دانشگاه مرگ پارت ۲۱

جوری به فکر می رود که با خود می گویم شاید.. شاید سوال تلخی پرسیدم
شاید سوالی که دورش خط قرمز داشت را پرسیدم، شاید او هم مثل من نمی‌داند کی این ماجرا تمام می شود، یا اصلا زنده بیرون می‌رویم یا نه ، یا شاید هم تو تقدیر نوشته شده است یا همین بمب های دور و بر دانشگاه روزگار را به رویمان پابان دهد
بالاخره دهن باز می کند :«گاهی مواقع به خدا حسودیم میشه، همه چی رو میدونه اما ما... حتی... نمیدونیم فردا چی برامون مقدر شده... پس باید بگم نمیدونم »
سر تکون می‌دهم ، راست می‌گوید، هرگز هیچ‌کس از یک دقیقهٔ بعدی خودش خبر ندارد
موهایش توی هوا پراکنده شده است:«یه روز دیگه مونده مین سو... بعدش برمی گردی داخل.
بهت قول میدم بعد از اون... خودم ازت مواظبت می‌کنم، نمی‌ذارم کسی بهت آسیبی بزنه »
سخنان او در قلبم نوری گرم و دلنشین را روشن می کند. چنان به او نگاه می‌کنم که او خنده اش می گیرد و وقتی شروع می کند به بالا رفتن از پله ها و صدای خندهٔ دلنشینش در سالن می پیچد، انگار که هیچ غمی ندارد:«سرخ شدی مین‌سو، نظرت چیه از این به بعد به این حرف‌های من عادت کنی... چون از این حرف ها زیاد می‌زنم »
می هو که داشت پشت سوها راه می‌رفت تا دیگر فرار نکند، سوما در سکوت به خنده های بی موقع جانگ کوک گوش می داد.
می هو صدایش را بلند کرد، آمیخته به خنده و شوخی بود:«اووووو داره قضیه جالب میشه! داره خوشم میاد جونگ کوک! ادامه بده! از بین رفتن خجالت این خوشگل خانم چشم زمردی رو من از بین می برم »
جونگ کوک در جواب خندید و موهایش در هوا پخش شد و زیبایی متفاوت را به چشم های من نشان می دهد.
پارچه ی نرم را در دستانم فشار دادم:《می‌هو..ساکت باش!اگر نمی‌خوای جنازه‌ی بیچاره‌ رو بندازم..》
چشم غره‌ای به او رفتم و دوباره به جانگ‌کوک نگاه کردم، او لبخندی ملیح بر روی لبانش داشت.
جانگ کوک گلویش را صاف می‌کند:《لازم نیست چشم های زمردیت رو آتشین کنی ، کوچولو..》
مطمئن هستم که کک و مک‌هایم روی گونه‌های سرخ‌شده‌ام می‌درخشد و اصلا از این موضوع دل خوشی ندارم.
بالاخره به کلاس می‌رسیم، آرام و با احتیاط جنازه را پایین می‌گذاریم. می‌هو در سکوت یک سیگار روشن کرد و با من دست داد و بعد،دستم را کشید به سمت خود . البته با نهایت ملایمت.
لب‌هایی که رژ تیره‌ای دار لاله‌ی گوشم را لمس می‌کند:《سعی کن خجالت نکشی.. و..زنده بمون..چون این پسر جوان رو نمی‌تونیم کنترل کنیم اگر تو اینجا نباشی ...خب؟"
سر تکان می‌دهم و با تردید لبخند می‌زنم. سعی می‌کنم با این کار به او اطمینانی سست بدهم.چدن مت درمورد آینده کنترل کامل ندارم.