لیلیوم خون سرد ( پارت ششم )
یونا به سمت دیه‌گو نگاه کرد؛ نفسش هنوز تند بود.
گفت: «از اتاق برو… دیه‌گو. الان.»
چشم‌های سبزِ او یک لحظه در اتاق ثابت ماند.
انگار کلمه‌های یونا را فهمیده بود، اما تصمیم گرفته بود **به آن‌ها گوش ندهد**.
دیه‌گو یک قدم جلو آمد.
«سرزنش کردن کسی… تو رو نجات نمی‌ده، یونا.»
صدایش آرام بود، اما تهش تیز بود—مثل تیغی که قرار نیست بی‌خود دیده شود.
یونا ناخودآگاه عقب رفت، پاشنه‌اش روی فرش کشیده شد و پشتش به دیوار سرد خورد.
دیه‌گو خیلی نزدیک بود—آن‌قدر نزدیک که یونا فقط می‌توانست **نفس** و **نگاهش** را حس کند.
دستش را بالا آورد؛ نه برای ضربه، نه برای آسیب—برای اینکه فضا را کامل از آنِ خودش کند، راهِ عقب رفتن را ببندد.
یونا با چشمان خشمگین گفت: «تو… فکر کردی با حرف زدن، حق داری همه‌چی رو کنترل کنی؟»
دیه‌گو آهسته سرش را کج کرد.
«من حق دارم، چون من می‌فهمم چی داره برای تو اتفاق می‌افته.»
یونا می‌خواست زبانی که می‌لرزید را محکم‌تر کند.
«پس چرا دفاع نکردی؟ چرا اون لحظه هیچ‌چی نگفتی؟»
دیه‌گو جواب را از لابه‌لای دندان‌هایش بیرون کشید:
«چون نمی‌خواستم تو زودتر از موعد… بشکنی.»
چند ثانیه فقط سکوت ماند.
اما سکوتی که در آن، نفس‌های یونا معنی داشت و نگاه دیه‌گو حکم.
بعد دیه‌گو خیلی آرام‌تر ادامه داد:
«تو می‌خوای من الان درِ اتاق رو باز کنم و مثل آدم‌های مهربون حرف بزنم؟
یا می‌خوای حقیقت رو بگیری—همون حقیقتی که خانواده‌هات قایمش کردن؟»
یونا چشم‌هایش را تنگ کرد.
«حقیقت؟ از تو؟ از کجا معلوم که دوباره… بازیِ خودت نیست؟»
دیه‌گو نزدیک‌تر نشد؛ فقط نگاهش را نگه داشت، سنگین‌تر از هر تهدید.
«تا وقتی تو مسئول تصمیم‌های خودت نباشی، هر حقیقتی هم که می‌دونم… ابزار می‌شه.
می‌خوای ابزار باشی؟ یا می‌خوای آدم؟»
--
گفت: «از اتاق برو… دیه‌گو. الان.»
چشم‌های سبزِ او یک لحظه در اتاق ثابت ماند.
انگار کلمه‌های یونا را فهمیده بود، اما تصمیم گرفته بود **به آن‌ها گوش ندهد**.
دیه‌گو یک قدم جلو آمد.
«سرزنش کردن کسی… تو رو نجات نمی‌ده، یونا.»
صدایش آرام بود، اما تهش تیز بود—مثل تیغی که قرار نیست بی‌خود دیده شود.
یونا ناخودآگاه عقب رفت، پاشنه‌اش روی فرش کشیده شد و پشتش به دیوار سرد خورد.
دیه‌گو خیلی نزدیک بود—آن‌قدر نزدیک که یونا فقط می‌توانست **نفس** و **نگاهش** را حس کند.
دستش را بالا آورد؛ نه برای ضربه، نه برای آسیب—برای اینکه فضا را کامل از آنِ خودش کند، راهِ عقب رفتن را ببندد.
یونا با چشمان خشمگین گفت: «تو… فکر کردی با حرف زدن، حق داری همه‌چی رو کنترل کنی؟»
دیه‌گو آهسته سرش را کج کرد.
«من حق دارم، چون من می‌فهمم چی داره برای تو اتفاق می‌افته.»
یونا می‌خواست زبانی که می‌لرزید را محکم‌تر کند.
«پس چرا دفاع نکردی؟ چرا اون لحظه هیچ‌چی نگفتی؟»
دیه‌گو جواب را از لابه‌لای دندان‌هایش بیرون کشید:
«چون نمی‌خواستم تو زودتر از موعد… بشکنی.»
چند ثانیه فقط سکوت ماند.
اما سکوتی که در آن، نفس‌های یونا معنی داشت و نگاه دیه‌گو حکم.
بعد دیه‌گو خیلی آرام‌تر ادامه داد:
«تو می‌خوای من الان درِ اتاق رو باز کنم و مثل آدم‌های مهربون حرف بزنم؟
یا می‌خوای حقیقت رو بگیری—همون حقیقتی که خانواده‌هات قایمش کردن؟»
یونا چشم‌هایش را تنگ کرد.
«حقیقت؟ از تو؟ از کجا معلوم که دوباره… بازیِ خودت نیست؟»
دیه‌گو نزدیک‌تر نشد؛ فقط نگاهش را نگه داشت، سنگین‌تر از هر تهدید.
«تا وقتی تو مسئول تصمیم‌های خودت نباشی، هر حقیقتی هم که می‌دونم… ابزار می‌شه.
می‌خوای ابزار باشی؟ یا می‌خوای آدم؟»
--
- ۵۸۵
- ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
