🥀رمان مرگ معمایی
🥀رمان مرگ معمایی
فصل اول: جسدی که وجود نداشت
ساعت ۳:۱۷ بامداد.
باران شدیدی در یوکوهاما می‌بارید.
چراغ‌های دفتر آژانس کارآگاهی مسلح هنوز روشن بودند. کونیکیدا پشت میزش خوابش برده بود و رانپو مشغول خوردن شیرینی بود.
ناگهان تلفن زنگ خورد.
آتسوشی گوشی را برداشت.
ـ آژانس کارآگاهی مسلح، بفرمایید؟
صدایی خش‌دار از آن طرف خط گفت:
ـ دازای اوسامو... تا طلوع آفتاب زنده نمی‌مونه.
تماس قطع شد.
آتسوشی رنگش پرید.
ـ آقای کونیکیدا... باید دازای رو پیدا کنیم!
کونیکیدا با عصبانیت بلند شد.
ـ اون احمق احتمالاً دوباره رفته دردسر درست کنه!
اما رانپو دیگر لبخند نمی‌زد.
او به پنجره خیره شده بود.
ـ نه... این بار فرق داره.
چند دقیقه بعد، پیامی روی تلفن آژانس دریافت شد.
یک عکس.
عکس اتاقی تاریک، یک صندلی خالی و کاغذی روی میز.
روی کاغذ نوشته شده بود:
«یکی از شما از ابتدا می‌دانست که دازای قرار است ناپدید شود.»
رانپو آرام گفت:
ـ عجیبه...
آتسوشی پرسید:
ـ چی عجیبه؟
رانپو عکس را بزرگ کرد.
ـ به این ساعت نگاه کنین. این عکس مال امشب نیست.
کونیکیدا: ـ یعنی چی؟
رانپو:
ـ این عکس سه روز پیش گرفته شده... و کسی که اون رو فرستاده، از سه روز پیش می‌دونسته امشب چه اتفاقی می‌افته.
در همان لحظه تلفن دوباره روشن شد.
این بار فقط یک پیام داشت:
«چویا ناکاهارا، حقیقت را می‌داند.»
و درست همان لحظه، صدای کوبیده‌شدن در ورودی بلند شد.
چویا پشت در ایستاده بود.
لباسش خیس باران بود و چهره‌اش برخلاف همیشه، کاملاً بی‌احساس به نظر می‌رسید.
فقط یک جمله گفت:
ـ دازای مرده.
اما رانپو متوجه چیزی شد.
چویا حتی یک قطره اشک هم نریخته بود.
و عجیب‌تر از همه...
او هنوز ساعت دازای را در دست داشت.
🥀 پایان فصل اول
۳۵ تاییمون کنید فصل ۲ رو میزارم❤
فصل اول: جسدی که وجود نداشت
ساعت ۳:۱۷ بامداد.
باران شدیدی در یوکوهاما می‌بارید.
چراغ‌های دفتر آژانس کارآگاهی مسلح هنوز روشن بودند. کونیکیدا پشت میزش خوابش برده بود و رانپو مشغول خوردن شیرینی بود.
ناگهان تلفن زنگ خورد.
آتسوشی گوشی را برداشت.
ـ آژانس کارآگاهی مسلح، بفرمایید؟
صدایی خش‌دار از آن طرف خط گفت:
ـ دازای اوسامو... تا طلوع آفتاب زنده نمی‌مونه.
تماس قطع شد.
آتسوشی رنگش پرید.
ـ آقای کونیکیدا... باید دازای رو پیدا کنیم!
کونیکیدا با عصبانیت بلند شد.
ـ اون احمق احتمالاً دوباره رفته دردسر درست کنه!
اما رانپو دیگر لبخند نمی‌زد.
او به پنجره خیره شده بود.
ـ نه... این بار فرق داره.
چند دقیقه بعد، پیامی روی تلفن آژانس دریافت شد.
یک عکس.
عکس اتاقی تاریک، یک صندلی خالی و کاغذی روی میز.
روی کاغذ نوشته شده بود:
«یکی از شما از ابتدا می‌دانست که دازای قرار است ناپدید شود.»
رانپو آرام گفت:
ـ عجیبه...
آتسوشی پرسید:
ـ چی عجیبه؟
رانپو عکس را بزرگ کرد.
ـ به این ساعت نگاه کنین. این عکس مال امشب نیست.
کونیکیدا: ـ یعنی چی؟
رانپو:
ـ این عکس سه روز پیش گرفته شده... و کسی که اون رو فرستاده، از سه روز پیش می‌دونسته امشب چه اتفاقی می‌افته.
در همان لحظه تلفن دوباره روشن شد.
این بار فقط یک پیام داشت:
«چویا ناکاهارا، حقیقت را می‌داند.»
و درست همان لحظه، صدای کوبیده‌شدن در ورودی بلند شد.
چویا پشت در ایستاده بود.
لباسش خیس باران بود و چهره‌اش برخلاف همیشه، کاملاً بی‌احساس به نظر می‌رسید.
فقط یک جمله گفت:
ـ دازای مرده.
اما رانپو متوجه چیزی شد.
چویا حتی یک قطره اشک هم نریخته بود.
و عجیب‌تر از همه...
او هنوز ساعت دازای را در دست داشت.
🥀 پایان فصل اول
۳۵ تاییمون کنید فصل ۲ رو میزارم❤
- ۶۵
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
