تاجی در دو جهان Une couronne dans deux mondes

Part. {5}

درِ اتاق هنوز تازه بسته شده بود و سکوت سنگینی در فضا افتاده بود.

جولیا چند ثانیه همان‌جا ایستاد.

نگاهش روی آینه قفل شده بود… روی دختری با موهای سرخ که حالا دیگر می‌دانست اسمش «ات» است.

ولی این فقط یک اسم نبود.

این یک هویت بود… یک زندگی کامل.

و او وسطش افتاده بود.

صدای قدم‌هایی از راهرو آمد.

آرام… منظم… حرفه‌ای.

جولیا سریع نفسش را کنترل کرد.

نباید وحشت می‌کرد.

نباید چیزی نشان می‌داد.

اگر واقعاً در بدن یک شاهدخت بود… کوچک‌ترین اشتباه می‌توانست خطرناک باشد.

در باز شد.

این بار دو نفر وارد شدند.

اولی مردی میان‌سال با لباس سفید و نشان سلطنتی روی سینه‌اش بود؛ چهره‌اش آرام اما دقیق، از آن آدم‌هایی که زیاد سؤال می‌پرسند و کمتر باور می‌کنند.

دومی جوان‌تر بود… یونیفرم تیره، شمشیر به کمر، و نگاه تیز یک نگهبان آموزش‌دیده.

و پشت سرشان…

دختر خدمتکاری که قبلاً دیده بود.

همان موطلایی.

همان کسی که گفته بود: «بانوی من… ولیعهد منتظر شماست.»

دختر با نگرانی جلو آمد.

ـ بانوی ات… حالتان بهتر شده؟

جولیا بلافاصله خودش را جمع کرد.

سعی کرد نگاهش آرام و خالی از هر نشانه‌ای باشد.

ـ بهترم… فقط کمی گیجی داشتم.

مرد پزشک لحظه‌ای مکث کرد. چشم‌هایش دقیق روی صورت او چرخید.

انگار داشت دنبال دروغ می‌گشت.

ـ گیجی؟ آیا چیزی به خاطر می‌آورید از قبل از… این حالت؟

جولیا خیلی آهسته سرش را تکان داد.

ـ نه. فقط تاریکی.

این را که گفت، سکوت سنگین‌تر شد.

خدمتکار نفسش را حبس کرد.

نگهبان کمی به جلو خم شد.

و پزشک… آهسته سر تکان داد.

ـ فراموشی موقت… ممکن است ناشی از شوک باشد. یا ضربه روحی.

جولیا در دلش نفس راحتی کشید.

همین را می‌خواستند بشنوند.

«فراموشی» بهترین پوشش بود.

نه سؤال اضافه.

نه توضیح اضافه.

فقط سکوت.

خدمتکار سریع جلو آمد.

ـ بانوی من، ولیعهد منتظر شما هستند. اگر حالتان مساعد است باید به سالن تمرین برویم.

جولیا با شنیدن دوباره آن جمله، فقط سر تکان داد.

ولی درونش چیزی لرزید.

ولیعهد…

یعنی این ات واقعاً یک شاهزاده بوده؟

یا چیزی حتی مهم‌تر؟

نگهبان جلوتر رفت و در را باز نگه داشت.

ـ مسیر آماده است.

پزشک کمی عقب رفت، اما قبل از رفتن یک نگاه آخر به او انداخت.

نگاهی که انگار می‌گفت: «من هنوز مطمئن نیستم.»

وقتی از اتاق بیرون آمدند، راهرو مثل یک دنیای دیگر بود.

دیوارهای بلند سنگی، نقش‌های طلایی روی ستون‌ها، پنجره‌هایی که نور سرد صبح را وارد می‌کردند.

هر قدمی که برمی‌داشتند، صدای آرام کفش‌ها روی سنگ می‌پیچید.

خدمتکار کنار او راه می‌رفت.

آهسته، اما نزدیک.

جولیا از این فاصله کوتاه فهمید که این دختر فقط یک خدمتکار معمولی نیست.

رفتارش بیش از حد مراقب بود… بیش از حد وابسته به «ات».

انگار نه فقط خدمتکارش بود…

بلکه نگهبان شخصی‌اش هم بود.

بعد از چند پیچ در راهرو، خدمتکار آرام گفت:

ـ بانوی من… تمرین امروز با شمشیر سبک آغاز می‌شود. ولیعهد شخصاً درخواست کرده که حضور داشته باشید.

جولیا برای لحظه‌ای ایستاد، اما سریع خودش را کنترل کرد و دوباره راه افتاد.

در ذهنش فقط یک چیز تکرار می‌شد:

«شمشیر… تمرین… ولیعهد…»

این دنیا واقعی بود.

و این زندگی هم واقعی بود.

خدمتکار ادامه داد:

ـ شما معمولاً در تمرین‌ها خیلی دقیق هستید… حتی مربیان می‌گویند که استعدادتان شبیه…

مکث کرد، انگار حرفش را نیمه‌کاره قورت داد.

جولیا سریع نگاهش کرد.

ـ شبیه چی؟

دختر لحظه‌ای دستپاچه شد.

ـ هیچی بانوی من… فقط… تعریف بود.

اما همین مکث کوتاه کافی بود.

جولیا فهمید.

این بدن فقط یک شاهدخت نبود.

یک شاهدخت معمولی هم نبود.

چیزی درباره «ات» وجود داشت که همه از گفتنش می‌ترسیدند.