p:2

p:2
👮🏻‍♀️سایه ی سیاه خاطرات👣
سرهنگ لی از ماشین پیاده شد و به سمت ا.ت رفت.
با دیدن جسد ها و ا.ت غرق در خون سر جاش خشکش زد.
اگه زودتر اومده بود شاید الان بیشتر مامور ها زنده بودن.
جسد ماموران رو دونه دونه روی برانکارد میذاشتن و داخل آمبولانس میبردن.
سرهنگ لی:ا.ت دووم بیار...چیزی نمونده برسیم بیمارستان...فقط دووم بیار.
این آخرین جملاتی بود که ا.ت شنید.
چشماش از درد و ناتوانی بسته شدن.
چند ساعت بعد:
ا.ت با بوی الکل بیمارستان و ملحفه های تازه شسته شده چشمهاش رو باز کرد.
دیگه درد پهلوش اذیتش نمیکرد.
تنها چیزی که اذیتش میکرد؛در یایی بود که میخواست سد چشمهاش بشکنه و سرازیر بشه.
در اتاق باز شد.
سرهنگ لی وارد اتاق شد.
ا.ت از روی تخت تکون ریزی خورد.
سرهنگ لی:نمیخواد بلند شی، دکترا گفتن آسیب پهلوت خیلی عمیق میترسم بخیت باز بشه.
ا.ت:کسی از مامور های بخش من زنده مونده؟
سرهنگ لی سرش میندازه پایین.
سرهنگ لی:متاسفم...اگه من زودتر نیرو هام آورده بودم همچین اتفاقی نمی افتاد.
اشکی از روی گونه ی ا.ت سر خورد و روی ملحفه سفید افتاد.
ا.ت:نه...این تقصیر من....من باید میدونستم که این یک تلس.
سرش انداخت پایین.
سرهنگ لی:هی ا.ت...این تقصیر تو نیست...تو نمیدونستی که اونا انقدر زیادن...نمیدونستی از حمله ما  از قبل خبر دارن
ا.ت چشم هاش رو آروم بست ضربان قلبش به قدری بالا رفته بود که میشد صداش شنید
ا.ت:قربان...قول میدم که اون عوضی رو دستگیر کنم و براتون بیارم.
چشم هاش باز کرد و با اخم و فکر انتقام لب زد.
ا.ت:حتی اگه به قیمت از دست دادن جونم تموم بشه...من اینکار انجام میدم.
این تازه شروع ماجرا بود.
شروع خشم و تنفری که از طرف ا.ت شعله گرفته بود.
شروع جنگی که قرار بود کل سئول رو به لرزه در بیاره و قربانیان زیادی به جا بزاره.

ادامه دارد....