مرد سایه ها ۲
ا/ت:« چ..چی نه خوب برو بگو که من برادر زادتم »
جونگ‌کوک پوزخند تلخی زد و فاصله‌اش را با تو کمتر کرد، طوری که گرمای نفس‌هایش را روی پیشانی‌ات حس می‌کردی. او با انگشت اشاره، چانه‌ات را بالا آورد و با لحنی که بوی خطر می‌داد، گفت:
جونگ‌کوک:
«برادرزاده؟ واقعاً فکر کردی توی دنیای من، گرگ‌هایی که پایین نشستن اهمیتی به نسبت‌های فامیلی می‌دن؟ اگه بگم برادرزادمی، فردا به عنوان نقطه ضعف من می‌دزدنت تا ازم امتیاز بگیرن. اما وقتی بگم "مال منه"، یعنی هر کسی بهت دست بزنه با من طرفه.»
او مکثی کرد و نگاهش روی چشم‌های لرزانت ثابت ماند.
جونگ‌کوک:
«در ضمن... یادت رفته پدرت چطور مرد؟ اگه بگم تو برادرزاده منی، یعنی اعتراف کردم که تو بازمانده همون خاندانی هستی که من نابودش کردم. می‌خوای دشمن‌های من بفهمن تو کی هستی تا بیان و کاری که من ناتمام گذاشتم رو تموم کنن؟»
او دستش را از روی دیوار برداشت و با خونسردی ظالمانه‌ای یقه لباسش را صاف کرد.
جونگ‌کوک:
«از حالا به بعد، توی هر مهمانی و هر جلسه، کنار من می‌شینی. نقش دوست‌دختر مطیع من رو بازی می‌کنی. این تنها راهیه که زنده می‌مونی. حالا برگرد توی اتاقت و به این فکر کن که ترجیح می‌دی "برادرزاده مرده" باشی یا "دوست‌دختر زنده" کسی که زندگیت رو ازت گرفت.»
او بدون اینکه منتظر حرفی از سمت تو باشد، راهرو را ترک کرد و تو را در تاریکی و بهت تنها گذاشت.
پرش زمانی به صبح
ساعت هنوز ۶ صبح نشده بود که معلم خصوصی جدیدت، مردی میانسال و بسیار جدی، با تقه‌ای به در وارد شد. تو که به زور چشم‌هایت را باز کرده بودی، با دیدن او پتو را روی سرت کشیدی و با صدای بلند شروع کردی به غر زدن.
ا/ت: «آخه کدوم آدم عاقلی ۶ صبح درس می‌خونه؟ برو بیرون آقا! من اصلاً نمی‌خوام ریخت کتاب رو ببینم، چه برسه به ریخت شما! برو به اون رئیس روانیت بگو من اعتصاب کردم.»
معلم که از این رفتار جا خورده بود، بدون حرفی اتاق را ترک کرد. چند دقیقه بعد، صدای قدم‌های سنگین و آشنایی را شنیدی که لرزه به تنت انداخت. در با شتاب باز شد و به دیوار خورد. جونگ‌کوک، در حالی که آستین‌های پیراهن سفیدش را بالا زده بود و رگ گردنش از عصبانیت برجسته شده بود، بالای سرت ایستاد.
جونگ‌کوک (با صدایی بم و تهدیدآمیز):
«فکر کردی اینجا مهدکودکه که برای من ادا درمیاری؟ پاشو!»
او پتو را با یک حرکت از روی تو کشید و پرت کرد آن طرف اتاق.
جونگ‌کوک:
«بهت گفته بودم که از امروز بازی عوض شده. تو قرار نیست یه دختربچه لوس باشی که تا لنگ ظهر می‌خوابه. وقتی من می‌گم درس می‌خونی، یعنی حتی اگه خون هم از چشمات بیاد باید اون کتاب رو باز کنی.»
تو با عصبانیت روی تخت نشستی و فریاد زدی:
«من برده تو نیستم جونگ‌کوک! فقط چون منو زندانی کردی دلیل نمی‌شه هر چی بگی بگم چشم. اصلاً چرا برات مهمه من درس بخونم؟ که بعداً بتونی پزم رو به دوستای مافیات بدی؟»
جونگ‌کوک به سمتت خم شد، دست‌هایش را دو طرفت روی تخت گذاشت و توی صورتت غرید:
جونگ‌کوک:
«دقیقاً! چون از امروز تو ویترین منی. نمی‌خوام وقتی کنارسفره شام با شرکای من می‌شینی، مثل یه احمق فقط نگاهشون کنی. یا همین الان بلند می‌شی و جلوی اون معلم می‌شینی، یا خودم یادت می‌دم چطوری باید با من حرف بزنی... و باور کن روش من اصلاً مهربون نیست.»
حمایت یادت نره پرنسس🫦💃🏻
شرطا : ۳۵ لایک ❤️ ۲۵کامنت🗨️ ۵ بازنشر🔁
جونگ‌کوک پوزخند تلخی زد و فاصله‌اش را با تو کمتر کرد، طوری که گرمای نفس‌هایش را روی پیشانی‌ات حس می‌کردی. او با انگشت اشاره، چانه‌ات را بالا آورد و با لحنی که بوی خطر می‌داد، گفت:
جونگ‌کوک:
«برادرزاده؟ واقعاً فکر کردی توی دنیای من، گرگ‌هایی که پایین نشستن اهمیتی به نسبت‌های فامیلی می‌دن؟ اگه بگم برادرزادمی، فردا به عنوان نقطه ضعف من می‌دزدنت تا ازم امتیاز بگیرن. اما وقتی بگم "مال منه"، یعنی هر کسی بهت دست بزنه با من طرفه.»
او مکثی کرد و نگاهش روی چشم‌های لرزانت ثابت ماند.
جونگ‌کوک:
«در ضمن... یادت رفته پدرت چطور مرد؟ اگه بگم تو برادرزاده منی، یعنی اعتراف کردم که تو بازمانده همون خاندانی هستی که من نابودش کردم. می‌خوای دشمن‌های من بفهمن تو کی هستی تا بیان و کاری که من ناتمام گذاشتم رو تموم کنن؟»
او دستش را از روی دیوار برداشت و با خونسردی ظالمانه‌ای یقه لباسش را صاف کرد.
جونگ‌کوک:
«از حالا به بعد، توی هر مهمانی و هر جلسه، کنار من می‌شینی. نقش دوست‌دختر مطیع من رو بازی می‌کنی. این تنها راهیه که زنده می‌مونی. حالا برگرد توی اتاقت و به این فکر کن که ترجیح می‌دی "برادرزاده مرده" باشی یا "دوست‌دختر زنده" کسی که زندگیت رو ازت گرفت.»
او بدون اینکه منتظر حرفی از سمت تو باشد، راهرو را ترک کرد و تو را در تاریکی و بهت تنها گذاشت.
پرش زمانی به صبح
ساعت هنوز ۶ صبح نشده بود که معلم خصوصی جدیدت، مردی میانسال و بسیار جدی، با تقه‌ای به در وارد شد. تو که به زور چشم‌هایت را باز کرده بودی، با دیدن او پتو را روی سرت کشیدی و با صدای بلند شروع کردی به غر زدن.
ا/ت: «آخه کدوم آدم عاقلی ۶ صبح درس می‌خونه؟ برو بیرون آقا! من اصلاً نمی‌خوام ریخت کتاب رو ببینم، چه برسه به ریخت شما! برو به اون رئیس روانیت بگو من اعتصاب کردم.»
معلم که از این رفتار جا خورده بود، بدون حرفی اتاق را ترک کرد. چند دقیقه بعد، صدای قدم‌های سنگین و آشنایی را شنیدی که لرزه به تنت انداخت. در با شتاب باز شد و به دیوار خورد. جونگ‌کوک، در حالی که آستین‌های پیراهن سفیدش را بالا زده بود و رگ گردنش از عصبانیت برجسته شده بود، بالای سرت ایستاد.
جونگ‌کوک (با صدایی بم و تهدیدآمیز):
«فکر کردی اینجا مهدکودکه که برای من ادا درمیاری؟ پاشو!»
او پتو را با یک حرکت از روی تو کشید و پرت کرد آن طرف اتاق.
جونگ‌کوک:
«بهت گفته بودم که از امروز بازی عوض شده. تو قرار نیست یه دختربچه لوس باشی که تا لنگ ظهر می‌خوابه. وقتی من می‌گم درس می‌خونی، یعنی حتی اگه خون هم از چشمات بیاد باید اون کتاب رو باز کنی.»
تو با عصبانیت روی تخت نشستی و فریاد زدی:
«من برده تو نیستم جونگ‌کوک! فقط چون منو زندانی کردی دلیل نمی‌شه هر چی بگی بگم چشم. اصلاً چرا برات مهمه من درس بخونم؟ که بعداً بتونی پزم رو به دوستای مافیات بدی؟»
جونگ‌کوک به سمتت خم شد، دست‌هایش را دو طرفت روی تخت گذاشت و توی صورتت غرید:
جونگ‌کوک:
«دقیقاً! چون از امروز تو ویترین منی. نمی‌خوام وقتی کنارسفره شام با شرکای من می‌شینی، مثل یه احمق فقط نگاهشون کنی. یا همین الان بلند می‌شی و جلوی اون معلم می‌شینی، یا خودم یادت می‌دم چطوری باید با من حرف بزنی... و باور کن روش من اصلاً مهربون نیست.»
حمایت یادت نره پرنسس🫦💃🏻
شرطا : ۳۵ لایک ❤️ ۲۵کامنت🗨️ ۵ بازنشر🔁
- ۸.۰k
- ۰۸ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
