در جست و جوی حقیقت(پارت 24)

پارت 24: نقاشیِ سرخ
قطرات اشک از روی گونه کبودش غل خوردند.
مرد با دست دیگر آمپول را بالا آورد. مایع سبز روشن درونش می درخشید. ایوان با دیدن آن خشکش زد. از بعد فوت مادرش، هر روز درد تزریق آن را می چشید. همانطور که اشک می ریخت، با وحشت مرد را نگاه میکرد. مرد پدرش بود. با روپوشی سفید و ابروانی در هم کشیده از خشم. ایوان این چهره را می شناخت.
دستش را برای کنار کشیدن دست پدر حرکت داد؛ ولی دیر شده بود. نوک تیز پوستش را برید. فریادی خفه کشید. سردی سوزن را در میان گرمای خونش حس میکرد.
«تقریبا تمومه» صدای پدرش سرد و یکنواخت بود. سوزن را بیرون کشید. آمپول را داخل جعبه ای مخصوص گذاشت. آستین لباس قدیمی ایوان را پایین داد. دستش را از روی دهان پسرش برداشت. اکنون صدای هق هقی شنیده می شد.
مانند ابری بهاری، گریه میکرد. از درد چشمانش سیاهی رفت. به پهلو روی زمین افتاد. دستش را جلوی دهانش برد؛ سعی داشت صدایش را خفه کند. تا جان داشت کنار اشک هایِ کوچکش سلفه کرد.
پدرش همزمان با برداشتن جعبه لب زد:«بسه. خیلی رو مخه» لحنش بی تفاوت بود. بعد از رفتنش، انباری را تاریکی بلعید. صدای قفل در، میان سلفه هایش گم شده بود.
ایوان دستان لرزان و زخمی اش را عقب برد. خون روی آن ها خود نمایی میکرد.
«ایوان؟»
ایوان چندین بار پلک زد. گویا خاطراتش دور شدند. به سمت صاحب صدا چرخید. شدو با تعجب ادامه داد:«مشکلی پیش اومده؟»
-«نه.فقط... یاد وقتی که بچه بودم افتادم؛همین.(به ماریا نگاهی کرد)ولی الان بحث مهم تری داریم.»
شدو دست به سینه شد و ابرویی بالا انداخت. ایوان صندلی اش را به ماریا نزدیک تر کرد. لبخندی زد و گفت:«چی می کشی،خانم کوچولو؟» شدو از پشت ماریا برای ایوان اخمی کرد.
ماریا مداد شمعی قرمزش را پایین گذاشت و برگه ها را به ابوان داد. ایوان آنها را گرفت و تشکری کرد. با دیدن نقاشی قلبش لرزید. تمام صفحه متعلق به رنگ سرخ شده بود.بچه ای با لباس سفید وسط صفحه ایستاده؛ و چیزی شبیه انسانِ تمام مشکی جلویش بود.
ایوان برگه های دیگر را یکی یکی نگاه کرد. همه همان داستان را روایت می کردند. ایوان آرام برگه ها را روی میز گذاشت. شدو هم نقاشی های رویِ میز را دید میزد.
ماریا دست هایش قفل شده روی پاهایش بودند. کمی می لرزید. به چیز هایی که کشیده بود می نگریست. ایوان با نگاه اول متوجه اضطراب ماریا شد.
رو به ماریا کرد و با لبخند مصنوعی لب زد:«ماریا، همه چیز تموم شده... باشه؟» ماریا حرفی نزد. ایوان با آرامش تار مویِ طلایی ماریا را پشت گوشش برد. چشمان آسمانی اش نگران بود. ایوان ادامه داد:«میدونم ترسیدی؛ ولی باید بهش غلبه کنی» ماریا چیزی نگفت. «میدونی چیه؟ منم از یه چیزایی میترسم» ماریا با شنیدن این جمله سرش را چرخاند و با صدایی نسبتا بلند گفت:«دروغه. آدم بزرگا از چیزی نمی ترسن.» شدو در حالی که به دور دست خیره بود، سرش را به نشانه مثبت تکان داد.
ایوان به چشمان ماریا نگاه کرد و آرام گفت:«هر فرد ترس های خودش رو داره. مهم اینه چطور بعد از مواجهه با اونا هنوز آروم باشه... هنوز مهربون و قوی.» شدو ابرویی بالا انداخت. ماریا هم بدون دیدن شدو، این حرکت را تکرار کرد. ماریا با همان چهره پرسید:«همه؟...حتی شدو؟» شدو رویش را برگرداند و هوفی کشید. ایوان همراه نیشخندی جواب داد:«آره.»
صدای زنگی فضا را در بر گرفت. زنگ ناهار شد. همه ی بچه ها به سمت در آخر سالن دویدند. از خوشحالی جیغ می زدند. صدا ها در هم آمیخته شده بود. ایوان از روی صندلی بلند شد. دست ماریا را گرفت؛ کمکش کرد بلند شود. شدو هم ایستاد و گلویش را صاف کرد. ایوان در گوش ماریا زمزمه کرد:«بعدا صحبت میکنیم. باشه؟» ماریا سری تکان داد و مثل بقیه دور شد.
شدو تا وقتی که ماریا از دیدراسش خارج شد، نگاهش میکرد. ایوان همانطور که بچه ها را زیرنظر گرفته بود گفت:«دختر خوبیه.»
-«میدونم.(با ایوان رو در رو شد)انقدر باهاش صمیمی نشو.»
ایوان گوشه لبش، و دستانش را به نشانه تسلیم بالا آورد«تو هم انقدر قرص هات رو نادیده نگیر»
-«چی؟»
«بعد از آتش سوزی و نجات ماریا... برای تنفست باید دارو بخوری. همین جور ادامه بدی وضعیت سلفه هات بد تر میشه.»شدو اخمی کرد. به سمت در برگشت و رفت. پشت سرش را هم نگاه نکرد.
هر دو چیزی نگفتند ولی... جریان نقاشی را فهمیده می دانستند:
روحِ پاکِ ماریا نتوانسته بود "حادثه" را هضم کند؛ و از تک تک لحظات آن"حادثه"می ترسید.
شدو با تجربه، و ایوان با خواندن پرونده ها... همه چی را درمورد "حادثهِ ماریا" فهمیده بودند.
اگر میدانستند... چرا چیزی نگفتند؟ برای کودکان وحشت زده که نگاهشان میکردند؟... یا ماریا یِ کوچک شدو؟... شاید هم چیزی بزرگتر. نمی دانم؛ فقط میدانم چیزی بیشتر از یک "حادثه" در انتظار است.