تکاپو پارت 22 = سر قولت هستی؟

«ما باید از اینجا بریم. الان!»

در همین لحظه، درِ درمانگاه با ضربه‌ی سنگینی باز شد. نورِ چراغ‌قوه‌های تند و خیره‌کننده‌ی مهاجمان، مثل تیغ‌های نوری، فضای اتاق را شکافت.

«هدف‌ها در اتاق درمانگاه شناسایی شدند. آن‌ها را زنده بگیرید، اما اگر مقاومت کردند…» صدای سرد و بی‌احساسی از میانِ نورها شنیده شد.

دامیان بلافاصله آنیا را به سمتِ تختِ دیگر هل داد و خودش جلوی او قرار گرفت. «آنیا، گوش کن! من تا می‌تونم وقتشون رو می‌گیرم. تو باید از درِ پشتیِ انبارِ داروها که از تهویه بازه، بری بیرون. بکی، تو هم باید با اون همراه بشی!»

«اما تو… بازوت…» آنیا با چشمانی پر از اشک و خشم، به بازوی دردمند دامیان نگاه کرد. «تو حتی نمی‌تونی درست بایستی!»

دامیان در میانِ نورهای لرزانِ مهاجمان که به سمتشان نزدیک می‌شدند، به آنیا نگاه کرد. برای یک ثانیه، تمامِ دنیا، تمامِ خطرها و تمامِ آن مهاجمان از بین رفتند. او خم شد و پیشانی‌اش را برای لحظه‌ای کوتاه به پیشانیِ آنیا تکیه داد.

«آنیا… گوش کن. این دستور نیست، این خواهش منه. فقط زنده بمون. اگه زنده بمونی… قول می‌دم بعد از این همه اتفاق، یه شبِ آروم رو با هم بگذرونیم. بدونِ جنگ، بدونِ جاسوس، بدونِ هیچی. فقط من و تو.»

آنیا در میانه‌ی آن آشوب، گرمایِ نفسِ دامیان و صداقتِ ترسیده‌اش را حس کرد. او با لبی لرزان، اما با چشمانی که دوباره با اراده روشن شده بودند، گفت: «قول می‌دم. ولی اگه تا اون موقع بمیریا، خودم میام از اون دنیا می‌کشمت!»

دامیان لبخندی تلخ و شجاعانه زد. «حساب نیست.»

در همان لحظه، یکی از مهاجمان با یک تفنگِ الکتریکی (Stun Gun) به سمت آن‌ها پرتاب شد.

«الان برید!» دامیان فریاد زد و با تمامِ توانش، با استفاده از یک کپسولِ اسپریِ ضدگاز که از روی میز افتاده بود، یک پرده‌ی دفاعی ایجاد کرد.

در میانه‌ی دود و نورهای لرزان، آنیا و بکی در تاریکیِ راهروهای مدرسه شروع به دویدن کردند، در حالی که صدای شلیک‌ها و فریادهای دامیان که سعی داشت آن‌ها را عقب نگه دارد، از پشت سرشان مانند رعد و برق می‌آمد.

آنیا در حالی که می‌دوید و ساق پایش از درد می‌سوخت، فقط به یک چیز فکر می‌کرد: «اون قول رو باید به من پس بده. اون قول رو!»