^فیک جونگکوک^(پارت۶۱)
____________
بوسیدمش… اونقدر عمیق و طولانی که تمام اکسیژن ریه‌هام رو از دست دادم. انگار تو اون ثانیه‌ها، دنیا فقط توی اون بوسه خلاصه شده بود. هنوز نمیدونستم چرا اون حرکت رو کردم؛ یه واکنش ناخودآگاه بود، یه کشش لعنتی که دیگه نمیتونستم جلوش رو بگیرم. از کی این‌قدر اسیر نگاهش شده بودم؟ از کی بودنش برام حکم اکسیژن رو پیدا کرده بود؟از کی دلم میخواست جای‌جای بدنش رو بپرستم؟
وقتی ازش جدا شدم، چشمام سیاهی میرفت. نتونستم توی اون مردمک‌های سیاه و نافذش نگاه کنم؛ میترسیدم همه حرف‌های دلم رو بخونه. صدای نفس‌های خودش هم بریده‌بریده بود و سینش با ریتمی تند بالا و پایین میرفت.
اونقدر آروم دم گوشم نجوا کرد که اگه صورتم به صورتش نچسبیده بود، عمرا صداش رو میشنیدم:
"آفتاب از کدوم طرف دراومده؟ هوم؟'
توی صدایش یه ته‌مایهٔ پیروزی پنهان بود که باعث شد داغ کنم. تا خواستم خودم رو جمع‌وجور کنم و از روی پاش بلند شم، دستاش مثل دو تا قلاب دور کمرم پیچید و محکم نگهم داشت.
"کجا میری عزیزم؟'
لحنش طوری بود که انگار اجازه ندارم بدون اجازهٔ اون، حتی یه میلی‌متر ازش فاصله بگیرم.
"جونگکوک…"
صدام لرزید.
اونم با لحنی که انگار تمام دنیای من رو توش خلاصه کرده بود، گفت:
'جانِ جونگکوک؟"
این کلمه، بند بند وجودم رو لرزوند. دستای محکم دور کمرم، بهم حس امنیت عجیبی میداد، همونقدر که ترساننده بود، همونقدر هم خواستنی بود.
"بذار برم…"
تا این رو گفتم، حالت صورتش عوض شد. اون لبخند شیطنت‌آمیز جاش رو به یه نگاه عمیق و سیاه داد که داشت روحم رو عریان میکرد. دستاش رو شل نکرد، فقط انگشتاش رو آروم روی پهلوهام حرکت داد و باعث شد لرزه‌ای تو تنم بشینه.
"خوشت نیومد؟''
خدا میدونه چقدر دلم میخواست بگم "دیوونه، حاضرم کل عمرم رو فقط همینجوری تو بغلت بگذرونم."ولی غرورم اجازه نداد.
'من… من اینو نگفتم…"
سرش رو یه ذره کج کرد و با لحنی که انگار داره یه معمای شیرین رو حل میکنه، گفت:
"پس مشکلت چیه قشنگم؟ هوم؟"
از اون لقب «قشنگم» که از لبای اون خارج شد، قلبم چنان تپید که حس کردم صداش توی کل اتاق می‌پیچه.هرکلمه‌ای که به زبون میوورد تک‌تک اعضای بدنم رو تحت تاثیر قرار میداد.تا خواستم جواب بدم، صدای زنگ گوشیش بلند شد. با خودم گفتم حتما الان ول میکنه و می‌ره سراغ کارش، اما اون… طی یه حرکت ناگهانی و قاطع، منو از روی پاش بلند کرد و توی هوا بلند کرد.
شوک این جابه‌جایی هنوز توی بدنم بود که با یه لبخند کوتاه، گوشی رو گذاشت کنار گوشش.
"بله؟"
_______
ادامه دارد...
بوسیدمش… اونقدر عمیق و طولانی که تمام اکسیژن ریه‌هام رو از دست دادم. انگار تو اون ثانیه‌ها، دنیا فقط توی اون بوسه خلاصه شده بود. هنوز نمیدونستم چرا اون حرکت رو کردم؛ یه واکنش ناخودآگاه بود، یه کشش لعنتی که دیگه نمیتونستم جلوش رو بگیرم. از کی این‌قدر اسیر نگاهش شده بودم؟ از کی بودنش برام حکم اکسیژن رو پیدا کرده بود؟از کی دلم میخواست جای‌جای بدنش رو بپرستم؟
وقتی ازش جدا شدم، چشمام سیاهی میرفت. نتونستم توی اون مردمک‌های سیاه و نافذش نگاه کنم؛ میترسیدم همه حرف‌های دلم رو بخونه. صدای نفس‌های خودش هم بریده‌بریده بود و سینش با ریتمی تند بالا و پایین میرفت.
اونقدر آروم دم گوشم نجوا کرد که اگه صورتم به صورتش نچسبیده بود، عمرا صداش رو میشنیدم:
"آفتاب از کدوم طرف دراومده؟ هوم؟'
توی صدایش یه ته‌مایهٔ پیروزی پنهان بود که باعث شد داغ کنم. تا خواستم خودم رو جمع‌وجور کنم و از روی پاش بلند شم، دستاش مثل دو تا قلاب دور کمرم پیچید و محکم نگهم داشت.
"کجا میری عزیزم؟'
لحنش طوری بود که انگار اجازه ندارم بدون اجازهٔ اون، حتی یه میلی‌متر ازش فاصله بگیرم.
"جونگکوک…"
صدام لرزید.
اونم با لحنی که انگار تمام دنیای من رو توش خلاصه کرده بود، گفت:
'جانِ جونگکوک؟"
این کلمه، بند بند وجودم رو لرزوند. دستای محکم دور کمرم، بهم حس امنیت عجیبی میداد، همونقدر که ترساننده بود، همونقدر هم خواستنی بود.
"بذار برم…"
تا این رو گفتم، حالت صورتش عوض شد. اون لبخند شیطنت‌آمیز جاش رو به یه نگاه عمیق و سیاه داد که داشت روحم رو عریان میکرد. دستاش رو شل نکرد، فقط انگشتاش رو آروم روی پهلوهام حرکت داد و باعث شد لرزه‌ای تو تنم بشینه.
"خوشت نیومد؟''
خدا میدونه چقدر دلم میخواست بگم "دیوونه، حاضرم کل عمرم رو فقط همینجوری تو بغلت بگذرونم."ولی غرورم اجازه نداد.
'من… من اینو نگفتم…"
سرش رو یه ذره کج کرد و با لحنی که انگار داره یه معمای شیرین رو حل میکنه، گفت:
"پس مشکلت چیه قشنگم؟ هوم؟"
از اون لقب «قشنگم» که از لبای اون خارج شد، قلبم چنان تپید که حس کردم صداش توی کل اتاق می‌پیچه.هرکلمه‌ای که به زبون میوورد تک‌تک اعضای بدنم رو تحت تاثیر قرار میداد.تا خواستم جواب بدم، صدای زنگ گوشیش بلند شد. با خودم گفتم حتما الان ول میکنه و می‌ره سراغ کارش، اما اون… طی یه حرکت ناگهانی و قاطع، منو از روی پاش بلند کرد و توی هوا بلند کرد.
شوک این جابه‌جایی هنوز توی بدنم بود که با یه لبخند کوتاه، گوشی رو گذاشت کنار گوشش.
"بله؟"
_______
ادامه دارد...
- ۹.۷k
- ۱۹ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
