007-پنهان در مه - پارت ۱۱۱
....
007-پنهان در مه - پارت ۱۱۱
....
آنیا با زحمت و سختی، سرش را به سمت بکی چرخاند و گفت: «یکم سرم درد می‌کنه... اگه چشمام رو ببندم احتمالا خوب می‌شم!»
بکی ناگهان جلو آمد و خواست چیزی بگوید: «آلما چان، تو چرا...»
اما ناگهان حرفش را خورد. او فقط به آنیا خیره شد. می‌خواست از او بپرسد *چرا اینقدر اصرار دارد در مدرسه بماند؟* اما در نهایت فقط سری تکان داد و شروع کرد به نوازش کردن ملایمِ سرِ آنیا. او با مهربانی گفت: «اگه حالت بدتر شد بهم بگو...»
آنیا با فشار و کندی، سرش را به نشانه تایید تکان داد.
بکی ادامه داد: «میرم یکم قرص سردرد از پرستار بگیرم، فعلاً اینجا استراحت کن!»
آنیا با صدایی که به سختی شنیده می‌شد، جواب داد: «ممنون بکی...»
بکی از آنجا رفت و آنیا را با دنیای پر از درد و افکارش تنها گذاشت. سرش هنوز به شدت تیر می‌کشید، اما چیزی که در انتظارش بود، برایش وهم‌آورتر از درد بود: «کلاس بعدی با اونه... اگه منو اینطوری ببینه، بلافاصله می‌فهمه مریضم...صبرکن!»
او مکثی کرد و سپس ادامه داد:« اصلا چرا برام مهم که اون بفهمه یا نه؟!»
آنیا آهی کشید سرش را آرام روی میز کشید سپس آن را به طرف دیگری چرخاند:« به هرحال باید یه فکری به حال این وضعیتم بکنم...»
آنیا پس از لحظه‌ای فکر، ناگهان با تکانی از جای برخاست؛ اما تلوتلو خورد و برای حفظ تعادل، به دیوار تکیه داد: «فهمیدم! میرم یه نوشیدنی خنک می‌خرم، اینطوری مطمئنم حالم بهتر میشه، چون بابا همیشه این کار رو می‌کرد!»
آنیا با خوشحالی از کلاس بیرون زد، اما راه رفتن برای او بسیار سخت‌تر از آن چیزی بود که تصور می‌کرد. سرش مدام گیج می‌رفت و احساس می‌کرد هر لحظه ممکن است از حال برود. عرق سردی تمام بدنش را فرا گرفته بود و دستش دیگر توان تکیه دادن به دیوار را نداشت.
ناگهان تعادلش را از دست داد، اما درست قبل از اینکه به زمین سقوط کند، کسی او را گرفت. آنیا با تمام توانِ باقی‌مانده، سرش را به آرامی بالا آورد و با صدایی لرزان گفت: «دا... میان؟»
دامیان با اخمی تند به او خیره شده بود. او با لحنی تند پرسید: «وقتی مریضی چرا اومدی مدرسه؟! اون داداشت که اینقدر ادعاش میشه چرا جلوتو نگرفت؟»
آنیا با صدایی آرام و گرفته پاسخ داد: «داداش بزرگه... امروز نیومد مدرسه چون دنبال یه خونه جدید می‌گشت!»
دامیان با خود فکر کرد:« پس به خاطر همین بود که اون روز بیخیال بیرون رفتنمون شد!»
آنیا با دودلی ادامه داد:«ولی تو...از کجا فهمیدی مریضم؟»
دامیان جواب داد:«چون...چون توی راهم بلکبل رو توی اتاق پرستار دیدم برای همین حدس زدم ب...به هرحال باید بری خونه!»
آنیا بلافاصله رد کرد:«نمیرم!»
دامیان بیشتر اخم کرد:« برات مهم نیست اگه حالت بدتر بشه؟ چرا اینقدر اصرار داری بمونی؟»
آنیا مکثی طولانی کرد:«من...»
او نتوانست با نگاه دامیان روبرو شود؛ چشمانش را از او دزدید و در حالی که گونه‌هایش از شدت تب می‌سوخت، ادامه داد: «می‌خواستم این مدت باقی‌مونده رو با دوستام بگذرونم...»
....
دامیان که گرمای وحشتناک دستان آنیا را حس می کرد. دست دیگرش را بالا آورد و با نگرانی روی پیشانی آنیا گذاشت: «تو خیلی تب داری! باید بریم پیش پرستار!»
آنیا با مقاومت و کمی عقب‌نشینی گفت: «نه... اگه برم اونجا می‌فرستنم خونه...»
دامیان با عصبانیت به او خیره شد: «خب که چی؟ نمی‌ری خونه چون می‌خوای با دوستات وقت بگذرونی؟ فکر می‌کنی اگه حالت اینقدر بد باشه، خاطره‌ی خوبی از خودت به جا می‌ذاری؟»
آنیا نگاهش را به زمین دوخت و زیر لب گفت: «م...من...»
دامیان نگاهش را از آنیا گرفت و به دیوار خیره شد. سپس با صدایی که انگار از ته دل می‌آمد، زیر لب کلماتی را زمزمه کرد: «تو همش مجبورم می‌کنی کاری رو بکنم که مضطرم می‌کنه...»
آنیا با تعجب به او خیره شد و پرسید: «تو...چی داری میگ...»
اما پیش از آنکه حرفش تمام شود، دامیان با حرکتی ناگهانی، آنیا را در آغوش گرفت و بلند کرد. آنیا که از این حرکتِ غافلگیرکننده جا خورده بود، با هول و هیاهو جیغ کشید: «چ...چ....چیکار داری می‌کنی؟!!!!»
دامیان که از چشم در چشم شدن با آنیا فرار می‌کرد، با گونه‌های سرخ و صدایی که از لکنت می‌لرزید، گفت: «ت...تو حالت بده، برای همین می‌برمت پیش پرستار!»
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
007-پنهان در مه - پارت ۱۱۱
....
آنیا با زحمت و سختی، سرش را به سمت بکی چرخاند و گفت: «یکم سرم درد می‌کنه... اگه چشمام رو ببندم احتمالا خوب می‌شم!»
بکی ناگهان جلو آمد و خواست چیزی بگوید: «آلما چان، تو چرا...»
اما ناگهان حرفش را خورد. او فقط به آنیا خیره شد. می‌خواست از او بپرسد *چرا اینقدر اصرار دارد در مدرسه بماند؟* اما در نهایت فقط سری تکان داد و شروع کرد به نوازش کردن ملایمِ سرِ آنیا. او با مهربانی گفت: «اگه حالت بدتر شد بهم بگو...»
آنیا با فشار و کندی، سرش را به نشانه تایید تکان داد.
بکی ادامه داد: «میرم یکم قرص سردرد از پرستار بگیرم، فعلاً اینجا استراحت کن!»
آنیا با صدایی که به سختی شنیده می‌شد، جواب داد: «ممنون بکی...»
بکی از آنجا رفت و آنیا را با دنیای پر از درد و افکارش تنها گذاشت. سرش هنوز به شدت تیر می‌کشید، اما چیزی که در انتظارش بود، برایش وهم‌آورتر از درد بود: «کلاس بعدی با اونه... اگه منو اینطوری ببینه، بلافاصله می‌فهمه مریضم...صبرکن!»
او مکثی کرد و سپس ادامه داد:« اصلا چرا برام مهم که اون بفهمه یا نه؟!»
آنیا آهی کشید سرش را آرام روی میز کشید سپس آن را به طرف دیگری چرخاند:« به هرحال باید یه فکری به حال این وضعیتم بکنم...»
آنیا پس از لحظه‌ای فکر، ناگهان با تکانی از جای برخاست؛ اما تلوتلو خورد و برای حفظ تعادل، به دیوار تکیه داد: «فهمیدم! میرم یه نوشیدنی خنک می‌خرم، اینطوری مطمئنم حالم بهتر میشه، چون بابا همیشه این کار رو می‌کرد!»
آنیا با خوشحالی از کلاس بیرون زد، اما راه رفتن برای او بسیار سخت‌تر از آن چیزی بود که تصور می‌کرد. سرش مدام گیج می‌رفت و احساس می‌کرد هر لحظه ممکن است از حال برود. عرق سردی تمام بدنش را فرا گرفته بود و دستش دیگر توان تکیه دادن به دیوار را نداشت.
ناگهان تعادلش را از دست داد، اما درست قبل از اینکه به زمین سقوط کند، کسی او را گرفت. آنیا با تمام توانِ باقی‌مانده، سرش را به آرامی بالا آورد و با صدایی لرزان گفت: «دا... میان؟»
دامیان با اخمی تند به او خیره شده بود. او با لحنی تند پرسید: «وقتی مریضی چرا اومدی مدرسه؟! اون داداشت که اینقدر ادعاش میشه چرا جلوتو نگرفت؟»
آنیا با صدایی آرام و گرفته پاسخ داد: «داداش بزرگه... امروز نیومد مدرسه چون دنبال یه خونه جدید می‌گشت!»
دامیان با خود فکر کرد:« پس به خاطر همین بود که اون روز بیخیال بیرون رفتنمون شد!»
آنیا با دودلی ادامه داد:«ولی تو...از کجا فهمیدی مریضم؟»
دامیان جواب داد:«چون...چون توی راهم بلکبل رو توی اتاق پرستار دیدم برای همین حدس زدم ب...به هرحال باید بری خونه!»
آنیا بلافاصله رد کرد:«نمیرم!»
دامیان بیشتر اخم کرد:« برات مهم نیست اگه حالت بدتر بشه؟ چرا اینقدر اصرار داری بمونی؟»
آنیا مکثی طولانی کرد:«من...»
او نتوانست با نگاه دامیان روبرو شود؛ چشمانش را از او دزدید و در حالی که گونه‌هایش از شدت تب می‌سوخت، ادامه داد: «می‌خواستم این مدت باقی‌مونده رو با دوستام بگذرونم...»
....
دامیان که گرمای وحشتناک دستان آنیا را حس می کرد. دست دیگرش را بالا آورد و با نگرانی روی پیشانی آنیا گذاشت: «تو خیلی تب داری! باید بریم پیش پرستار!»
آنیا با مقاومت و کمی عقب‌نشینی گفت: «نه... اگه برم اونجا می‌فرستنم خونه...»
دامیان با عصبانیت به او خیره شد: «خب که چی؟ نمی‌ری خونه چون می‌خوای با دوستات وقت بگذرونی؟ فکر می‌کنی اگه حالت اینقدر بد باشه، خاطره‌ی خوبی از خودت به جا می‌ذاری؟»
آنیا نگاهش را به زمین دوخت و زیر لب گفت: «م...من...»
دامیان نگاهش را از آنیا گرفت و به دیوار خیره شد. سپس با صدایی که انگار از ته دل می‌آمد، زیر لب کلماتی را زمزمه کرد: «تو همش مجبورم می‌کنی کاری رو بکنم که مضطرم می‌کنه...»
آنیا با تعجب به او خیره شد و پرسید: «تو...چی داری میگ...»
اما پیش از آنکه حرفش تمام شود، دامیان با حرکتی ناگهانی، آنیا را در آغوش گرفت و بلند کرد. آنیا که از این حرکتِ غافلگیرکننده جا خورده بود، با هول و هیاهو جیغ کشید: «چ...چ....چیکار داری می‌کنی؟!!!!»
دامیان که از چشم در چشم شدن با آنیا فرار می‌کرد، با گونه‌های سرخ و صدایی که از لکنت می‌لرزید، گفت: «ت...تو حالت بده، برای همین می‌برمت پیش پرستار!»
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
- ۶۲
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
