه کرد. چشماش برق می‌زد. شاید از اشک.
جونگ‌کوک بی‌حرف، با دستش سر ات رو به آرومی روی شونش گذاشت. بعد، خیلی آهسته شروع کرد به زمزمه کردن یه آهنگ ملایم.

چهار نفر عقب، برای بار دوم تو یه شب، از نسخه‌ای از «ات» که هیچ‌وقت ندیده بودن، شوکه شدن. و شاید از «جونگ‌کوک» هم.

خوشگلا اهنگی که جونگ کوک خوند تو پارت قبلیه.(به معنی اهنگ دقت کنید)