پارت

پارت ۲۱


کاکاشی نصف شب، نیمه هوشیار، از شدت گرما چشم هایش را باز کرد، نفهمید کی خوابیدند. فقط یادش میامد که اوبیتو تا لحظه ی اخر فقط داشت حرف میزد. از شدت گرما تی شرت بیمارستانی اش خیس عرق شده بود و چسبیده بود به تنش، میتوانست صدای نفس های اوبیتو را از پشت سرش بشنود. ولی یک مشکلی وجود داشت.
صدا بیش از حد عادی نزدیک بود و کاکاشی در همان حالت نیمه هوشیار هنوز میتوانست حس کند که چیزی محکم پیچیده شده دورش.
'این چیه، دارم از گرما میپزم.'
او با خودش فکر کرد، به دیوار سفید بیمارستان خیره شد. بعد تازه فهمید چه اتفاقی افتاده، اوبیتو از پشت محکم چسبیده بود به او و مثل عروسک شخصی اش داشت کاکاشی را توی خواب فشار میداد.
چشم های نیمه باز کاکاشی با فهمیدن این تا ته گشاد شد. حس کرد گونه هایش گل انداخته.
'اوبیتوعه؟ اره اونه‌. ای الاغ، چسبیده بهم.'
سعی کرد از توی بازوهای باندپیچی شده ی اوبیتو بیاید بیرون، ولی چندان کار راحتی بنظر نمیرسید. اوبیتو مثل چسب چسبیده بود بهش و ول هم نمیکرد.
"اوبیتو، پیس پیس، پاشو یه دیقه."
کاکاشی زمزمه کرد، کمی با شانه اش او را تکان داد تا بلکه بیدار شود ولی فایده نداشت، اوبیتو انگار صد سال نخوابیده بود.
"خاک تو سرت، واقعا خاک تو سرت کنن."
کاکاشی زیر لب فحش داد و دوباره بی حرکت شد، با پایش پتو را شوت کرد کنار تا کمی از شدت گرما کم کند.
ولی چند دقیقه که گذشت، پلک هایش دوباره شروع کردند به سنگین شدن، شاید یک جای گرم که شب انجا بمانی خیلی هم بد نبود. اوبیتو هم که دقیقا داشت نقش بخاری را ایفا میکرد، پس کاکاشی کم کم فهمید جدا شدن از انجا سخت شده، حتی اگر هنوز هم داشت عرق میکرد.
با تیک تیک ساعت بیمارستان، زمان یواش یواش جلو میرفت. ولی کاکاشی برای اینکه درست تقلا کند و خودش را بکشد انطرف زیادی راحت و خسته بود. پس تصمیم گرفت اینبار را بیخیالش شود. به خودش قول داد:'فقط یباره، قرار نیست بازم پیش بیاد.'