پارت ۵ : مرز بین مرگ و زندگی
نور کم‌جان شمع، اولین چیزی بود که هری به آن آگاه شد. چشمانش به سختی باز می‌شدند، انگار که وزنه سنگینی رویشان قرار داشت. سردرد وحشتناکی داشت، بدنی درد می‌کرد و هر حرکت کوچکی، فریادی خاموش را از گلویش بیرون می‌داد. آخرین چیزی که به یاد می‌آورد، درد سوزاننده و طاقت‌فرسا در زخم پیشانی‌اش بود، و سپس تاریکی مطلق.
همین که سعی کرد بنشیند، صدایی آشنا، اما نه از کسی که انتظارش را داشت، شنید: “بالاخره بیدار شدی، پاتر.”
هری به سمت صدا چرخید. تصویر دراکو مالفوی، با صورتی که ترکیبی از کنجکاوی و شاید کمی انزجار بود، در مقابلش ظاهر شد. دراکو بالای سر او ایستاده بود، با همان لباس‌های آشنا و چهره‌ی مغرور همیشگی‌اش.
“مالفوی؟” هری به سختی کلمه را ادا کرد. “اینجا کجاست؟ چی شده؟” صدای خش‌دارش، حتی خودش را هم متعجب کرد.
دراکوی پوزخندی زد. “کجا؟ عمارت مالفوی، البته. کجا فکر می‌کردی باشی؟
او به هری نگاه کرد، و سپس نگاهش به پیشانی هری افتاد. “به نظر میاد ارباب تاریکی حسابی باهات بازی کرده.”
هری ناخودآگاه دستش را به پیشانی‌اش برد. انگشتانش به موهایش برخورد کرد و سپس، به پوست زخم. بلافاصله متوجه شد که چیزی درست نیست. درد، هنوز هم وجود داشت، اما انگار که عمیق‌تر شده بود. انگار که زخم، باز شده بود. وحشت‌زده، سعی کرد موهایش را کنار بزند تا بهتر ببیند.
وقتی انگشتانش به موهای سفید و بی‌جان نزدیک زخم خورد، قلبش فرو ریخت. موهایش… سفید شده بودند؟ این امکان نداشت. موهای او هرگز سفید نبودند. رنگ موهای او همیشه قهوه‌ای تیره بود. وحشت، موجی از سرما را در وجودش جاری کرد.
“چی… چی شده؟” هری با صدایی لرزان پرسید و سعی کرد موهایش را کنار بزند تا زخم را ببیند.
وقتی انگشتانش به موهای سفید و بی‌جان نزدیک زخم خورد، قلبش فرو ریخت. موهایش… سفید شده بودند؟ این امکان نداشت. موهای او هرگز سفید نبودند. رنگ موهای او همیشه قهوه‌ای تیره بود. وحشت، موجی از سرما را در وجودش جاری کرد.
“چی… چی شده؟” هری با صدایی لرزان پرسید و سعی کرد موهایش را کنار بزند تا زخم را ببیند.
دراکوی شانه بالا انداخت. “نمی‌دونم. فقط می‌دونم که وقتی من رو فرستادن تا بیام چک کنم، تو داشتی می‌مُردی. پروفسور اسنیپ هم یه سری طلسم‌های عجیب و غریب روش انجام داد. ولی خب، مشخصه که هنوز زنده‌ای.” او مکثی کرد و با لحنی که انگار از دیدن این صحنه لذت می‌برد، ادامه داد: “به نظر میاد بخشی از موهات رو هم از دست دادی… یا بهتره بگم، سفید شده.“
هری، با وحشت به دستش نگاه کرد. موهای سفید، نمایانگر زخمی عمیق‌تر و آسیب‌دیده‌تر از آنچه تصور می‌کرد. ترس، جای خود را به خشم و اراده‌ای تازه داد. ولدمورت با او بازی کرده بود، او را تا مرز مرگ برده بود.
“اسنیپ… اینجا چیکار می‌کرد؟” هری پرسید، هرچند که جوابش را می‌دانست. او را آورده بودند تا شکنجه‌اش کنند، تا او را مجبور به تسلیم کنند.
دراکوی با پوزخندی گفت: “احتمالاً ارباب تاریکی از اینکه زیادی اذیتت کرده بود، پشیمون شد. یا شاید فقط می‌خواست مطمئن بشه که هنوز می‌تونی براش مفید باشی.” او به هری که سعی داشت از جا بلند شود، نگاه کرد. “بهتره استراحت کنی، پاتر. هنوز روزهای سختی در پیش داری.”
هری، با وجود درد شدید، سعی کرد بایستد. زخم پیشانی‌اش تیر می‌کشید و موهای سفیدش، یادآور شکنجه‌ی وحشتناکی بود که تحمل کرده بود. اما این زخم، این موهای سفید، دیگر فقط نشانه‌ی درد نبودند. آن‌ها تبدیل به انگیزه‌ای برای انتقام شده بودند. او باید از اینجا فرار می‌کرد.
همین که سعی کرد بنشیند، صدایی آشنا، اما نه از کسی که انتظارش را داشت، شنید: “بالاخره بیدار شدی، پاتر.”
هری به سمت صدا چرخید. تصویر دراکو مالفوی، با صورتی که ترکیبی از کنجکاوی و شاید کمی انزجار بود، در مقابلش ظاهر شد. دراکو بالای سر او ایستاده بود، با همان لباس‌های آشنا و چهره‌ی مغرور همیشگی‌اش.
“مالفوی؟” هری به سختی کلمه را ادا کرد. “اینجا کجاست؟ چی شده؟” صدای خش‌دارش، حتی خودش را هم متعجب کرد.
دراکوی پوزخندی زد. “کجا؟ عمارت مالفوی، البته. کجا فکر می‌کردی باشی؟
او به هری نگاه کرد، و سپس نگاهش به پیشانی هری افتاد. “به نظر میاد ارباب تاریکی حسابی باهات بازی کرده.”
هری ناخودآگاه دستش را به پیشانی‌اش برد. انگشتانش به موهایش برخورد کرد و سپس، به پوست زخم. بلافاصله متوجه شد که چیزی درست نیست. درد، هنوز هم وجود داشت، اما انگار که عمیق‌تر شده بود. انگار که زخم، باز شده بود. وحشت‌زده، سعی کرد موهایش را کنار بزند تا بهتر ببیند.
وقتی انگشتانش به موهای سفید و بی‌جان نزدیک زخم خورد، قلبش فرو ریخت. موهایش… سفید شده بودند؟ این امکان نداشت. موهای او هرگز سفید نبودند. رنگ موهای او همیشه قهوه‌ای تیره بود. وحشت، موجی از سرما را در وجودش جاری کرد.
“چی… چی شده؟” هری با صدایی لرزان پرسید و سعی کرد موهایش را کنار بزند تا زخم را ببیند.
وقتی انگشتانش به موهای سفید و بی‌جان نزدیک زخم خورد، قلبش فرو ریخت. موهایش… سفید شده بودند؟ این امکان نداشت. موهای او هرگز سفید نبودند. رنگ موهای او همیشه قهوه‌ای تیره بود. وحشت، موجی از سرما را در وجودش جاری کرد.
“چی… چی شده؟” هری با صدایی لرزان پرسید و سعی کرد موهایش را کنار بزند تا زخم را ببیند.
دراکوی شانه بالا انداخت. “نمی‌دونم. فقط می‌دونم که وقتی من رو فرستادن تا بیام چک کنم، تو داشتی می‌مُردی. پروفسور اسنیپ هم یه سری طلسم‌های عجیب و غریب روش انجام داد. ولی خب، مشخصه که هنوز زنده‌ای.” او مکثی کرد و با لحنی که انگار از دیدن این صحنه لذت می‌برد، ادامه داد: “به نظر میاد بخشی از موهات رو هم از دست دادی… یا بهتره بگم، سفید شده.“
هری، با وحشت به دستش نگاه کرد. موهای سفید، نمایانگر زخمی عمیق‌تر و آسیب‌دیده‌تر از آنچه تصور می‌کرد. ترس، جای خود را به خشم و اراده‌ای تازه داد. ولدمورت با او بازی کرده بود، او را تا مرز مرگ برده بود.
“اسنیپ… اینجا چیکار می‌کرد؟” هری پرسید، هرچند که جوابش را می‌دانست. او را آورده بودند تا شکنجه‌اش کنند، تا او را مجبور به تسلیم کنند.
دراکوی با پوزخندی گفت: “احتمالاً ارباب تاریکی از اینکه زیادی اذیتت کرده بود، پشیمون شد. یا شاید فقط می‌خواست مطمئن بشه که هنوز می‌تونی براش مفید باشی.” او به هری که سعی داشت از جا بلند شود، نگاه کرد. “بهتره استراحت کنی، پاتر. هنوز روزهای سختی در پیش داری.”
هری، با وجود درد شدید، سعی کرد بایستد. زخم پیشانی‌اش تیر می‌کشید و موهای سفیدش، یادآور شکنجه‌ی وحشتناکی بود که تحمل کرده بود. اما این زخم، این موهای سفید، دیگر فقط نشانه‌ی درد نبودند. آن‌ها تبدیل به انگیزه‌ای برای انتقام شده بودند. او باید از اینجا فرار می‌کرد.
- ۶۸۴
- ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
