ادامه پارت ۱۹۴
ات نفسهای کوتاه و بریده میکشید.
هر چند ثانیه یکبار، عضلات شکمش دوباره منقبض میشد و تمام بدنش بیاختیار جمع میشد.
جونگکوک دست از ماساژ دادن برنداشت.
کیسهی آب گرم هنوز روی شکم ات بود، اما انگار فقط کمی از شدت درد کم میکرد.
چند دقیقه گذشت.
گریههای ات کمکم آرومتر شد، اما نه چون دردش کمتر شده بود؛ فقط دیگه توان گریه کردن نداشت.
جونگکوک با نگرانی به صورت رنگپریدهاش نگاه کرد.
لبهاش خشک شده بود و نفسهاش نامنظم بود.
لیوان آب رو برداشت و آروم گفت:
ـ «یکم آب بخور.»
ات چشمهاش رو باز کرد.
به سختی سرش رو تکون داد.
جونگکوک دستش رو پشت گردنش گذاشت و کمکش کرد کمی بالا بیاد.
لیوان رو نزدیک لبهاش گرفت.
ات فقط دو جرعه نوشید و دوباره سرش رو روی بالش گذاشت.
چند دقیقه بعد، موج بعدی درد از راه رسید.
انگشتهاش ناخودآگاه دور مچ جونگکوک حلقه شد.
اونقدر محکم فشار داد که بند انگشتهاش سفید شد.
جونگکوک حتی دستش رو عقب نکشید.
فقط با انگشت شستش آروم پشت دست ات رو نوازش میکرد.
ـ «آروم... نفس بکش.»
ات سعی کرد طبق حرفش نفس عمیقی بکشه، اما وسط نفس دوباره از درد جمع شد و نالهی کوتاهی از بین لبهاش بیرون اومد.
جونگکوک اخم کرد.
کیسهی آب گرم رو برداشت.
گرماش کم شده بود.
بیحرف از اتاق بیرون رفت، دوباره آب جوش آورد و کیسه رو پر کرد.
وقتی برگشت، ات به پهلو جمع شده بود و زانوهاش رو تا جایی که درد اجازه میداد به شکمش نزدیک کرده بود.
پتو زیر مشتهاش مچاله شده بود و اشکهای تازه روی گونههاش رد باریکی گذاشته بودن.
جونگکوک کیسهی آب گرم رو با احتیاط روی پایین شکمش گذاشت.
بعد دوباره پشت سرش نشست و این بار با هر دو دست، خیلی آروم کمرش رو ماساژ داد.
گاهی هم نوک انگشتهاش رو روی موهای ات میکشید تا شاید کمی آرومش کنه.
ات با صدایی گرفته گفت:
ـ «ببخشید...»
جونگکوک دست از ماساژ دادن کشید.
ـ «برای چی؟»
ـ «امشب... همه پایینن... تو همش پیش من موندی...»
جونگکوک بدون معطلی جواب داد:
ـ «فکر میکنی الان برام شام یا مهمونی مهمتره؟»
ات چیزی نگفت.
فقط پلکهاش رو بست.
چند لحظه بعد، جونگکوک آروم پیشونیش رو بوسید.
ـ «لازم نیست معذرت بخوای.»
ات نفس لرزونی کشید.
ـ «خیلی درد داره...»
این بار صدای لرزش توی کلمههاش بیشتر از قبل بود.
جونگکوک دوباره بغلش کرد، طوری که سر ات زیر چونهاش قرار گرفت.
یکی از دستهاش روی کمر ات حرکت میکرد و دست دیگهش، انگشتهای سردش رو بین انگشتهای خودش گرفته بود.
هر بار که موج درد سراغ ات میاومد، فقط کمی محکمتر بغلش میکرد.
نه برای اینکه درد رو از بین ببره...
فقط برای اینکه ات مجبور نباشه اون درد رو تنهایی تحمل کنه.
کمکم اثر مسکن خودش رو نشون داد.
فشار درد هنوز از بین نرفته بود، اما فاصلهی بین گرفتگیها بیشتر شده بود.
نفسهای ات آرومتر شد.
پلکهاش سنگین شده بودن.
آخرین بار که سرش رو کمی جابهجا کرد، صورتش رو به گردن جونگکوک نزدیکتر کرد و خیلی آروم، تقریباً نامفهوم، زمزمه کرد:
ـ «ممنون...»
جونگکوک لبخند خیلی محوی زد.
پتو رو تا روی شونههای ات بالا کشید و دوباره بوسهی کوتاهی روی موهاش گذاشت.
بعد همونطور که هنوز دستش روی کمر ات بود، به تخت تکیه داد و اجازه داد ات با خیال راحت، توی آغوشش به خواب بره.
هر چند ثانیه یکبار، عضلات شکمش دوباره منقبض میشد و تمام بدنش بیاختیار جمع میشد.
جونگکوک دست از ماساژ دادن برنداشت.
کیسهی آب گرم هنوز روی شکم ات بود، اما انگار فقط کمی از شدت درد کم میکرد.
چند دقیقه گذشت.
گریههای ات کمکم آرومتر شد، اما نه چون دردش کمتر شده بود؛ فقط دیگه توان گریه کردن نداشت.
جونگکوک با نگرانی به صورت رنگپریدهاش نگاه کرد.
لبهاش خشک شده بود و نفسهاش نامنظم بود.
لیوان آب رو برداشت و آروم گفت:
ـ «یکم آب بخور.»
ات چشمهاش رو باز کرد.
به سختی سرش رو تکون داد.
جونگکوک دستش رو پشت گردنش گذاشت و کمکش کرد کمی بالا بیاد.
لیوان رو نزدیک لبهاش گرفت.
ات فقط دو جرعه نوشید و دوباره سرش رو روی بالش گذاشت.
چند دقیقه بعد، موج بعدی درد از راه رسید.
انگشتهاش ناخودآگاه دور مچ جونگکوک حلقه شد.
اونقدر محکم فشار داد که بند انگشتهاش سفید شد.
جونگکوک حتی دستش رو عقب نکشید.
فقط با انگشت شستش آروم پشت دست ات رو نوازش میکرد.
ـ «آروم... نفس بکش.»
ات سعی کرد طبق حرفش نفس عمیقی بکشه، اما وسط نفس دوباره از درد جمع شد و نالهی کوتاهی از بین لبهاش بیرون اومد.
جونگکوک اخم کرد.
کیسهی آب گرم رو برداشت.
گرماش کم شده بود.
بیحرف از اتاق بیرون رفت، دوباره آب جوش آورد و کیسه رو پر کرد.
وقتی برگشت، ات به پهلو جمع شده بود و زانوهاش رو تا جایی که درد اجازه میداد به شکمش نزدیک کرده بود.
پتو زیر مشتهاش مچاله شده بود و اشکهای تازه روی گونههاش رد باریکی گذاشته بودن.
جونگکوک کیسهی آب گرم رو با احتیاط روی پایین شکمش گذاشت.
بعد دوباره پشت سرش نشست و این بار با هر دو دست، خیلی آروم کمرش رو ماساژ داد.
گاهی هم نوک انگشتهاش رو روی موهای ات میکشید تا شاید کمی آرومش کنه.
ات با صدایی گرفته گفت:
ـ «ببخشید...»
جونگکوک دست از ماساژ دادن کشید.
ـ «برای چی؟»
ـ «امشب... همه پایینن... تو همش پیش من موندی...»
جونگکوک بدون معطلی جواب داد:
ـ «فکر میکنی الان برام شام یا مهمونی مهمتره؟»
ات چیزی نگفت.
فقط پلکهاش رو بست.
چند لحظه بعد، جونگکوک آروم پیشونیش رو بوسید.
ـ «لازم نیست معذرت بخوای.»
ات نفس لرزونی کشید.
ـ «خیلی درد داره...»
این بار صدای لرزش توی کلمههاش بیشتر از قبل بود.
جونگکوک دوباره بغلش کرد، طوری که سر ات زیر چونهاش قرار گرفت.
یکی از دستهاش روی کمر ات حرکت میکرد و دست دیگهش، انگشتهای سردش رو بین انگشتهای خودش گرفته بود.
هر بار که موج درد سراغ ات میاومد، فقط کمی محکمتر بغلش میکرد.
نه برای اینکه درد رو از بین ببره...
فقط برای اینکه ات مجبور نباشه اون درد رو تنهایی تحمل کنه.
کمکم اثر مسکن خودش رو نشون داد.
فشار درد هنوز از بین نرفته بود، اما فاصلهی بین گرفتگیها بیشتر شده بود.
نفسهای ات آرومتر شد.
پلکهاش سنگین شده بودن.
آخرین بار که سرش رو کمی جابهجا کرد، صورتش رو به گردن جونگکوک نزدیکتر کرد و خیلی آروم، تقریباً نامفهوم، زمزمه کرد:
ـ «ممنون...»
جونگکوک لبخند خیلی محوی زد.
پتو رو تا روی شونههای ات بالا کشید و دوباره بوسهی کوتاهی روی موهاش گذاشت.
بعد همونطور که هنوز دستش روی کمر ات بود، به تخت تکیه داد و اجازه داد ات با خیال راحت، توی آغوشش به خواب بره.
- ۶۵.۹k
- ۲۳ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط