فاصله یک لبخند تا جنون
𝐏𝐚𝐫𝐭: ❶❽
چند دقیقه فقط به صفحهی گوشی خیره ماندم.
پیام کوتاه بود.
اما یک سؤال بزرگتر از هر چیز دیگری ذهنم را درگیر کرده بود.
چطور؟
تهیونگ در بخش امنیتی بستری بود.
تمام وسایل شخصی بیماران قبل از ورود ضبط میشد.
تلفن همراه، ساعت، حتی خودکار...
هیچچیز اجازهی ورود نداشت.
پس این پیام از کجا آمده بود؟
نگاهم دوباره به فلش مموری افتاد.
همان فلشی که صبح، بدون فرستنده و بدون هیچ توضیحی، داخل پاکت قهوهای روی میزم پیدا شده بود.
از پذیرش پرسیده بودم چه کسی آن را آورده است.
فقط گفته بودند:
«یکی از نیروهای خدماتی روی میز گذاشت و گفت از طرف یکی از پزشکهای شیفت شبه.»
اما هیچکدام از پزشکها چیزی دربارهاش نمیدانستند.
انگار فرستنده، ردّش را کاملاً پاک کرده بود.
فلش را به لپتاپ وصل کردم.
فقط یک پوشه داخلش بود.
Patient 07
با تردید روی آن کلیک کردم.
پروندههای پزشکی...
چند گزارش روانشناسی...
و چند تصویر از دوربینهای مداربستهی بخش امنیتی.
تصویر آخر را باز کردم.
نفسم بند آمد.
تهیونگ روبهروی دوربین ایستاده بود.
سرش را بالا آورد و مستقیم به لنز نگاه کرد.
لبخند محوی زد...
بعد با انگشتش آرام روی شیشه نوشت:
«دیر کردی، دکتر.»
تاریخ تصویر مربوط به دو روز قبل بود.
اما من آن روز اصلاً شیفت نداشتم.
دستم یخ کرد.
اگر این پیام برای من بود...
پس از کجا میدانست چه زمانی قرار است دوباره پروندهاش را بررسی کنم؟
در همان لحظه صدای در اتاق بلند شد.
تق...
تق...
تق...
در را باز کردم.
هیچکس آنجا نبود.
فقط یک پاکت سفید روی زمین افتاده بود.
خم شدم و برداشتم.
داخلش تنها یک کارت بود.
روی کارت، با همان خطی که روی شیشه دیده بودم، نوشته شده بود:
«دوربینها همیشه برای نگهبانها نیستن... گاهی برای منن.»
بیاختیار به دوربین کوچکی که گوشهی اتاقم نصب شده بود نگاه کردم.
برای اولین بار...
احساس کردم شاید این فقط من نیستم که پروندهی تهیونگ را میخوانم.
شاید...
تهیونگ هم از جایی، مرا زیر نظر دارد.
---
ادامه دارد...
چند دقیقه فقط به صفحهی گوشی خیره ماندم.
پیام کوتاه بود.
اما یک سؤال بزرگتر از هر چیز دیگری ذهنم را درگیر کرده بود.
چطور؟
تهیونگ در بخش امنیتی بستری بود.
تمام وسایل شخصی بیماران قبل از ورود ضبط میشد.
تلفن همراه، ساعت، حتی خودکار...
هیچچیز اجازهی ورود نداشت.
پس این پیام از کجا آمده بود؟
نگاهم دوباره به فلش مموری افتاد.
همان فلشی که صبح، بدون فرستنده و بدون هیچ توضیحی، داخل پاکت قهوهای روی میزم پیدا شده بود.
از پذیرش پرسیده بودم چه کسی آن را آورده است.
فقط گفته بودند:
«یکی از نیروهای خدماتی روی میز گذاشت و گفت از طرف یکی از پزشکهای شیفت شبه.»
اما هیچکدام از پزشکها چیزی دربارهاش نمیدانستند.
انگار فرستنده، ردّش را کاملاً پاک کرده بود.
فلش را به لپتاپ وصل کردم.
فقط یک پوشه داخلش بود.
Patient 07
با تردید روی آن کلیک کردم.
پروندههای پزشکی...
چند گزارش روانشناسی...
و چند تصویر از دوربینهای مداربستهی بخش امنیتی.
تصویر آخر را باز کردم.
نفسم بند آمد.
تهیونگ روبهروی دوربین ایستاده بود.
سرش را بالا آورد و مستقیم به لنز نگاه کرد.
لبخند محوی زد...
بعد با انگشتش آرام روی شیشه نوشت:
«دیر کردی، دکتر.»
تاریخ تصویر مربوط به دو روز قبل بود.
اما من آن روز اصلاً شیفت نداشتم.
دستم یخ کرد.
اگر این پیام برای من بود...
پس از کجا میدانست چه زمانی قرار است دوباره پروندهاش را بررسی کنم؟
در همان لحظه صدای در اتاق بلند شد.
تق...
تق...
تق...
در را باز کردم.
هیچکس آنجا نبود.
فقط یک پاکت سفید روی زمین افتاده بود.
خم شدم و برداشتم.
داخلش تنها یک کارت بود.
روی کارت، با همان خطی که روی شیشه دیده بودم، نوشته شده بود:
«دوربینها همیشه برای نگهبانها نیستن... گاهی برای منن.»
بیاختیار به دوربین کوچکی که گوشهی اتاقم نصب شده بود نگاه کردم.
برای اولین بار...
احساس کردم شاید این فقط من نیستم که پروندهی تهیونگ را میخوانم.
شاید...
تهیونگ هم از جایی، مرا زیر نظر دارد.
---
ادامه دارد...
- ۱۱.۱k
- ۰۵ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط