MIDNIGHT BET
PART:15
°°°°°°°°°°
نورهای رنگی مثل تیغ می‌چرخیدند. جمعیت دور رینگ حلقه زده بود و هر کس انرژی خودش را فریاد می‌کرد. میکا اما دنبال یک چیز دیگر می‌گشت: چیزی شبیه پناه. چیزی شبیه فرار قبل از اینکه واقعه دوباره شروع شود. سورا را دید.
نه خیلی دور کنار دیوار، بین شلوغی. سورا دستش را تکان داد، با همان شیطنتِ همیشگی اما این بار چهره‌اش جدی‌تر از معمول بود. وقتی میکا رسید، سورا گفت: «تو چرا اینجا وایسادی؟»
میکا با صدای خیلی پایین جواب داد: «نمی‌خوام ببینمش.»
سورا ابرو بالا انداخت. «یعنی چی؟… مبارزه‌ی اونه.»
میکا سرش را تکان داد. «نه. نمی‌خوام. هیچی نمی‌خوام ببینم. فقط… نمی‌دونم نمی‌خوام.»
سورا دیگر ادامه نداد. فقط فهمید. پس با هم رفتند سمت بار. خیلی نزدیک رینگ نه، اما طوری که صدای ضربه‌ها را بتوانند بشنوند بدون اینکه مجبور باشند چهره‌ی درگیری را ببینند. دو صندلی گرفتند. هر دو پشت به رینگ نشستند.
موسیقی هنوز می‌کوبید، ولی هر وقت مشت یا ضربه‌ای به بدن می‌خورد، صدا مثل ضربه‌ی واقعی به سینه‌شان می‌نشست. میکا اخم کرد. بار اول فقط یک اخم. بار دوم اما… نفسش تیزتر شد. بار سوم، دست‌هایش را روی پیشانی‌اش جمع کرد، انگار که با فکر کردن می‌خواهد صدای مشت‌ها را خاموش کند. سورا با لحن آرام اما کنجکاو گفت: «راستی… همون شرط اول… یادت هست؟»
میکا فوری سرش را تکان داد، نه از انکارِ حرف، از ترسِ خودِ یادآوری. «سورا… خواهش می‌کنم.»
سورا مکث کرد. بعد با لبخند خیلی کم‌رنگ ادامه داد: «تو داری بهم می‌گی حرف نزنم؟»
میکا با دندان‌های فشرده گفت: «نه. دارم می‌گم کسی نباید بفهمه. هیچ‌کس.»
سورا ابرو در هم کشید. «چرا انقدر حساس شدی؟ همه چی الان… جلو رفته.»
میکا نفس عمیقی کشید، انگار می‌خواست جمله‌های داخل سرش را مرتب کند تا از بیرون بریزند بیرون. «برای اینکه وقتی بفهمن… فکر می‌کنن همه‌چی برنامه بوده. فکر می‌کنن احساس… فقط وسیله بوده.»
سورا سرش را به عقب تکیه داد. «ولی واقعاً از اولش برنامه بوده، میکا. شرط‌بندی… فقط نقطه شروعه. بعدش که می‌گذره اون چیزایی که “شروعش کردی” می‌تونه تبدیل به چیزی واقعی بشه.»
میکا نگاهش را به بار دوخت. صداهای رینگ تبدیل می‌شدند به ضربان‌های قلبش. «نه. نباید کسی بفهمه…»
°°°°°°°°°°
نورهای رنگی مثل تیغ می‌چرخیدند. جمعیت دور رینگ حلقه زده بود و هر کس انرژی خودش را فریاد می‌کرد. میکا اما دنبال یک چیز دیگر می‌گشت: چیزی شبیه پناه. چیزی شبیه فرار قبل از اینکه واقعه دوباره شروع شود. سورا را دید.
نه خیلی دور کنار دیوار، بین شلوغی. سورا دستش را تکان داد، با همان شیطنتِ همیشگی اما این بار چهره‌اش جدی‌تر از معمول بود. وقتی میکا رسید، سورا گفت: «تو چرا اینجا وایسادی؟»
میکا با صدای خیلی پایین جواب داد: «نمی‌خوام ببینمش.»
سورا ابرو بالا انداخت. «یعنی چی؟… مبارزه‌ی اونه.»
میکا سرش را تکان داد. «نه. نمی‌خوام. هیچی نمی‌خوام ببینم. فقط… نمی‌دونم نمی‌خوام.»
سورا دیگر ادامه نداد. فقط فهمید. پس با هم رفتند سمت بار. خیلی نزدیک رینگ نه، اما طوری که صدای ضربه‌ها را بتوانند بشنوند بدون اینکه مجبور باشند چهره‌ی درگیری را ببینند. دو صندلی گرفتند. هر دو پشت به رینگ نشستند.
موسیقی هنوز می‌کوبید، ولی هر وقت مشت یا ضربه‌ای به بدن می‌خورد، صدا مثل ضربه‌ی واقعی به سینه‌شان می‌نشست. میکا اخم کرد. بار اول فقط یک اخم. بار دوم اما… نفسش تیزتر شد. بار سوم، دست‌هایش را روی پیشانی‌اش جمع کرد، انگار که با فکر کردن می‌خواهد صدای مشت‌ها را خاموش کند. سورا با لحن آرام اما کنجکاو گفت: «راستی… همون شرط اول… یادت هست؟»
میکا فوری سرش را تکان داد، نه از انکارِ حرف، از ترسِ خودِ یادآوری. «سورا… خواهش می‌کنم.»
سورا مکث کرد. بعد با لبخند خیلی کم‌رنگ ادامه داد: «تو داری بهم می‌گی حرف نزنم؟»
میکا با دندان‌های فشرده گفت: «نه. دارم می‌گم کسی نباید بفهمه. هیچ‌کس.»
سورا ابرو در هم کشید. «چرا انقدر حساس شدی؟ همه چی الان… جلو رفته.»
میکا نفس عمیقی کشید، انگار می‌خواست جمله‌های داخل سرش را مرتب کند تا از بیرون بریزند بیرون. «برای اینکه وقتی بفهمن… فکر می‌کنن همه‌چی برنامه بوده. فکر می‌کنن احساس… فقط وسیله بوده.»
سورا سرش را به عقب تکیه داد. «ولی واقعاً از اولش برنامه بوده، میکا. شرط‌بندی… فقط نقطه شروعه. بعدش که می‌گذره اون چیزایی که “شروعش کردی” می‌تونه تبدیل به چیزی واقعی بشه.»
میکا نگاهش را به بار دوخت. صداهای رینگ تبدیل می‌شدند به ضربان‌های قلبش. «نه. نباید کسی بفهمه…»
- ۱.۸k
- ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
