سایه های کلاغ
پارت دهم | آتش و خون
آژیر خطر بی‌وقفه در عمارت می‌پیچید.
چراغ‌های قرمز اضطراری، راهروهای تاریک را هر چند ثانیه یک‌بار روشن می‌کردند.
کاوه از کنار پنجره کنار رفت.
صورت آرامش دیگر مثل چند دقیقه قبل نبود.
آن لبخند همیشگی محو شده بود.
یکی از افرادش نفس‌زنان وارد اتاق شد.
ـ «رئیس... نیروهای آرمان از دیوار شرقی رد شدن!»
کاوه خونسرد پرسید:
ـ «چند نفر؟»
ـ «حدود سی نفر... شاید بیشتر.»
کاوه آرام سری تکان داد.
ـ «پس خودش هم اومده...»
---
آوا که هنوز عکس قدیمی را در دست داشت، میان حرف‌های آن‌ها گیج شده بود.
سی نفر؟
نیرو؟
جنگ؟
همه‌ی این‌ها به خاطر او بود؟
با صدایی که از اضطراب می‌لرزید گفت:
ـ «بس کنید...»
هیچ‌کس توجهی نکرد.
ـ «دارم با شما حرف می‌زنم!»
این بار صدایش بلندتر شد.
کاوه برگشت.
آوا عکس را جلوی او گرفت.
ـ «من اینو نمی‌خوام... من هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌خوام! فقط بذارین برگردم به زندگی خودم.»
برای چند ثانیه، سکوت عجیبی اتاق را فرا گرفت.
کاوه به آرامی نزدیک شد، اما فاصله‌اش را حفظ کرد.
ـ «اگه می‌شد، خودم این کار رو می‌کردم.»
آوا با ناباوری نگاهش کرد.
ـ «یعنی چی؟»
کاوه نفس عمیقی کشید.
ـ «بعضی آدما از سرنوشت فرار می‌کنن...»
نگاهش را به عکس دوخت.
ـ «اما سرنوشت، از اون‌ها سریع‌تر می‌دوه.»
---
در همان لحظه...
صدای انفجار مهیبی ساختمان را لرزاند.
گرد و خاک از سقف فرو ریخت.
شیشه‌های پنجره شکستند.
آوا جیغ کشید و دست‌هایش را روی گوش‌هایش گذاشت.
چند ثانیه بعد...
رگبار گلوله‌ها از حیاط به گوش رسید.
کاوه زیر لب گفت:
ـ «شروع شد...»
---
بیرون عمارت
باران دوباره شروع شده بود.
نور چراغ خودروهای مشکی، محوطه‌ی سنگی عمارت را روشن کرده بود.
افراد آرمان پشت ستون‌ها و خودروها سنگر گرفته بودند.
گلوله‌ها یکی پس از دیگری شلیک می‌شدند.
آرمان، با کت مشکی خیس از باران، پشت دیوار کوتاهی ایستاده بود.
باران از روی موهایش روی صورتش می‌چکید، اما حتی پلک هم نمی‌زد.
یکی از افرادش گفت:
ـ «رئیس... راه اصلی بسته‌ست.»
آرمان خشاب اسلحه‌اش را عوض کرد.
ـ «راه اصلی رو نمی‌خوام.»
ـ «پس...؟»
نگاهش را به پنجره‌ی طبقه‌ی دوم دوخت.
ـ «من اومدم دختر رو ببرم... نه اینکه ساختمون رو فتح کنم.»
---
یکی دیگر از افرادش جلو آمد.
ـ «رئیس... خطرناکه.»
آرمان لبخند تلخی زد.
ـ «از وقتی اون وارد زندگیم شد... معنی خطر عوض شده.»
---
داخل اتاق
آوا صدای گلوله‌ها را می‌شنید.
دلش می‌خواست گوش‌هایش را بگیرد و همه‌چیز تمام شود.
اما هر لحظه صداها نزدیک‌تر می‌شدند.
ناگهان...
صدای شکستن پنجره.
گلوله‌ای از کنار دیوار رد شد.
کاوه با سرعت خودش را جلوی آوا انداخت.
گلوله به قاب در خورد.
تکه‌های چوب روی شانه‌ی آوا ریخت.
از ترس نفسش برید.
کاوه با صدای بلند گفت:
ـ «ببریدش زیرزمین!»
دو مرد وارد اتاق شدند.
آوا با تمام توان تقلا کرد.
ـ «ولم کنید! ولمم کنید!»
یکی از آن‌ها دستش را محکم گرفت.
درد تا شانه‌اش دوید.
اشک در چشم‌هایش جمع شد.
ـ «دردم میاد...»
اما مرد کوچک‌ترین اهمیتی نداد.
در همان لحظه...
تق!
گلوله‌ای مستقیم به پیشانی همان مرد خورد.
بدنش روی زمین افتاد.
همه خشکشان زد.
از میان دود باروت...
آرمان وارد اتاق شد.
اسلحه هنوز در دستش بود.
چشم‌های خاکستری‌اش فقط یک نفر را می‌دیدند...
آوا.
لحظه‌ای که نگاهشان به هم گره خورد، انگار صدای جنگ برای چند ثانیه محو شد.
آوا برای اولین بار، به جای ترس...
احساس امنیت کرد.
و همین احساس، خودش را ترساند.
آرمان با صدایی محکم گفت:
ـ «آوا... بیا.»
او ناخودآگاه یک قدم به سمت آرمان برداشت.
اما درست در همان لحظه...
کاوه اسلحه‌اش را بالا آورد و لوله‌ی آن را روی شقیقه‌ی خودش گذاشت.
هر دو با ناباوری به او نگاه کردند.
کاوه با صدایی آرام، اما شکسته گفت:
ـ «اگه یک قدم دیگه به سمتش برداری... قبل از اینکه بهت برسه، همه‌چیز رو تموم می‌کنم.»
برای اولین بار...
آرمان رنگش پرید.
او می‌دانست کاوه بلوف نمی‌زند.
آژیر خطر بی‌وقفه در عمارت می‌پیچید.
چراغ‌های قرمز اضطراری، راهروهای تاریک را هر چند ثانیه یک‌بار روشن می‌کردند.
کاوه از کنار پنجره کنار رفت.
صورت آرامش دیگر مثل چند دقیقه قبل نبود.
آن لبخند همیشگی محو شده بود.
یکی از افرادش نفس‌زنان وارد اتاق شد.
ـ «رئیس... نیروهای آرمان از دیوار شرقی رد شدن!»
کاوه خونسرد پرسید:
ـ «چند نفر؟»
ـ «حدود سی نفر... شاید بیشتر.»
کاوه آرام سری تکان داد.
ـ «پس خودش هم اومده...»
---
آوا که هنوز عکس قدیمی را در دست داشت، میان حرف‌های آن‌ها گیج شده بود.
سی نفر؟
نیرو؟
جنگ؟
همه‌ی این‌ها به خاطر او بود؟
با صدایی که از اضطراب می‌لرزید گفت:
ـ «بس کنید...»
هیچ‌کس توجهی نکرد.
ـ «دارم با شما حرف می‌زنم!»
این بار صدایش بلندتر شد.
کاوه برگشت.
آوا عکس را جلوی او گرفت.
ـ «من اینو نمی‌خوام... من هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌خوام! فقط بذارین برگردم به زندگی خودم.»
برای چند ثانیه، سکوت عجیبی اتاق را فرا گرفت.
کاوه به آرامی نزدیک شد، اما فاصله‌اش را حفظ کرد.
ـ «اگه می‌شد، خودم این کار رو می‌کردم.»
آوا با ناباوری نگاهش کرد.
ـ «یعنی چی؟»
کاوه نفس عمیقی کشید.
ـ «بعضی آدما از سرنوشت فرار می‌کنن...»
نگاهش را به عکس دوخت.
ـ «اما سرنوشت، از اون‌ها سریع‌تر می‌دوه.»
---
در همان لحظه...
صدای انفجار مهیبی ساختمان را لرزاند.
گرد و خاک از سقف فرو ریخت.
شیشه‌های پنجره شکستند.
آوا جیغ کشید و دست‌هایش را روی گوش‌هایش گذاشت.
چند ثانیه بعد...
رگبار گلوله‌ها از حیاط به گوش رسید.
کاوه زیر لب گفت:
ـ «شروع شد...»
---
بیرون عمارت
باران دوباره شروع شده بود.
نور چراغ خودروهای مشکی، محوطه‌ی سنگی عمارت را روشن کرده بود.
افراد آرمان پشت ستون‌ها و خودروها سنگر گرفته بودند.
گلوله‌ها یکی پس از دیگری شلیک می‌شدند.
آرمان، با کت مشکی خیس از باران، پشت دیوار کوتاهی ایستاده بود.
باران از روی موهایش روی صورتش می‌چکید، اما حتی پلک هم نمی‌زد.
یکی از افرادش گفت:
ـ «رئیس... راه اصلی بسته‌ست.»
آرمان خشاب اسلحه‌اش را عوض کرد.
ـ «راه اصلی رو نمی‌خوام.»
ـ «پس...؟»
نگاهش را به پنجره‌ی طبقه‌ی دوم دوخت.
ـ «من اومدم دختر رو ببرم... نه اینکه ساختمون رو فتح کنم.»
---
یکی دیگر از افرادش جلو آمد.
ـ «رئیس... خطرناکه.»
آرمان لبخند تلخی زد.
ـ «از وقتی اون وارد زندگیم شد... معنی خطر عوض شده.»
---
داخل اتاق
آوا صدای گلوله‌ها را می‌شنید.
دلش می‌خواست گوش‌هایش را بگیرد و همه‌چیز تمام شود.
اما هر لحظه صداها نزدیک‌تر می‌شدند.
ناگهان...
صدای شکستن پنجره.
گلوله‌ای از کنار دیوار رد شد.
کاوه با سرعت خودش را جلوی آوا انداخت.
گلوله به قاب در خورد.
تکه‌های چوب روی شانه‌ی آوا ریخت.
از ترس نفسش برید.
کاوه با صدای بلند گفت:
ـ «ببریدش زیرزمین!»
دو مرد وارد اتاق شدند.
آوا با تمام توان تقلا کرد.
ـ «ولم کنید! ولمم کنید!»
یکی از آن‌ها دستش را محکم گرفت.
درد تا شانه‌اش دوید.
اشک در چشم‌هایش جمع شد.
ـ «دردم میاد...»
اما مرد کوچک‌ترین اهمیتی نداد.
در همان لحظه...
تق!
گلوله‌ای مستقیم به پیشانی همان مرد خورد.
بدنش روی زمین افتاد.
همه خشکشان زد.
از میان دود باروت...
آرمان وارد اتاق شد.
اسلحه هنوز در دستش بود.
چشم‌های خاکستری‌اش فقط یک نفر را می‌دیدند...
آوا.
لحظه‌ای که نگاهشان به هم گره خورد، انگار صدای جنگ برای چند ثانیه محو شد.
آوا برای اولین بار، به جای ترس...
احساس امنیت کرد.
و همین احساس، خودش را ترساند.
آرمان با صدایی محکم گفت:
ـ «آوا... بیا.»
او ناخودآگاه یک قدم به سمت آرمان برداشت.
اما درست در همان لحظه...
کاوه اسلحه‌اش را بالا آورد و لوله‌ی آن را روی شقیقه‌ی خودش گذاشت.
هر دو با ناباوری به او نگاه کردند.
کاوه با صدایی آرام، اما شکسته گفت:
ـ «اگه یک قدم دیگه به سمتش برداری... قبل از اینکه بهت برسه، همه‌چیز رو تموم می‌کنم.»
برای اولین بار...
آرمان رنگش پرید.
او می‌دانست کاوه بلوف نمی‌زند.
- ۴.۱k
- ۱۵ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
