فاصله یک لبخند تا جنون
𝐏𝐚𝐫𝐭: ❶❶
برگه‌ی کوچک هنوز بین انگشت‌هام بود.
چند بار جمله رو خوندم.
«بعضی آدم‌ها رو نباید با چیزی که نشون می‌دن شناخت.»
جمله ساده بود...
اما نمی‌دونستم چرا حس می‌کردم برای من نوشته شده.
برگه رو داخل دفترچه‌ام گذاشتم و تصمیم گرفتم فعلاً درباره‌ش با کسی حرف نزنم.
نه به خاطر اینکه می‌ترسیدم...
بلکه چون هنوز نمی‌دونستم دقیقاً دنبال چه چیزی هستم.
---
بعدازظهر، زمان جلسه‌ی بعدی رسید.
وقتی وارد اتاق شدم، اون مرد مثل همیشه آرام نشسته بود.
اما این بار، قبل از اینکه من چیزی بگم، گفت:
ـ «امروز دنبال جواب گشتی.»
خشکم زد.
ـ «منظورت چیه؟»
نگاهش روی دفترچه‌ی دستم افتاد.
ـ «آدم‌ها وقتی دنبال چیزی می‌گردن، رفتارهاشون تغییر می‌کنه.»
سعی کردم واکنشم رو کنترل کنم.
ـ «تو همیشه درباره‌ی بقیه این‌قدر مطمئن حرف می‌زنی؟»
ـ «نه.»
مکث کرد.
ـ «فقط درباره‌ی آدم‌هایی که برام جالبن.»
چند ثانیه سکوت کردم و بعد پرونده رو باز کردم.
ـ «امروز می‌خوام درباره‌ی گذشته‌ات صحبت کنیم.»
برای اولین بار، حالت چهره‌اش کمی تغییر کرد.
ـ «گذشته؟»
ـ «آره. آدم‌ها بدون گذشته‌شون کامل نیستن.»
نگاهش پایین افتاد.
چند لحظه طول کشید تا جواب بده.
ـ «گاهی گذشته چیزی نیست که بخوای تعریفش کنی.»
ـ «اما چیزی هم نیست که بتونی برای همیشه ازش فرار کنی.»
این بار نگاهش مستقیم به من برگشت.
چند ثانیه فقط همدیگه رو نگاه کردیم.
بعد آرام گفت:
ـ «تو همیشه فکر می‌کنی می‌تونی آدم‌ها رو نجات بدی؟»
سؤالش غیرمنتظره بود.
ـ «من کارم اینه که کمک کنم.»
لبخند کمرنگی زد.
ـ «شاید یه روز بفهمی بعضی رازها برای پیدا شدن نیستن... برای محافظت شدنن.»
صدای ضربه به در باعث شد هر دو به سمت در نگاه کنیم.
یکی از کارکنان بیمارستان بود.
ـ «خانم دکتر، بیرون با شما کار دارن.»
بلند شدم.
اما قبل از اینکه از اتاق خارج بشم، صدای اون مرد رو شنیدم:
ـ «خانم دکتر...»
برگشتم.
ـ «بله؟»
چند لحظه مکث کرد.
ـ «مواظب باش کنجکاوی‌ات، تو رو از چیزی که هستی دور نکنه.»
و این بار...
برای اولین بار حس کردم پشت آن آرامش همیشگی، چیزی پنهان شده که هنوز حتی نزدیکش هم نشده بودم.
---
ادامه دارد...
برگه‌ی کوچک هنوز بین انگشت‌هام بود.
چند بار جمله رو خوندم.
«بعضی آدم‌ها رو نباید با چیزی که نشون می‌دن شناخت.»
جمله ساده بود...
اما نمی‌دونستم چرا حس می‌کردم برای من نوشته شده.
برگه رو داخل دفترچه‌ام گذاشتم و تصمیم گرفتم فعلاً درباره‌ش با کسی حرف نزنم.
نه به خاطر اینکه می‌ترسیدم...
بلکه چون هنوز نمی‌دونستم دقیقاً دنبال چه چیزی هستم.
---
بعدازظهر، زمان جلسه‌ی بعدی رسید.
وقتی وارد اتاق شدم، اون مرد مثل همیشه آرام نشسته بود.
اما این بار، قبل از اینکه من چیزی بگم، گفت:
ـ «امروز دنبال جواب گشتی.»
خشکم زد.
ـ «منظورت چیه؟»
نگاهش روی دفترچه‌ی دستم افتاد.
ـ «آدم‌ها وقتی دنبال چیزی می‌گردن، رفتارهاشون تغییر می‌کنه.»
سعی کردم واکنشم رو کنترل کنم.
ـ «تو همیشه درباره‌ی بقیه این‌قدر مطمئن حرف می‌زنی؟»
ـ «نه.»
مکث کرد.
ـ «فقط درباره‌ی آدم‌هایی که برام جالبن.»
چند ثانیه سکوت کردم و بعد پرونده رو باز کردم.
ـ «امروز می‌خوام درباره‌ی گذشته‌ات صحبت کنیم.»
برای اولین بار، حالت چهره‌اش کمی تغییر کرد.
ـ «گذشته؟»
ـ «آره. آدم‌ها بدون گذشته‌شون کامل نیستن.»
نگاهش پایین افتاد.
چند لحظه طول کشید تا جواب بده.
ـ «گاهی گذشته چیزی نیست که بخوای تعریفش کنی.»
ـ «اما چیزی هم نیست که بتونی برای همیشه ازش فرار کنی.»
این بار نگاهش مستقیم به من برگشت.
چند ثانیه فقط همدیگه رو نگاه کردیم.
بعد آرام گفت:
ـ «تو همیشه فکر می‌کنی می‌تونی آدم‌ها رو نجات بدی؟»
سؤالش غیرمنتظره بود.
ـ «من کارم اینه که کمک کنم.»
لبخند کمرنگی زد.
ـ «شاید یه روز بفهمی بعضی رازها برای پیدا شدن نیستن... برای محافظت شدنن.»
صدای ضربه به در باعث شد هر دو به سمت در نگاه کنیم.
یکی از کارکنان بیمارستان بود.
ـ «خانم دکتر، بیرون با شما کار دارن.»
بلند شدم.
اما قبل از اینکه از اتاق خارج بشم، صدای اون مرد رو شنیدم:
ـ «خانم دکتر...»
برگشتم.
ـ «بله؟»
چند لحظه مکث کرد.
ـ «مواظب باش کنجکاوی‌ات، تو رو از چیزی که هستی دور نکنه.»
و این بار...
برای اولین بار حس کردم پشت آن آرامش همیشگی، چیزی پنهان شده که هنوز حتی نزدیکش هم نشده بودم.
---
ادامه دارد...
- ۱۱.۴k
- ۰۱ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
